Tag Archives: poop

O!Α!Ε!Ε! και πάλι

6 Dec

Σήμερα είναι η μέρα που το δημόσιο και ο παραλογισμός του κατάφερε να λυγίσει τη Μ., να την κάνει να σκουπίζει τη μάσκαρα που έσταζε στα κλαμένα μάτια της και να φύγει από τον Ο.Α.Ε.Ε. αποφασισμένη πως τίποτα δεν θα την κάνει να αλλάξει γνώμη όσον αφορά στην απόφασή της να εγκαταλείψει αυτή τη χώρα (και, αν γίνεται, να τη βλέπει να καίγεται έτσι όπως θα φεύγει).

Θα θυμάστε, ίσως, το ξεκίνημα της ιστορίας της Μ. και τη συνέχειά της, επίσης. Το επόμενο επεισόδιο του έργου παίχτηκε σήμερα και εύκολα μπορεί να ταξινομηθεί σε πληθώρα κατηγοριών: θρίλερ/ δράμα/ splatter.

Η Μ. λοιπόν, η οποία σε όλη της τη ζωή είχε αυτή την ανόητη επιθυμία και εμμονή να είναι νόμιμη έμπλεξε πριν από ένα χρόνο στα γρανάζια του πρώην ΤΕΒΕ νυν ΟΑΕΕ και απέκτησε έναν ακόμα λόγο να νιώθει πως σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο αν δεν είσαι λαμόγιο είσαι απλώς μαλάκας. Λαμόγιο αδυνατεί να γίνει και μαλάκας δεν τη βολεύει και τόσο που είναι.

Η Μ., που λέτε, εδώ και μερικές μέρες είναι πλέον ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ασφαλισμένη στο ΙΚΑ (σε λίγο θα μάθετε γιατί θεωρητικά και όχι πρακτικά). Σύμφωνα με το νόμο ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993 πρώτη ασφάλιση) δεν μπορεί να είναι σε δύο ασφαλιστικούς φορείς. Επειδή το ΙΚΑ αποτελεί σχέση εξαρτημένης ασφάλισης με τον εργοδότη και ο εργοδότης δεν δύναται να μην την πληρώνει η Μ. οφείλει να κάνει διακοπή (εξαίρεση το λένε) από τον ΟΑΕΕ (τον οποίο ο κάθε ασφαλισμένος πληρώνει μόνος του ανεξαρτήτως του αν έχει δουλειά/ έσοδα/ κέρδη ή όχι).

Στο μεταξύ εδώ και ένα χρόνο, από τη στιγμή που γράφτηκε στον ΟΑΕΕ ως ασφαλισμένη του πληρώνει ανελλιπώς τις εισφορές της (σύνολο για ένα έτος: 4.000 €) αλλά δεν της παρέχεται βιβλιάριο ασθενείας διότι αν δεν την καλέσουν σε μια επιτροπή για να λύσει το θέμα της υποτιθέμενης οφειλής δεν δικαιούται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ΠΑΡΟΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ (όπως είπαμε) και αναρωτιέται γιατί διάλο τις πληρώνει at all αφού τα μισά (και παραπάνω) από αυτά που πληρώνει δεν έχουν αντίκρυσμα.

Στη δουλειά, λοιπόν, που ξεκίνησε (η οποία δεν είναι ακριβώς δουλειά, είναι μια γελοιότητα της εκπαίδευσης αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) απαιτούνται κάποιες εξετάσεις. Ρωτά η Μ. που να τις κάνει εφόσον είναι ανασφάλιστη και της απαντούν: στο ΙΚΑ. Πάει στο ΙΚΑ. Και μαντέψτε τι της απαντά το ΙΚΑ. Στο ΤΕΒΕ. Γιατί; Διότι το ΙΚΑ ασφαλίζει ανθρώπους μόνο μετά από 90 ένσημα συν δύο μήνες. 

Το ΙΚΑ, επίσης, δε γνωρίζει το νόμο σύμφωνα με τον οποίο η Μ. ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993) δεν επιτρέπεται να έχει δύο ασφαλιστικούς φορείς και άρα πρέπει να απεγγραφεί από το ΤΕΒΕ. Παρόλα αυτά και το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δε συγχωρούν, όπως έχει μάθει η Μ. από το παρελθόν, άγνοια νόμου. Μόνο στους εαυτούς τους τη συγχωρούν και πάμε παρακάτω. Η Μ. πηγαίνει και πάλι στο ΤΕΒΕ (ναι ΟΑΕΕ και ΤΕΒΕ είναι το ίδιο πράγμα) και ζητάει ΞΑΝΑ βιβλιάριο ασθενείας. Παίρνει ΞΑΝΑ την απάντηση πως εφόσον χρωστάει χρήματα δεν μπορεί να έχει βιβλιάριο. Ρωτάει γιατί διάλο πληρώνει επί του παρόντος. Απάντηση δεν προβλέπει το καταστατικό. Και το μόνο που της λένε είναι να πάει νωρίτερα στην επιτροπή. Σάμπως είναι στο χέρι μου, αναρωτιέται μεγαλόφωνα. Και τη στέλνουν στη διευθύντρια. Η διευθύντρια την μαλώνει για την αναβολή που ζήτησε την περασμένη φορά λόγω αδυναμίας του δικηγόρου της να παραστεί και όταν τη ρωτά θυμωμένα “τι τον θες τον δικηγόρο” η Μ. που έχει ταλαιπωρηθεί παραπάνω από όσο αντέχει αν και καθ’ όλα νόμιμη σε όλη της τη ζωή ξεσπάει σε λυγμούς. Μελό, ναι.

Η κατάληξη είναι πως ακόμα και αν η Μ. αποκτήσει βιβλιάριο ασθενείας (έχοντας πληρώσει επί έναν χρόνο εισφορές χωρίς αντίκρυσμα) εφόσον ζητάει εξαίρεση το βιβλιάριο το παίρνει πίσω το ΤΕΒΕ/ OAEE. Και το ΙΚΑ δεν δίνει βιβλιάριο αν δεν συμπληρωθούν 90 ένσημα + 2 μήνες. Το ΤΕΒΕ, όμως, όπου είναι ασφαλισμένη η Μ. εδώ και 13 μήνες δεν πληρώνει εισφορές στο ΙΚΑ (όπως τα περισσότερα άλλα ασφαλιστικά ταμεία) για να έχει η Μ. τα απαιτούμενα ένσημα. Οπότε βιβλιάριο ΙΚΑ γιοκ. Και βιβλιάριο ΤΕΒΕ (ακόμα και αν αναγνωρίσει η επιτροπή το σφάλμα τους) επίσης γιοκ.

Με λίγα λόγια: η Μ. πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές ανελλιπώς σε ΟΑΕΕ και ΙΚΑ αλλά είναι ανασφάλιστη. Και, αν της συμβεί κάτι, ευτυχώς έχει ιδιωτική ασφάλιση.

Και πολλή όρεξη να διεκδικήσει όλα αυτά τα χρήματα που έχει πληρώσει αδίκως δικαστικώς.

to be continued…

Advertisements

free as a bird

27 Jul

Ένιωθα που ένιωθα πως ζω μέσα σε κλουβί και η ελευθερία, η ελεύθερη βούληση, η ελεύθερη επιλογή και τα λοιπά “ελεύθερα” ήταν απλώς κομμάτι της αχαλίνωτης φαντασίας μου και στοιχεία της ανοησίας των μακαρίων, τώρα μου έκλεψαν κιόλας (οι οδηγοί βυτιοφόρων) το κλειδί.

Έρχομαι πάλι στα λόγια μου. Πάντα υπάρχει και χειρότερα.

prescriptions, anyone?

4 Jul

ποια είναι αυτή η φόρμουλα για μια stress free ζωή, τέλοσπάντων?

(εκτός από τη λοβοτομή, την οποία επανειλημμένως έχω σκεφτεί και, τελικά, απορρίψει)

σας βρίσκεται, μήπως, κάτι σε μαγικό χάπι? έστω μαγικό ραβδί?

Πληθυντικός ευγενείας (aka ανοησίας)

23 Jun

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα πάρτι με πολλούς party poopers. Party poopers κυριολεκτικώς (με τις πάνες βρακάκια τους και τα όλα τους) και party poopers μεταφορικώς (τους κηδεμόνες / συνοδούς των φερόντων πάνες βρακάκια).

Οι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού άτεκνοι και χρήστες τουαλέτας ήμασταν κάπως εκτός κλίματος, όπως φαντάζεστε, αναγκασμένοι να χαμογελάμε με ενθουσιασμό (…) σε κάθε νέα συναρπαστική (…) πληροφορία για τα κατορθώματα των κανακάρηδων και καταδικασμένοι να ενημερωθούμε για τα στάδια της βρεφικής ανάπτυξης μέχρις εσχάτης λεπτομέρειας. Για κάποιο λόγο μόλις οι, έως πρότινος φυσιολογικές, ανθρώπινες υπάρξεις περάσουν στο στρατόπεδο των γονιών, ξεχνούν την πρότερη ζωή τους και μεταλλάσσονται. Ενδεχομένως να κυκλοφορεί και κάποιο μικρόβιο ανοησίας το οποίο κολλάνε μόνο όσοι συγχρωτίζονται με μωρά, ξέρω και γω… Όπως και να΄χει έχεις εκ προοιμίου κατά νου πως ο,τι και αν πουν φαντάζει εξωφρενικά ενδιαφέρον σε εκείνους και είναι εξοντωτικά βαρετό για εσένα. Προβάρεις, λοιπόν, δέκα νεύματα και τρία συγκαταβατικά χαμόγελα, πατάς το mute και προσποιείσαι με επιτυχία πως ακούς (με σχετικό ενδιαφέρον) καθώς παρακολουθείς στόματα να ανοιγοκλείνουν. Ως εδώ καλά. Εκεί που αρχίζει το θέμα να ζορίζει είναι όταν ξεκινάει ο παραλογισμός του πληθυντικού. Μπορεί να έχεις δεχτεί, ως φαν της τέχνης, ένα σωρό συμβάσεις (π.χ. τη σύμβαση του μιούζικαλ όπου ξαφνικά οι άνθρωποι αντί να μιλάνε χορεύουν και τραγουδούν και η ζωή κυλά κανονικά) αλλά αυτή η συγκεκριμένη σου ταλανίζει τα αυτιά και δεν αντέχεις.

«Φορέσαμε το καινούργιο μας φορμάκι» [Μωρέ μπράβο πως χωρέσατε και οι 2-3 μέσα, με το μάτι δεν το κόβω να έχει ραφτεί με παραπάνω από μισό μέτρο ύφασμα]

«Πήγαμε στον παιδικό σταθμό» [Last time I checked το νόημα του παιδικού σταθμού ήταν να απουσιάζουν οι γονείς]

«Είπαμε μαμά» [Στα 32 σας; Αχ, μην σας κακοκαρδίσω αλλά, να, κάπως σαν να καθυστερήσατε λιγάκι]

«Φάγαμε φρουτόκρεμα» [Και το αφήσατε νηστικό το μωρό άκαρδοι;]

κου λου που

Αλλά αυτοί οι άνθρωποι νοσούν, έχουν κολλήσει το αναθεματισμένο το μικρόβιο. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιούν και μια ακραία εκδοχή κυριολεξίας σε ορισμένες περιπτώσεις. Ταλαιπωρούνται, όσο να το πεις, τόσο, μερικές φορές, που ο πληθυντικός κρίνεται αναγκαίος για να συμπεριλάβει και τη δική τους συμμετοχή. Π.χ. «βγάλαμε και άλλο δοντάκι» μπορεί να σημαίνει «δεν κοιμηθήκαμε όλη νύχτα γιατί έβγαζε το κωλόδοντο και έσκουζε». Ο εγκέφαλος καίγεται, η ελληνική γλώσσα υφίσταται τον σχετικό βιασμό και εσύ πλέεις σε απέραντα πελάγη κατανόησης. Ως εδώ καλά.

Εκεί που βγαίνω απευθείας από τα βαθιά νερά της κατανόησης, σκουπίζομαι καλά καλά μη μείνει καμιά στάλα και θέλω να πετάξω την μουσκεμένη πετσέτα στα μούτρα τους είναι όταν ο πληθυντικός ανοησίας γίνεται συνήθεια των ζευγαριών. Που χάνουν, μάλλον, από τον έρωτα (…) κάθε αίσθηση της μοναδικότητάς τους, αποποιούνται την προσωπικότητά τους και γίνονται ένα γερό, μασίφ «εμείς». Δεν έχω πρόβλημα με το «εμείς», όμως. Μην παρεξηγηθώ. Άμα θέλεις να είσαι και σιαμαίος με το έτερον ήμισυ, να κατουράτε κιόλας ταυτόχρονα, από’ μένα έχεις το ελεύθερο. Εγώ υποφέρω; Εσύ. Αλλά, πες το μου αυτό. Γιατί το κάνεις? Δεν αντέχεις τον εαυτό σου? Ή μήπως έχεις τυλιχτεί σε τέτοιο σύννεφο θαυμασμού που ο,τι κάνει το αγαπητικό σου αρέσει και σε εσένα?  Δηλαδή τι πάει να πει «μας αρέσει η μπίρα μπουρδεμπέ» ή «μας πειράζουν τα γιουβαρλάκια» κτλ? Τους ίδιους γευστικούς κάλυκες αγοράσατε ή μοιράζεστε το ίδιο στομάχι;

Παρακαλώ εξηγήστε.

Ευχαριστώ.

%d bloggers like this: