Tag Archives: κίνηση

trafficking

8 Dec

 

Η συζήτηση για την κίνηση μου προκαλούσε πάντοτε φοβερή πλήξη. Ζεις στην Αθήνα, έχει κίνηση, οι δρόμοι είναι χάλια, τα ΜΜΜ ελλιπή, οι Έλληνες εξαρτημένοι από το αμάξι τους. That’s it. Κατάπιε το. Ή φύγε. Εξακολουθώ να βαριέμαι αυτή τη συζήτηση. Και δεν παραπονιέμαι ούτε καν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με τις 4 1/2 περίπου συγκεντρώσεις/ πορείες/ διαδηλώσεις που γίνονται κάθε εβδομάδα στο κέντρο της πρωτεύουσας κόβοντάς την στη μέση και κάνοντας την πόλη να παραλύει. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν έχει σκεφτεί κανένας λαμπερός νους πως το κέντρο δεν είναι μόνο εμπορικά καταστήματα και bar, σπασμένα πεζοδρόμια και άσφαλτος αλλά και κατοικίες ανθρώπων που το αγαπούν και προσπαθούν να το σεβαστούν και να το κρατήσουν ζωντανό -οι πόλεις χωρίς κατοίκους πεθαίνουν, αυτό να το βάλετε καλά στο νου σας. Ζουν μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της οργής και της αστυνομοκρατίας και δεν υπάρχει καμία (μα καμία) πρόβλεψη για να γίνει η ζωή τους υποφερτή τις 4 1/2 περίπου φορές την εβδομάδα που δυσκολεύονται να πάνε στη δουλειά τους ή να γυρίσουν σπίτι τους. Πολυτέλεια, θα μου πείτε. Δε λες καλά που έχουν σπίτι…

Έχω τη φήμη της απαισιόδοξης. Και δε θα προσπαθήσω να ακυρώσω τα έπεα πτερόεντα που την διαδίδουν. Αλλά πείτε μου, αλήθεια πείτε μου, που να τη βρω τη θετικότητα και την αισιοδοξία όταν βγαίνοντας από το σπίτι μου η πορεία που συναντώ δεν είναι κάποιων εγωκεντρικών συνδικαλιστών, ούτε κάποιων παρωχημένων αριστερών και λοιπών αλλά ανθρώπων που βγήκαν στο δρόμο για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Ανθρώπων που με πικρόχολο χιούμορ θα μπορούσα να πω πως είναι η κυριολεξία του μισού στο στατιστικό νούμερο 4 1/2 που περιγράφει το πόσες πορείες / διαδηλώσεις/ συλλαλητήρια γίνονται κάθε εβδομάδα στο κέντρο. Την περασμένη Παρασκευή οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες βγήκαν στους δρόμους και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους (πάντα) βιαστικούς οδηγούς που έπηζαν στην κίνηση κορνάροντας, με τα ΜΑΤ που τους επιτέθηκαν και με την άξεστη ανθρωπότητα που ευδοκιμεί σε αυτή την πόλη. Ντράπηκα.

Την  ίδια Παρασκευή, το βράδυ, έπεσα πάνω στους ποδηλάτες που διέσχιζαν την Πειραιώς. Ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Και διεκδικούσαν και αυτοί τα αυτονόητα με τον πιο απλό τρόπο: οδηγώντας τα ποδήλατά τους στο κέντρο της Αθήνας. Αναθάρρησα προς στιγμήν. Ήταν 3 μέρες προτού η τροχαία αποφασίσει πως το να βάλει λουκέτο, κυριολεκτικά, σε μια ολόκληρη πόλη κλείνοντας κάθε πιθανό και απίθανο δρόμο που οδηγεί στο κέντρο της είναι ο πιο εύστοχος τρόπος να αντιμετωπίσει την οργή που ενδεχομένως να διοχετευθεί με αφορμή την επέτειο των δύο ετών από τη δολοφονία ενός παιδιού, στο κέντρο της ίδιας πόλης.

Advertisements
%d bloggers like this: