Tag Archives: ουρτ

O!Α!Ε!Ε! και πάλι

6 Dec

Σήμερα είναι η μέρα που το δημόσιο και ο παραλογισμός του κατάφερε να λυγίσει τη Μ., να την κάνει να σκουπίζει τη μάσκαρα που έσταζε στα κλαμένα μάτια της και να φύγει από τον Ο.Α.Ε.Ε. αποφασισμένη πως τίποτα δεν θα την κάνει να αλλάξει γνώμη όσον αφορά στην απόφασή της να εγκαταλείψει αυτή τη χώρα (και, αν γίνεται, να τη βλέπει να καίγεται έτσι όπως θα φεύγει).

Θα θυμάστε, ίσως, το ξεκίνημα της ιστορίας της Μ. και τη συνέχειά της, επίσης. Το επόμενο επεισόδιο του έργου παίχτηκε σήμερα και εύκολα μπορεί να ταξινομηθεί σε πληθώρα κατηγοριών: θρίλερ/ δράμα/ splatter.

Η Μ. λοιπόν, η οποία σε όλη της τη ζωή είχε αυτή την ανόητη επιθυμία και εμμονή να είναι νόμιμη έμπλεξε πριν από ένα χρόνο στα γρανάζια του πρώην ΤΕΒΕ νυν ΟΑΕΕ και απέκτησε έναν ακόμα λόγο να νιώθει πως σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο αν δεν είσαι λαμόγιο είσαι απλώς μαλάκας. Λαμόγιο αδυνατεί να γίνει και μαλάκας δεν τη βολεύει και τόσο που είναι.

Η Μ., που λέτε, εδώ και μερικές μέρες είναι πλέον ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ασφαλισμένη στο ΙΚΑ (σε λίγο θα μάθετε γιατί θεωρητικά και όχι πρακτικά). Σύμφωνα με το νόμο ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993 πρώτη ασφάλιση) δεν μπορεί να είναι σε δύο ασφαλιστικούς φορείς. Επειδή το ΙΚΑ αποτελεί σχέση εξαρτημένης ασφάλισης με τον εργοδότη και ο εργοδότης δεν δύναται να μην την πληρώνει η Μ. οφείλει να κάνει διακοπή (εξαίρεση το λένε) από τον ΟΑΕΕ (τον οποίο ο κάθε ασφαλισμένος πληρώνει μόνος του ανεξαρτήτως του αν έχει δουλειά/ έσοδα/ κέρδη ή όχι).

Στο μεταξύ εδώ και ένα χρόνο, από τη στιγμή που γράφτηκε στον ΟΑΕΕ ως ασφαλισμένη του πληρώνει ανελλιπώς τις εισφορές της (σύνολο για ένα έτος: 4.000 €) αλλά δεν της παρέχεται βιβλιάριο ασθενείας διότι αν δεν την καλέσουν σε μια επιτροπή για να λύσει το θέμα της υποτιθέμενης οφειλής δεν δικαιούται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ΠΑΡΟΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ (όπως είπαμε) και αναρωτιέται γιατί διάλο τις πληρώνει at all αφού τα μισά (και παραπάνω) από αυτά που πληρώνει δεν έχουν αντίκρυσμα.

Στη δουλειά, λοιπόν, που ξεκίνησε (η οποία δεν είναι ακριβώς δουλειά, είναι μια γελοιότητα της εκπαίδευσης αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) απαιτούνται κάποιες εξετάσεις. Ρωτά η Μ. που να τις κάνει εφόσον είναι ανασφάλιστη και της απαντούν: στο ΙΚΑ. Πάει στο ΙΚΑ. Και μαντέψτε τι της απαντά το ΙΚΑ. Στο ΤΕΒΕ. Γιατί; Διότι το ΙΚΑ ασφαλίζει ανθρώπους μόνο μετά από 90 ένσημα συν δύο μήνες. 

Το ΙΚΑ, επίσης, δε γνωρίζει το νόμο σύμφωνα με τον οποίο η Μ. ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993) δεν επιτρέπεται να έχει δύο ασφαλιστικούς φορείς και άρα πρέπει να απεγγραφεί από το ΤΕΒΕ. Παρόλα αυτά και το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δε συγχωρούν, όπως έχει μάθει η Μ. από το παρελθόν, άγνοια νόμου. Μόνο στους εαυτούς τους τη συγχωρούν και πάμε παρακάτω. Η Μ. πηγαίνει και πάλι στο ΤΕΒΕ (ναι ΟΑΕΕ και ΤΕΒΕ είναι το ίδιο πράγμα) και ζητάει ΞΑΝΑ βιβλιάριο ασθενείας. Παίρνει ΞΑΝΑ την απάντηση πως εφόσον χρωστάει χρήματα δεν μπορεί να έχει βιβλιάριο. Ρωτάει γιατί διάλο πληρώνει επί του παρόντος. Απάντηση δεν προβλέπει το καταστατικό. Και το μόνο που της λένε είναι να πάει νωρίτερα στην επιτροπή. Σάμπως είναι στο χέρι μου, αναρωτιέται μεγαλόφωνα. Και τη στέλνουν στη διευθύντρια. Η διευθύντρια την μαλώνει για την αναβολή που ζήτησε την περασμένη φορά λόγω αδυναμίας του δικηγόρου της να παραστεί και όταν τη ρωτά θυμωμένα “τι τον θες τον δικηγόρο” η Μ. που έχει ταλαιπωρηθεί παραπάνω από όσο αντέχει αν και καθ’ όλα νόμιμη σε όλη της τη ζωή ξεσπάει σε λυγμούς. Μελό, ναι.

Η κατάληξη είναι πως ακόμα και αν η Μ. αποκτήσει βιβλιάριο ασθενείας (έχοντας πληρώσει επί έναν χρόνο εισφορές χωρίς αντίκρυσμα) εφόσον ζητάει εξαίρεση το βιβλιάριο το παίρνει πίσω το ΤΕΒΕ/ OAEE. Και το ΙΚΑ δεν δίνει βιβλιάριο αν δεν συμπληρωθούν 90 ένσημα + 2 μήνες. Το ΤΕΒΕ, όμως, όπου είναι ασφαλισμένη η Μ. εδώ και 13 μήνες δεν πληρώνει εισφορές στο ΙΚΑ (όπως τα περισσότερα άλλα ασφαλιστικά ταμεία) για να έχει η Μ. τα απαιτούμενα ένσημα. Οπότε βιβλιάριο ΙΚΑ γιοκ. Και βιβλιάριο ΤΕΒΕ (ακόμα και αν αναγνωρίσει η επιτροπή το σφάλμα τους) επίσης γιοκ.

Με λίγα λόγια: η Μ. πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές ανελλιπώς σε ΟΑΕΕ και ΙΚΑ αλλά είναι ανασφάλιστη. Και, αν της συμβεί κάτι, ευτυχώς έχει ιδιωτική ασφάλιση.

Και πολλή όρεξη να διεκδικήσει όλα αυτά τα χρήματα που έχει πληρώσει αδίκως δικαστικώς.

to be continued…

Advertisements

O! A! E! E! (και αυτά δεν είναι επιφωνήματα ενθουσιασμού)

7 Nov

Σήμερα, που λέτε, διεξάγονται οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στη Μπανανία. Ο πρωθυπουργός με το συνώνυμο με το κενό (GAP) nickname μας έχει απειλήσει πως άμα το κόμμα του δε βγει πρώτο και με την πρώτη θα πάει και θα κάνει και βουλευτικές εκλογές αμέσως γιατί, σου λέει, ο λαός μίλησε και δε μας θένε. Στην πραγματικότητα επειδή πάει για λουκέτο η Μπανανία δε θέλει να φορτωθεί την ευθύνη του να το κλείσει το μαγαζάκι για τα καλά με τα χεράκια του. Αλλά πλατειάζω γιατί οι εκλογές είναι απλώς η αφορμή για τούτο εδώ το ποστ.

Η αγαπημένη μου φίλη Βίβιαν Γιαδικιάρογλου με πρόλαβε γράφοντας μια ακόμα ιστορία ΟΑΕΕ, μια ιστορία δημοσίου, μια ιστορία που καμία σχέση δεν έχει με τις δηλώσεις του GAP για μια Ελλάδα της προκοπής (τώρα που τον βλέπω να κάνει μερικές δηλώσεις ούτε καν ο ίδιος δε δείχνει να τα πιστεύει όσα λέει).

Σήμερα, λοιπόν, ήθελα να σας πω μια ακόμα ιστορία ΤΕΒΕ (aka ΟΑΕΕ) που είμαι σίγουρη πως θα μιλήσει στις καρδιές σας, συνάδελφοι ταλαιπωρημένοι από την επιχείρηση που λέγεται “δημόσιος τομέας της Μπανανίας”.

Το 2003 η Μ. αγόρασε από ένα χαρτοπωλείο φορολογικά βιβλία και μπλοκάκι αποδείξεων, συγκέντρωσε όσα χαρτιά και βεβαιώσεις κρίνονταν απαραίτητες από την ΔΟΥ στην οποία ανήκε, τα πήρε όλα παραμάσχαλα και πήγε να κάνει έναρξη επιτηδεύματος -δηλαδή να ανοίξει ατομική επιχείρηση και να τη χρίσει το δημόσιο ελεύθερο επαγγελματία. Η εφορία της ζήτησε μια βεβαίωση από το ΤΕΒΕ πως είναι γραμμένη στα κατάστιχά του (όπως κάθε ελεύθερος επαγγελματίας). Αλλά η Μ. ήταν ασφαλισμένη στο ΙΚΑ από την μισθωτή εργασία που εξασκούσε παράλληλα τότε και -σύμφωνα με τους νόμους- εφόσον είχε ασφαλιστεί πρώτη φορά μετά το 1993 όφειλε να κάνει επιλογή ασφαλιστικού φορέα και να απαρνηθεί τον δεύτερο αφού τα ένσημα από παράλληλες ασφαλίσεις δεν προσμετρώνται -για τους ασφαλισμένους μετά το 1993- αθροιστικά. Προσκόμισε, λοιπόν, στην εφορία το αντίστοιχο χαρτί από το ΙΚΑ και απαλλάχθηκε από το ΤΕΒΕ ξεφυσώντας με ανακούφιση.

Τα χρόνια περνούσαν και η Μ. παρέμενε ασφαλισμένη στο ΙΚΑ και σε άλλους φορείς εργαζόμενη ως μισθωτή σε διάφορες ιδιωτικές εταιρίες ενώ παράλληλα ανανέωνε όποτε χρειαζόταν τα μπλοκάκια αποδείξεων παροχής υπηρεσιών της προσκομίζοντας βεβαιώσεις ασφάλισης στην εφορία (που θεωρούσε τα μπλοκάκια για να ασκεί νόμιμα η Μ. την επαγγελματική δραστηριότητά της ως ελεύθερος επαγγελματίας).

Το 2010 η Μ. απολύθηκε από την εταιρία στην οποία εργαζόταν τότε. Ατυχές. Ο ΟΑΕΔ την ενημέρωσε πως δεν δικαιούται το πενιχρό ποσό που αναλογεί στο επίδομα ανεργίας καθότι ως ελεύθερος επαγγελματίας δε θεωρείται άνεργη. Καμία σημασία δεν είχε το ότι όλα τα χρόνια της εργασίας της ως μισθωτή της γίνονταν κρατήσεις στο μισθό της γι αυτό το σκοπό. Θέλοντας να είναι νόμιμη και να μην έχει μπλεξίματα με το δημόσιο αποφάσισε -παρότι το ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο ανήκε τη διαβεβαίωσε πως είναι καλυμμένη για το επόμενο εξάμηνο- να πάει να γραφτεί στο ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) μια που η ασφάλιση στη Μπανανία είναι υποχρεωτική.

Σημείωση: το ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) δεν ενδιαφέρεται για το αν ο ελεύθερος επαγγελματίας έχει έσοδα ή όχι και τον υποχρεώνει να πληρώνει εισφορές κάθε δίμηνο, ανεξαρτήτως. Η Μ., πράγματι, έσοδα δεν είχε εκείνη την περίοδο αλλά, όπως είπαμε, επιθυμούσε να είναι νόμιμη και να μην έχει τρεχάματα με το δημόσιο.

Πήρε, λοιπόν, τα χαρτάκια που της ζήτησε το ΤΕΒΕ παραμάσχαλα και πήγε στο υποκατάστημα που ανήκει (το κεντρικό της Αθήνας, εκεί όπου υπάγονται και ΟΛΑ τα εμπορικά καταστήματα του κέντρου) για να ξεκινήσει τη διαδικασία που σε dt μετατράπηκε σε μαραθώνιο βλακείας. Μετά από πολλή ταλαιπωρία, υπαλλήλους που έλειπαν διαρκώς από τα πόστα τους (και δεν υπήρχαν αντικαταστάτες), ουρές ατελείωτες για τον ένα (1) και μοναδικό (ναι, μοναδικό) υπολογιστή της υπηρεσίας, σουρεαλιστικούς διαλόγους που θα ζήλευε και ο Ιονέσκο ακόμα (παράδειγμα: “δεν ανήκετε εδώ κυρία μου” από υπάλληλο που ωρύεται ενώ πίσω του είναι αναρτημένοι οι ταχυδρομικοί κώδικες που αντιστοιχούν στο συγκεκριμένο υποκατάστημα, ανάμεσα στους οποίους και ο δικός της), καταλήψεις από συμβασιούχους, διαπραγματεύσεις κτλ …το ΤΕΒΕ/ ΟΑΕΕ αποφάνθηκε πως του οφείλει τις εισφορές 5 ετών ανεξαρτήτως του γεγονότος πως όλα αυτά τα χρόνια η Μ. ήταν ασφαλισμένη σε άλλον φορέα από την μισθωτή εργασία της.

Η (παράλογη) λογική τους έχει ως εξής: η Μ. έπρεπε να έχει ζητήσει εξαίρεση. Αλλά για να ζητήσει εξαίρεση έπρεπε να έχει ήδη εγγραφεί κάποτε στο ΤΕΒΕ. Δεν είχε εγγραφεί ποτέ στο ΤΕΒΕ διότι δεν είχε μείνει ποτέ άνεργη έως τότε και ούσα πάντοτε μισθωτή εργαζόμενη όχι μόνο δεν όφειλε αλλά δεν επιτρεπόταν κιόλας να είναι εγγεγραμμένη στο ΤΕΒΕ. Ο νόμος (τον οποίο όφειλε να γνωρίζει η Μ. παρότι ούτε οι ίδιοι δε γνωρίζουν) λέει πως αν δεν ζητήσεις εξαίρεση μεταφέρεσαι αυτόματα στον κύριο ασφαλιστικό φορέα σου. Και αφού η Μ. ανήκε σε άλλον ασφαλιστικό φορέα και δεν ζήτησε εξαίρεση εκεί και παρέμεινε ώσπου να μείνει άνεργη και άρα ανασφάλιστη και να μπλέξει σε αυτήν την περιπέτεια.

Συμφώνησαν, λοιπόν, αρχικά πως η Μ. δεν οφείλει εισφορές από το 2005 (αν αναρωτιέστε γιατί 2005 και όχι 2003 όταν και ξεκίνησε την επαγγελματική της δραστηριότητα ως ελεύθερος επαγγελματίας θα σας απαντήσω πως το ΤΕΒΕ εξετάζει τις περιπτώσεις σε βάθος πενταετίας όπερ σημαίνει πως πρότερες παρανομίες παραγράφονται) αλλά… το 2008 έχει έναν μήνα κενό (από τη μία εταιρία στην άλλη) και άρα σίγουρα οφείλει εισφορές έκτοτε.

Σημείωση: τον ένα μήνα κενό του 2008 η Μ. είχε επικοινωνήσει με το ΤΕΒΕ το οποίο την είχε ενημερώσει πως εξετάζουν τους ασφαλισμένους τους ανά δίμηνο και έτσι αν δεν παραμείνει ανασφάλιστη για 2 τουλάχιστον μήνες δεν χρειάζεται να εγγραφεί στον οργανισμό τους. Την ίδια περίοδο η Μ. είχε επικοινωνήσει και με τον κύριο ασφαλιστικό φορέα της που την είχε διαβεβαιώσει πως δεν τίθεται θέμα ΤΕΒΕ αφού ήταν καλυμμένη για ένα εξάμηνο από τη μέρα της λύσης της σύμβασής της με την εταιρία στην οποία εργαζόταν ως μισθωτή).

Το 2010, όμως, είχαν πια αλλάξει γνώμη και μια που δεν είχε ζητήσει την περίφημη εξαίρεση έπρεπε να πληρώσει αυτά τα χρήματα -τα οποία, φυσικά, είχε ήδη πληρώσει στο ταμείο ασφάλισης που ανήκε ως μισθωτή… Το ειρωνικότερο όλων είναι πως η Μ. εκείνο τον “κενό” μήνα δούλευε ήδη στη νέα εταιρία στην οποία είχε προσληφθεί και η οποία για λογιστικούς λόγους είχε ενεργοποιήσει (εν αγνοία της Μ.) το δικαίωμά της να μην την ασφαλίσει για 15 ημέρες.

Η Μ. δεν το γνώριζε διότι είχε πληρωθεί κανονικά το μισθό της οπότε σφύριζε ήσυχη και ανέμελη ώσπου να το διαπιστώσει, αυτό και τις συνέπειές του. Η Μ. είπε στο ΤΕΒΕ πως καταλαβαίνει πως εφόσον ο νόμος λέει πως οι πολίτες οφείλουν να είναι ασφαλισμένοι προφανώς πρέπει να τους πληρώσει αναδρομικά εκείνον τον ένα μήνα αλλά σίγουρα όχι τα 2 χρόνια που της ζητούν αφού αυτά έχουν ήδη πληρωθεί σε άλλο ταμείο. Η απάντησή τους; Να τα ζητήσετε από το άλλο ταμείο… Η αντίδραση της Μ.; Να ζητήσει βοήθεια δικηγόρου. Η ιστορία συνεχίζεται με πολλές πολλές ακόμα σουρεαλιστικές στιγμές, διαλόγους και στιγμιότυπα. Τώρα που μιλάμε η Μ. έχει γραφτεί στο ΤΕΒΕ πληρώνοντας τα 111,11 ευρώ της εγγραφής, θεωρείται πως πρέπει να πληρώσει 15.000 ευρώ σε εισφορές της τελευταίας 5 ετίας (που έχουν πληρωθεί σε άλλο ασφαλιστικό φορέα) και έχει καταθέσει ένσταση περιμένοντας να την καλέσουν σε επιτροπή (μαζί με τον δικηγόρο της) να εκθέσει τις αντιρρήσεις της. Και βλέπουμε…

Η Μ. είναι αποφασισμένη να μην δώσει ούτε ένα ευρώ άδικο και προτιμά να πληρώσει τα 15.000 ευρώ (που δεν διαθέτει) σε δικηγόρους.

to be continued… 

das gibt’s doch nicht *

8 Oct

(*μτφρ: αυτά δε γίνονται)

Και όμως γίνονται. Αλλιώς δε θα τα συζητούσαμε.

Και υπάρχουν. Αλλιώς δε θα μιλούσαμε γι αυτά.

Έλα όμως που αυτά που «δεν υπάρχουν» διεκδικούν τελικά τις δάφνες στον αγώνα για την ανάδειξη της ενοχλητικότερης φράσης -καραμέλα που κόλλησε ποτέ στις γλώσσες των ομιλούντων ελληνικά (που λέει ο λόγος).

Δεδομένου δε του ότι πρώτη φορά τη δημοφιλή σλανγκ (my ass) την άκουσα κάποτε στην ξεχασμένη ελληνική επαρχία από μια ηλικιωμένη κυρία με αξάν τόσο βαρύ ώστε οι λοιποί φθόγγοι που σχημάτιζαν τις ακατάληπτες λέξεις της να παραμένουν αμετάφραστοι εικάζω πως η όξω από δω φράση «δεν υπάρχει» κάνει αυτή την εποχή κάποιο ανεξήγητο καμ μπακ (aka comeback).

Υποψιάζομαι πως για την διάδωσή της ευθύνεται κάποιο εγχώριο minor σελέμπριτι. Μπορεί και όχι. Ιδέα δεν έχω. Τον υπαίτιο πάντως, θα ήθελα διακαώς να τον γνωρίσω ώστε να κατευθύνω προς το μέρος του την οργή μου που, σας διαβεβαιώ, υπάρχει και παραϋπάρχει.

«Αυτός ο γκόμενος, δεν υπάρχει» λέει η μία. Εννοεί πως είναι καταπληκτικός.
«Αυτός ο γκόμενος, δεν υπάρχει» λέει η άλλη. Εννοεί πως είναι απαράδεκτος.
«Αυτός ο γκόμενος, δεν υπάρχει» λέει η τρίτη. Εννοεί πως ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας αποκλειστικά και είναι η μόνη που δεν της αξίζει η προαναφερθείσα σφαλιάρα.

Για τους άλλους δύο κυρίους ήλπιζα να μην υφίστανται πραγματικά ώστε να μη χρειάζεται να συγχρωτίζονται με τις κυρίες που τους καταδίκασαν στην ανυπαρξία.

Τις προάλλες μια συνάδελφος είπε «ο πατέρας μου δεν υπάρχει» και με ανάγκασε να τη ρωτήσω αν τον έχασε (aka πέθανε) πριν καιρό ή πρόσφατα. Με κοίταξε με απορία. Συγκρατήθηκα.

«Αυτά τα παπούτσια δεν υπάρχουν» έλεγε ένας άλλος τύπος. Και ήθελα να του τα βγάλω από τις πατούσες να βρεθεί να περπατάει ξυπόλητος για να καταλάβει τι διάλο εννοεί.

Κάθε φορά που μια ξανθιά -σε όλες τις αποχρώσεις του κίτρινου, του πλατινέ και του σαντρέ- της τιβι συν όλες οι φέρουσες ξανθωπή κώμη και την προσδοκία/ ελπίδα της τιβι συν οι λοιποί αναλόγου πνευματικού επιπέδου χρήστες της ελληνικής γλώσσας αντικαθιστούν μια ευρεία γκάμα λέξεων και εκφράσεων που υποδηλώνουν από έκπληξη και θαυμασμό μέχρι ενόχληση και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας νιώθω σαν να εισχωρούν μικροσκοπικά τρυπανάκια στους θύλακες του εγκεφάλου μου και με δυσκολία συγκρατώ τις παλάμες μου ώστε να μην εκσφενδονίσουν (άθελά μου) κάποια σφαλιάρα που θα κλέψει credits από την εκλεπτυσμένη κοινωνική μου υπόσταση.

Πείτε με υπερβολική αλλά τις προάλλες μέτρησα 300 περίπου (ναι, τριακόσιες) επαναλήψεις μέσα σε λιγότερες από 4 ώρες. Πείτε με και Τούλα από το Κυριολεκτούλα. Αλλά, σας ικετεύω, πάψτε πια να χρησιμοποιείτε αυτή τη φράση και μάλιστα σε αυτή τη συχνότητα. Είναι προφανές πως για να μιλάτε για αυτό που «δεν υπάρχει» υπάρχει και με το παραπάνω, είναι εκεί μπροστά σας και νιώθει άσχημα που το αφανίζετε.

Σας ευχαριστώ προκαταβολικά,

Η υπερασπίστρια των δικαιωμάτων όλων όσων υπάρχουν

miss cinnamon

suffocation

3 Oct

δεν προλαβαίνω να πω πολλά.

πάντως η κυρίως θεματική των ημερών είναι:  πώς θα αποφύγουμε την ασφυξία έτσι όπως βρισκόμαστε να ζούμε πνιγμένοι στο σκατό. ε?

It’s my party and I’ll cry if I want to

16 Jul

Λοιπόν μέρες τώρα το σκέφτομαι πόσο κουραστικό και ψυχοφθόρο είναι να έχεις τα άγχη σου, τα προβλήματά σου, τις δυσκολίες και τις λύπες σου και να σου στερούν και την ελευθερία/ άνεση να τα ζήσεις με όλη την ασκήμια που συνεπάγονται ρε αδερφέ. Ε, λοιπόν όχι. Δική μου είναι η ζωή, δικό μου είναι το πάρτι και θα κλαίω όσο θέλω. Κατάλαβες?

%d bloggers like this: