Tag Archives: μισελληνισμός

O!Α!Ε!Ε! και πάλι

6 Dec

Σήμερα είναι η μέρα που το δημόσιο και ο παραλογισμός του κατάφερε να λυγίσει τη Μ., να την κάνει να σκουπίζει τη μάσκαρα που έσταζε στα κλαμένα μάτια της και να φύγει από τον Ο.Α.Ε.Ε. αποφασισμένη πως τίποτα δεν θα την κάνει να αλλάξει γνώμη όσον αφορά στην απόφασή της να εγκαταλείψει αυτή τη χώρα (και, αν γίνεται, να τη βλέπει να καίγεται έτσι όπως θα φεύγει).

Θα θυμάστε, ίσως, το ξεκίνημα της ιστορίας της Μ. και τη συνέχειά της, επίσης. Το επόμενο επεισόδιο του έργου παίχτηκε σήμερα και εύκολα μπορεί να ταξινομηθεί σε πληθώρα κατηγοριών: θρίλερ/ δράμα/ splatter.

Η Μ. λοιπόν, η οποία σε όλη της τη ζωή είχε αυτή την ανόητη επιθυμία και εμμονή να είναι νόμιμη έμπλεξε πριν από ένα χρόνο στα γρανάζια του πρώην ΤΕΒΕ νυν ΟΑΕΕ και απέκτησε έναν ακόμα λόγο να νιώθει πως σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο αν δεν είσαι λαμόγιο είσαι απλώς μαλάκας. Λαμόγιο αδυνατεί να γίνει και μαλάκας δεν τη βολεύει και τόσο που είναι.

Η Μ., που λέτε, εδώ και μερικές μέρες είναι πλέον ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ασφαλισμένη στο ΙΚΑ (σε λίγο θα μάθετε γιατί θεωρητικά και όχι πρακτικά). Σύμφωνα με το νόμο ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993 πρώτη ασφάλιση) δεν μπορεί να είναι σε δύο ασφαλιστικούς φορείς. Επειδή το ΙΚΑ αποτελεί σχέση εξαρτημένης ασφάλισης με τον εργοδότη και ο εργοδότης δεν δύναται να μην την πληρώνει η Μ. οφείλει να κάνει διακοπή (εξαίρεση το λένε) από τον ΟΑΕΕ (τον οποίο ο κάθε ασφαλισμένος πληρώνει μόνος του ανεξαρτήτως του αν έχει δουλειά/ έσοδα/ κέρδη ή όχι).

Στο μεταξύ εδώ και ένα χρόνο, από τη στιγμή που γράφτηκε στον ΟΑΕΕ ως ασφαλισμένη του πληρώνει ανελλιπώς τις εισφορές της (σύνολο για ένα έτος: 4.000 €) αλλά δεν της παρέχεται βιβλιάριο ασθενείας διότι αν δεν την καλέσουν σε μια επιτροπή για να λύσει το θέμα της υποτιθέμενης οφειλής δεν δικαιούται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ΠΑΡΟΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ (όπως είπαμε) και αναρωτιέται γιατί διάλο τις πληρώνει at all αφού τα μισά (και παραπάνω) από αυτά που πληρώνει δεν έχουν αντίκρυσμα.

Στη δουλειά, λοιπόν, που ξεκίνησε (η οποία δεν είναι ακριβώς δουλειά, είναι μια γελοιότητα της εκπαίδευσης αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) απαιτούνται κάποιες εξετάσεις. Ρωτά η Μ. που να τις κάνει εφόσον είναι ανασφάλιστη και της απαντούν: στο ΙΚΑ. Πάει στο ΙΚΑ. Και μαντέψτε τι της απαντά το ΙΚΑ. Στο ΤΕΒΕ. Γιατί; Διότι το ΙΚΑ ασφαλίζει ανθρώπους μόνο μετά από 90 ένσημα συν δύο μήνες. 

Το ΙΚΑ, επίσης, δε γνωρίζει το νόμο σύμφωνα με τον οποίο η Μ. ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993) δεν επιτρέπεται να έχει δύο ασφαλιστικούς φορείς και άρα πρέπει να απεγγραφεί από το ΤΕΒΕ. Παρόλα αυτά και το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δε συγχωρούν, όπως έχει μάθει η Μ. από το παρελθόν, άγνοια νόμου. Μόνο στους εαυτούς τους τη συγχωρούν και πάμε παρακάτω. Η Μ. πηγαίνει και πάλι στο ΤΕΒΕ (ναι ΟΑΕΕ και ΤΕΒΕ είναι το ίδιο πράγμα) και ζητάει ΞΑΝΑ βιβλιάριο ασθενείας. Παίρνει ΞΑΝΑ την απάντηση πως εφόσον χρωστάει χρήματα δεν μπορεί να έχει βιβλιάριο. Ρωτάει γιατί διάλο πληρώνει επί του παρόντος. Απάντηση δεν προβλέπει το καταστατικό. Και το μόνο που της λένε είναι να πάει νωρίτερα στην επιτροπή. Σάμπως είναι στο χέρι μου, αναρωτιέται μεγαλόφωνα. Και τη στέλνουν στη διευθύντρια. Η διευθύντρια την μαλώνει για την αναβολή που ζήτησε την περασμένη φορά λόγω αδυναμίας του δικηγόρου της να παραστεί και όταν τη ρωτά θυμωμένα “τι τον θες τον δικηγόρο” η Μ. που έχει ταλαιπωρηθεί παραπάνω από όσο αντέχει αν και καθ’ όλα νόμιμη σε όλη της τη ζωή ξεσπάει σε λυγμούς. Μελό, ναι.

Η κατάληξη είναι πως ακόμα και αν η Μ. αποκτήσει βιβλιάριο ασθενείας (έχοντας πληρώσει επί έναν χρόνο εισφορές χωρίς αντίκρυσμα) εφόσον ζητάει εξαίρεση το βιβλιάριο το παίρνει πίσω το ΤΕΒΕ/ OAEE. Και το ΙΚΑ δεν δίνει βιβλιάριο αν δεν συμπληρωθούν 90 ένσημα + 2 μήνες. Το ΤΕΒΕ, όμως, όπου είναι ασφαλισμένη η Μ. εδώ και 13 μήνες δεν πληρώνει εισφορές στο ΙΚΑ (όπως τα περισσότερα άλλα ασφαλιστικά ταμεία) για να έχει η Μ. τα απαιτούμενα ένσημα. Οπότε βιβλιάριο ΙΚΑ γιοκ. Και βιβλιάριο ΤΕΒΕ (ακόμα και αν αναγνωρίσει η επιτροπή το σφάλμα τους) επίσης γιοκ.

Με λίγα λόγια: η Μ. πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές ανελλιπώς σε ΟΑΕΕ και ΙΚΑ αλλά είναι ανασφάλιστη. Και, αν της συμβεί κάτι, ευτυχώς έχει ιδιωτική ασφάλιση.

Και πολλή όρεξη να διεκδικήσει όλα αυτά τα χρήματα που έχει πληρώσει αδίκως δικαστικώς.

to be continued…

Ο!Α!Ε!Ε! (η συνέχεια)

19 Sep

Θυμάστε την ιστορία της Μ; Η συνέχειά της είχε τόση χρονοκαθυστέρηση όση αποφάσισε το αγαπημένο μας ΤΕΒΕ (που πλέον ονομάζεται ΟΑΕΕ γιατί είναι και σούπερ υπερταμείο και άμα λάχει έχει και πολλούς ικανοποιημένους ασφαλισμένους).

Το νέο επεισόδιο παίχτηκε σήμερα, λοιπόν.

Το ΤΕΒΕ είχε στείλει ένα προσκλητήριο -το οποίο έκανε εδώ και ένα μήνα παρέα με τα άφθονα για βαφτίσεις και γάμους, πάνω στο τραπεζάκι σαλονιού της Μ.- πριν από ένα μήνα περίπου που την καλούσε να κάνει εμφάνιση σε μια επιτροπή που θα εξέταζε την ένστασή που είχε υποβάλλει το Νοέμβριο του 2010 και η ημερομηνία του RSVP ήταν 19 Σεπτεμβρίου. Σήμερα δηλαδή.

Η Μ. είχε οπλιστεί με υπομονή και με δικηγόρο αλλά, λόγω ανωτέρας βίας, ο δικηγόρος της δε μπορούσε να παραστεί στο ραντεβουδάκι. Η Μ. πήγε μοναχή της για να ζητήσει αναβολή. Συμπλήρωσε το ονοματάκι της σε μια λίστα (από αυτές τις χειρόγραφες που κυκλοφορούν σε κάθε δημόσια υπηρεσία, από Πανεπιστήμια και Γραφεία Πρωτοβάθμιας/ Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι ΙΚΑ και ΤΕΒΕ κλπ) και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της αν και είχε ήδη δηλώσει την ανάγκη της για αναβολή. Οι ώρες περνούσαν και η σειρά της δεν έφτανε.

Αφού μια παθούσα που είχε μεγαλύτερο νουμεράκι αναμονής έκανε skip την ουρά και ζήτησε αναβολή αποφάσισε και η Μ. να διεκδικήσει το να μην ροκανιστεί όλος ο χρόνος της άνευ λόγου αφού το στόρι θα επαναλαμβανόταν. Χτύπησε μια πόρτα, ζήτησε ευγενικά αναβολή.
Της είπαν να περιμένει τη σειρά της.
Για να ζητήσει αναβολή (…).
Επέμεινε.
Της έκλεισαν την πόρτα.
Την ξανάνοιξαν μετά από 30′.

Ξαναέθεσε το αίτημά της και έλαβε την απάντηση: μα θα καθυστερήσει η νέα πρόσκληση αν πάρετε αναβολή. “Μα δεν έχω επιλογή” είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε η Μ. Η πόρτα έκλεισε ξανά, οι γκουρού του ΤΕΒΕ (που τώρα λέγεται ΟΑΕΕ) το διαπραγματεύτηκαν κάνα 20λεπτο ακόμα.
Η πόρτα άνοιξε ξανά.
Η Μ. ήταν αόρατη.
Για μια ακόμα φορά ζήτησε την αναθεματισμένη αναβολή.
Είπαν να της κάνουν τη χάρη. ”
Πότε να υπολογίζω;” τόλμησε να ξεστομίσει η Μ. “σε έναν χρόνο;”.
“Όχι και έναν χρόνο κυρία μου, αυτά δεν γίνονται” είπε η γκουρού.
“Μα ένας χρόνος πέρασε για να με καλέσετε την πρώτη φορά” μουρμούρισε η Μ. κρατώντας την ένσταση με πρωτοκολλημένη την ημερομηνία κατάθεσης επάνω της.
“Όχι κυρία μου, κάνετε λάθος” είπε η γκουρού. Η Μ. έτριψε τα μάτια της, αναρωτήθηκε αν έχει ξεχάσει την σειρά των αριθμών, την αριθμητική, την πρόσθεση και έφυγε με το κεφάλι κατεβασμένο, όπως κρίνεται απαραίτητο σε κάθε δημόσια συναλλαγή. Τώρα η Μ. περιμένει το επόμενο προσκλητήριο που θα πέσει από τα χέρια των γκουρού του ΤΕΒΕ (που λέγεται ΟΑΕΕ).

Η Μ. φοβάται πως θα χρησιμοποιήσει και τη φράση “ήτανε νια και γέρασε “ως το επόμενο ΤΕΒΕ party.

to be continued…

I predict a riot

29 Jun

We are going down

down

down

99 τραυματίες στο νοσοκομείο

μια χώρα στο νεκροτομείο

trafficking

8 Dec

 

Η συζήτηση για την κίνηση μου προκαλούσε πάντοτε φοβερή πλήξη. Ζεις στην Αθήνα, έχει κίνηση, οι δρόμοι είναι χάλια, τα ΜΜΜ ελλιπή, οι Έλληνες εξαρτημένοι από το αμάξι τους. That’s it. Κατάπιε το. Ή φύγε. Εξακολουθώ να βαριέμαι αυτή τη συζήτηση. Και δεν παραπονιέμαι ούτε καν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με τις 4 1/2 περίπου συγκεντρώσεις/ πορείες/ διαδηλώσεις που γίνονται κάθε εβδομάδα στο κέντρο της πρωτεύουσας κόβοντάς την στη μέση και κάνοντας την πόλη να παραλύει. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν έχει σκεφτεί κανένας λαμπερός νους πως το κέντρο δεν είναι μόνο εμπορικά καταστήματα και bar, σπασμένα πεζοδρόμια και άσφαλτος αλλά και κατοικίες ανθρώπων που το αγαπούν και προσπαθούν να το σεβαστούν και να το κρατήσουν ζωντανό -οι πόλεις χωρίς κατοίκους πεθαίνουν, αυτό να το βάλετε καλά στο νου σας. Ζουν μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της οργής και της αστυνομοκρατίας και δεν υπάρχει καμία (μα καμία) πρόβλεψη για να γίνει η ζωή τους υποφερτή τις 4 1/2 περίπου φορές την εβδομάδα που δυσκολεύονται να πάνε στη δουλειά τους ή να γυρίσουν σπίτι τους. Πολυτέλεια, θα μου πείτε. Δε λες καλά που έχουν σπίτι…

Έχω τη φήμη της απαισιόδοξης. Και δε θα προσπαθήσω να ακυρώσω τα έπεα πτερόεντα που την διαδίδουν. Αλλά πείτε μου, αλήθεια πείτε μου, που να τη βρω τη θετικότητα και την αισιοδοξία όταν βγαίνοντας από το σπίτι μου η πορεία που συναντώ δεν είναι κάποιων εγωκεντρικών συνδικαλιστών, ούτε κάποιων παρωχημένων αριστερών και λοιπών αλλά ανθρώπων που βγήκαν στο δρόμο για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Ανθρώπων που με πικρόχολο χιούμορ θα μπορούσα να πω πως είναι η κυριολεξία του μισού στο στατιστικό νούμερο 4 1/2 που περιγράφει το πόσες πορείες / διαδηλώσεις/ συλλαλητήρια γίνονται κάθε εβδομάδα στο κέντρο. Την περασμένη Παρασκευή οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες βγήκαν στους δρόμους και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους (πάντα) βιαστικούς οδηγούς που έπηζαν στην κίνηση κορνάροντας, με τα ΜΑΤ που τους επιτέθηκαν και με την άξεστη ανθρωπότητα που ευδοκιμεί σε αυτή την πόλη. Ντράπηκα.

Την  ίδια Παρασκευή, το βράδυ, έπεσα πάνω στους ποδηλάτες που διέσχιζαν την Πειραιώς. Ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Και διεκδικούσαν και αυτοί τα αυτονόητα με τον πιο απλό τρόπο: οδηγώντας τα ποδήλατά τους στο κέντρο της Αθήνας. Αναθάρρησα προς στιγμήν. Ήταν 3 μέρες προτού η τροχαία αποφασίσει πως το να βάλει λουκέτο, κυριολεκτικά, σε μια ολόκληρη πόλη κλείνοντας κάθε πιθανό και απίθανο δρόμο που οδηγεί στο κέντρο της είναι ο πιο εύστοχος τρόπος να αντιμετωπίσει την οργή που ενδεχομένως να διοχετευθεί με αφορμή την επέτειο των δύο ετών από τη δολοφονία ενός παιδιού, στο κέντρο της ίδιας πόλης.

O! A! E! E! (και αυτά δεν είναι επιφωνήματα ενθουσιασμού)

7 Nov

Σήμερα, που λέτε, διεξάγονται οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στη Μπανανία. Ο πρωθυπουργός με το συνώνυμο με το κενό (GAP) nickname μας έχει απειλήσει πως άμα το κόμμα του δε βγει πρώτο και με την πρώτη θα πάει και θα κάνει και βουλευτικές εκλογές αμέσως γιατί, σου λέει, ο λαός μίλησε και δε μας θένε. Στην πραγματικότητα επειδή πάει για λουκέτο η Μπανανία δε θέλει να φορτωθεί την ευθύνη του να το κλείσει το μαγαζάκι για τα καλά με τα χεράκια του. Αλλά πλατειάζω γιατί οι εκλογές είναι απλώς η αφορμή για τούτο εδώ το ποστ.

Η αγαπημένη μου φίλη Βίβιαν Γιαδικιάρογλου με πρόλαβε γράφοντας μια ακόμα ιστορία ΟΑΕΕ, μια ιστορία δημοσίου, μια ιστορία που καμία σχέση δεν έχει με τις δηλώσεις του GAP για μια Ελλάδα της προκοπής (τώρα που τον βλέπω να κάνει μερικές δηλώσεις ούτε καν ο ίδιος δε δείχνει να τα πιστεύει όσα λέει).

Σήμερα, λοιπόν, ήθελα να σας πω μια ακόμα ιστορία ΤΕΒΕ (aka ΟΑΕΕ) που είμαι σίγουρη πως θα μιλήσει στις καρδιές σας, συνάδελφοι ταλαιπωρημένοι από την επιχείρηση που λέγεται “δημόσιος τομέας της Μπανανίας”.

Το 2003 η Μ. αγόρασε από ένα χαρτοπωλείο φορολογικά βιβλία και μπλοκάκι αποδείξεων, συγκέντρωσε όσα χαρτιά και βεβαιώσεις κρίνονταν απαραίτητες από την ΔΟΥ στην οποία ανήκε, τα πήρε όλα παραμάσχαλα και πήγε να κάνει έναρξη επιτηδεύματος -δηλαδή να ανοίξει ατομική επιχείρηση και να τη χρίσει το δημόσιο ελεύθερο επαγγελματία. Η εφορία της ζήτησε μια βεβαίωση από το ΤΕΒΕ πως είναι γραμμένη στα κατάστιχά του (όπως κάθε ελεύθερος επαγγελματίας). Αλλά η Μ. ήταν ασφαλισμένη στο ΙΚΑ από την μισθωτή εργασία που εξασκούσε παράλληλα τότε και -σύμφωνα με τους νόμους- εφόσον είχε ασφαλιστεί πρώτη φορά μετά το 1993 όφειλε να κάνει επιλογή ασφαλιστικού φορέα και να απαρνηθεί τον δεύτερο αφού τα ένσημα από παράλληλες ασφαλίσεις δεν προσμετρώνται -για τους ασφαλισμένους μετά το 1993- αθροιστικά. Προσκόμισε, λοιπόν, στην εφορία το αντίστοιχο χαρτί από το ΙΚΑ και απαλλάχθηκε από το ΤΕΒΕ ξεφυσώντας με ανακούφιση.

Τα χρόνια περνούσαν και η Μ. παρέμενε ασφαλισμένη στο ΙΚΑ και σε άλλους φορείς εργαζόμενη ως μισθωτή σε διάφορες ιδιωτικές εταιρίες ενώ παράλληλα ανανέωνε όποτε χρειαζόταν τα μπλοκάκια αποδείξεων παροχής υπηρεσιών της προσκομίζοντας βεβαιώσεις ασφάλισης στην εφορία (που θεωρούσε τα μπλοκάκια για να ασκεί νόμιμα η Μ. την επαγγελματική δραστηριότητά της ως ελεύθερος επαγγελματίας).

Το 2010 η Μ. απολύθηκε από την εταιρία στην οποία εργαζόταν τότε. Ατυχές. Ο ΟΑΕΔ την ενημέρωσε πως δεν δικαιούται το πενιχρό ποσό που αναλογεί στο επίδομα ανεργίας καθότι ως ελεύθερος επαγγελματίας δε θεωρείται άνεργη. Καμία σημασία δεν είχε το ότι όλα τα χρόνια της εργασίας της ως μισθωτή της γίνονταν κρατήσεις στο μισθό της γι αυτό το σκοπό. Θέλοντας να είναι νόμιμη και να μην έχει μπλεξίματα με το δημόσιο αποφάσισε -παρότι το ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο ανήκε τη διαβεβαίωσε πως είναι καλυμμένη για το επόμενο εξάμηνο- να πάει να γραφτεί στο ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) μια που η ασφάλιση στη Μπανανία είναι υποχρεωτική.

Σημείωση: το ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) δεν ενδιαφέρεται για το αν ο ελεύθερος επαγγελματίας έχει έσοδα ή όχι και τον υποχρεώνει να πληρώνει εισφορές κάθε δίμηνο, ανεξαρτήτως. Η Μ., πράγματι, έσοδα δεν είχε εκείνη την περίοδο αλλά, όπως είπαμε, επιθυμούσε να είναι νόμιμη και να μην έχει τρεχάματα με το δημόσιο.

Πήρε, λοιπόν, τα χαρτάκια που της ζήτησε το ΤΕΒΕ παραμάσχαλα και πήγε στο υποκατάστημα που ανήκει (το κεντρικό της Αθήνας, εκεί όπου υπάγονται και ΟΛΑ τα εμπορικά καταστήματα του κέντρου) για να ξεκινήσει τη διαδικασία που σε dt μετατράπηκε σε μαραθώνιο βλακείας. Μετά από πολλή ταλαιπωρία, υπαλλήλους που έλειπαν διαρκώς από τα πόστα τους (και δεν υπήρχαν αντικαταστάτες), ουρές ατελείωτες για τον ένα (1) και μοναδικό (ναι, μοναδικό) υπολογιστή της υπηρεσίας, σουρεαλιστικούς διαλόγους που θα ζήλευε και ο Ιονέσκο ακόμα (παράδειγμα: “δεν ανήκετε εδώ κυρία μου” από υπάλληλο που ωρύεται ενώ πίσω του είναι αναρτημένοι οι ταχυδρομικοί κώδικες που αντιστοιχούν στο συγκεκριμένο υποκατάστημα, ανάμεσα στους οποίους και ο δικός της), καταλήψεις από συμβασιούχους, διαπραγματεύσεις κτλ …το ΤΕΒΕ/ ΟΑΕΕ αποφάνθηκε πως του οφείλει τις εισφορές 5 ετών ανεξαρτήτως του γεγονότος πως όλα αυτά τα χρόνια η Μ. ήταν ασφαλισμένη σε άλλον φορέα από την μισθωτή εργασία της.

Η (παράλογη) λογική τους έχει ως εξής: η Μ. έπρεπε να έχει ζητήσει εξαίρεση. Αλλά για να ζητήσει εξαίρεση έπρεπε να έχει ήδη εγγραφεί κάποτε στο ΤΕΒΕ. Δεν είχε εγγραφεί ποτέ στο ΤΕΒΕ διότι δεν είχε μείνει ποτέ άνεργη έως τότε και ούσα πάντοτε μισθωτή εργαζόμενη όχι μόνο δεν όφειλε αλλά δεν επιτρεπόταν κιόλας να είναι εγγεγραμμένη στο ΤΕΒΕ. Ο νόμος (τον οποίο όφειλε να γνωρίζει η Μ. παρότι ούτε οι ίδιοι δε γνωρίζουν) λέει πως αν δεν ζητήσεις εξαίρεση μεταφέρεσαι αυτόματα στον κύριο ασφαλιστικό φορέα σου. Και αφού η Μ. ανήκε σε άλλον ασφαλιστικό φορέα και δεν ζήτησε εξαίρεση εκεί και παρέμεινε ώσπου να μείνει άνεργη και άρα ανασφάλιστη και να μπλέξει σε αυτήν την περιπέτεια.

Συμφώνησαν, λοιπόν, αρχικά πως η Μ. δεν οφείλει εισφορές από το 2005 (αν αναρωτιέστε γιατί 2005 και όχι 2003 όταν και ξεκίνησε την επαγγελματική της δραστηριότητα ως ελεύθερος επαγγελματίας θα σας απαντήσω πως το ΤΕΒΕ εξετάζει τις περιπτώσεις σε βάθος πενταετίας όπερ σημαίνει πως πρότερες παρανομίες παραγράφονται) αλλά… το 2008 έχει έναν μήνα κενό (από τη μία εταιρία στην άλλη) και άρα σίγουρα οφείλει εισφορές έκτοτε.

Σημείωση: τον ένα μήνα κενό του 2008 η Μ. είχε επικοινωνήσει με το ΤΕΒΕ το οποίο την είχε ενημερώσει πως εξετάζουν τους ασφαλισμένους τους ανά δίμηνο και έτσι αν δεν παραμείνει ανασφάλιστη για 2 τουλάχιστον μήνες δεν χρειάζεται να εγγραφεί στον οργανισμό τους. Την ίδια περίοδο η Μ. είχε επικοινωνήσει και με τον κύριο ασφαλιστικό φορέα της που την είχε διαβεβαιώσει πως δεν τίθεται θέμα ΤΕΒΕ αφού ήταν καλυμμένη για ένα εξάμηνο από τη μέρα της λύσης της σύμβασής της με την εταιρία στην οποία εργαζόταν ως μισθωτή).

Το 2010, όμως, είχαν πια αλλάξει γνώμη και μια που δεν είχε ζητήσει την περίφημη εξαίρεση έπρεπε να πληρώσει αυτά τα χρήματα -τα οποία, φυσικά, είχε ήδη πληρώσει στο ταμείο ασφάλισης που ανήκε ως μισθωτή… Το ειρωνικότερο όλων είναι πως η Μ. εκείνο τον “κενό” μήνα δούλευε ήδη στη νέα εταιρία στην οποία είχε προσληφθεί και η οποία για λογιστικούς λόγους είχε ενεργοποιήσει (εν αγνοία της Μ.) το δικαίωμά της να μην την ασφαλίσει για 15 ημέρες.

Η Μ. δεν το γνώριζε διότι είχε πληρωθεί κανονικά το μισθό της οπότε σφύριζε ήσυχη και ανέμελη ώσπου να το διαπιστώσει, αυτό και τις συνέπειές του. Η Μ. είπε στο ΤΕΒΕ πως καταλαβαίνει πως εφόσον ο νόμος λέει πως οι πολίτες οφείλουν να είναι ασφαλισμένοι προφανώς πρέπει να τους πληρώσει αναδρομικά εκείνον τον ένα μήνα αλλά σίγουρα όχι τα 2 χρόνια που της ζητούν αφού αυτά έχουν ήδη πληρωθεί σε άλλο ταμείο. Η απάντησή τους; Να τα ζητήσετε από το άλλο ταμείο… Η αντίδραση της Μ.; Να ζητήσει βοήθεια δικηγόρου. Η ιστορία συνεχίζεται με πολλές πολλές ακόμα σουρεαλιστικές στιγμές, διαλόγους και στιγμιότυπα. Τώρα που μιλάμε η Μ. έχει γραφτεί στο ΤΕΒΕ πληρώνοντας τα 111,11 ευρώ της εγγραφής, θεωρείται πως πρέπει να πληρώσει 15.000 ευρώ σε εισφορές της τελευταίας 5 ετίας (που έχουν πληρωθεί σε άλλο ασφαλιστικό φορέα) και έχει καταθέσει ένσταση περιμένοντας να την καλέσουν σε επιτροπή (μαζί με τον δικηγόρο της) να εκθέσει τις αντιρρήσεις της. Και βλέπουμε…

Η Μ. είναι αποφασισμένη να μην δώσει ούτε ένα ευρώ άδικο και προτιμά να πληρώσει τα 15.000 ευρώ (που δεν διαθέτει) σε δικηγόρους.

to be continued… 

%d bloggers like this: