Tag Archives: κάνε πως δε συμβαίνει τίποτα

Common People

31 Oct

Καμιά φορά προσπαθώ να χωρέσω στο μυαλό μου ορισμένες εικόνες -και καταστάσεις- που αν και θα έπρεπε, by default, να μου είναι εντελώς οικείες και καθόλου προς συζήτηση, αδυνατούν να χωρέσουν στο πλαίσιο της λογικής μου και όλο τις σκαλίζω να τις καταλάβω.

Εικόνες πραγματικά αυτονόητες όπως, ας πούμε, το ότι ένας, δύο, πέντε άνθρωποι μετακινούνται πάνω σε πλατφόρμες με τέσσερις ρόδες η πορεία των οποίων καθορίζεται από μια άλλη ρόδα που βρίσκεται μπροστά σε έναν από αυτούς. Ναι, στα αυτοκίνητα αναφέρομαι και, όχι, δε μεγάλωσα το 1780 μ.Χ. ούτε σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος του κόσμου αλλά στο κέντρο της Αθήνας, τον 20ο και 21ο αιώνα.

Ή, να, δε μπορώ να καταλάβω πως μένουμε σε κουτάκια (πολυκατοικίες) τα οποία αποτελούνται από άλλα κουτάκια (διαμερίσματα) που κι αυτά έχουν μέσα τους άλλα κουτάκια (δωμάτια). Και μετά βγαίνουμε από αυτά τα κουτάκια, περπατάμε ανάμεσά τους και πηγαίνουμε όλοι μαζί να παστωθούμε σαν σαρδέλες σε άλλα, ισόγεια συνήθως, κουτάκια. Τα bars.

Κάποτε δε σχημάτιζε τόσο μεγάλο ερωτηματικό στο συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου η συγκεκριμένη απορία για τα bars, παντως. Και σε εκείνο το κάποτε, αλλά και πολύ καιρό μετά, ακόμα και τώρα, εδώ που τα λέμε, περνάω πολύ χρόνο μέσα σε αυτά τα παράλογα ισόγεια κουτάκια. Αλλά σε εκείνο το κάποτε που αυτό δε μου φαινόταν παράξενο, καμιά δεκαριά χρόνια πίσω και βάλε, τις περισσότερες ώρες μου τις περνούσα στο POP. Ένα μικροσκοπικό bar στην οδό Κλειτίου, στο κέντρο, πολύ κέντρο της Αθήνας, στο τρίγωνο που εκείνη την εποχή ήταν μόνο εμπορικό και όχι ψυχαγωγικό.

Το POP εκτός από το ότι ήταν η αφορμή να αλλάξει η εικόνα του κέντρου της Αθήνας τη νύχτα -μια που η επιτυχία του προσέλκυσε πολλούς ακόμα επίδοξους μαγαζάτορες που άνοιξαν, σιγά σιγά, τα μαγαζιά τους στο εμπορικό τρίγωνο- ήταν και σημείο αναφοράς των κατά περιόδων εναλλακτικών της Αθήνας. Κρυμμένο, τότε, σε μια περιοχή που την ημέρα έσφυζε από ζωή αλλά τη νύχτα η μόνη κινητικότητα που διέκρινε κανείς ήταν τα αυτοκίνητα της οδού Κολοκοτρώνη και οι αστυνομικοί του Α.Τ. Ακροπόλεως, όλοι ήθελαν να ανακαλύψουν το κρυμμένο μυστικό της πόλης και να γευτούν τις γενναίες μερίδες αλκοόλ που σέρβιρε.

Οι εν λόγω εναλλακτικοί, στα χρόνια ζωής του POP, κυκλοφόρησαν με διάφορες ονομασίες και εμφανίσεις όπως Μπελενσεμπαστιανάκια, Μπριτποπάκια, Αλτερνατίβα και, τώρα τελευταία, Χιπστεράκια. Αλλά, πιστέψτε με, οι εναλλακτικοί δεν ήταν οι μόνοι που έκαναν το POP το αγαπημένο τους στέκι. Και αυτό ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα επιτεύγματά του. Μαζί με το ότι κατάφερνε κάθε καλοκαίρι να μας κάνει να σερνόμαστε στον πεζόδρομο της Κλειτίου.

Το POP φέτος το καλοκαίρι δεν μας μάζεψε στον, πολυσύχναστο πια, πεζοδρομημένο μικροσκοπικό δρόμο του αυτό το καλοκαίρι. Μόλις ανακοινώθηκε το τέλος του όλοι αυτοί που το αγάπησαν, το αγαπούσαν, το ζήλεψαν, το αντιπάθησαν, το έζησαν λιγότερο ή περισσότερο γέμισαν το twitter με παντός είδους σχόλια.

Στην αρχή θύμωσα. Με ενοχλούσε το μνημόσυνο. Με ξένιζε που τόσοι νεαροί (όχι απαραίτητα σε ηλικία) θαμώνες που το είχαν ανακαλύψει τελευταία είχαν κάνει κάτι σαν χρησικτησία της ιστορίας του. Αλλά, το POP ήταν ακριβώς αυτό: ένα μέρος γεμάτο από τις ιστορίες των ανθρώπων του. Και δεν είχα δικαίωμα να θυμώνω, κι ας μην ήταν όλες τόσο παλιές όσο κάποιες άλλες.

Το POP υπήρξε κάτι σαν το δεύτερο σπίτι μου, για πολλά χρόνια. Και, όταν μετακόμισα σε ένα κουτάκι στα 50μ. απόσταση πριν από έξι χρόνια, στο οποίο θα έστηνα το καινούργιο μου σπίτι, εκεί πήγα να γιορτάσω το νέο μου διαμέρισμα, με ένα θρυλικό Zombie, φυσικά. Κι έπειτα το άφησα εκεί, δίπλα μου, να μου προσφέρει αυτή την ασφάλεια της οικειότητας και ας την εκμεταλλευόμουν όλο και πιο σπάνια.

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά, θα μου πεις;
Πέρασα πριν λίγο απ’ έξω και κατάλαβα πως όλες αυτές οι ιστορίες, οι αναμνήσεις, οι έρωτες, οι απογοητεύσεις, τα σχέδια, οι φιλίες, θα είναι, για πάντα, μέσα στο μακρόστενο διάδρομό του, όπως και να’ χει, όπου και αν είμαι εγώ.
Θυμήθηκα τότε που “Άνοιξε ένα μαγαζί στην Κλειτίου, δεν είναι ακόμα επίσημα ανοιχτό αλλά μπορούμε να πάμε”.
Και πήγαμε.

Υ.Γ. Πριν ο Χριστόφορος και ο Νίκος που άνοιξαν το POP γίνουν φίλοι μας το μαγαζί ανήκε στο Γιάννη Κωνσταντινίδη (που και αυτός έγινε, αργότερα φίλος μου) ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει τη λάμπα της φωτογραφίας, που τη λένε Λουλού Καραμπίνα και είναι ακόμα στο κομοδίνο μου.

Advertisements

O!Α!Ε!Ε! και πάλι

6 Dec

Σήμερα είναι η μέρα που το δημόσιο και ο παραλογισμός του κατάφερε να λυγίσει τη Μ., να την κάνει να σκουπίζει τη μάσκαρα που έσταζε στα κλαμένα μάτια της και να φύγει από τον Ο.Α.Ε.Ε. αποφασισμένη πως τίποτα δεν θα την κάνει να αλλάξει γνώμη όσον αφορά στην απόφασή της να εγκαταλείψει αυτή τη χώρα (και, αν γίνεται, να τη βλέπει να καίγεται έτσι όπως θα φεύγει).

Θα θυμάστε, ίσως, το ξεκίνημα της ιστορίας της Μ. και τη συνέχειά της, επίσης. Το επόμενο επεισόδιο του έργου παίχτηκε σήμερα και εύκολα μπορεί να ταξινομηθεί σε πληθώρα κατηγοριών: θρίλερ/ δράμα/ splatter.

Η Μ. λοιπόν, η οποία σε όλη της τη ζωή είχε αυτή την ανόητη επιθυμία και εμμονή να είναι νόμιμη έμπλεξε πριν από ένα χρόνο στα γρανάζια του πρώην ΤΕΒΕ νυν ΟΑΕΕ και απέκτησε έναν ακόμα λόγο να νιώθει πως σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο αν δεν είσαι λαμόγιο είσαι απλώς μαλάκας. Λαμόγιο αδυνατεί να γίνει και μαλάκας δεν τη βολεύει και τόσο που είναι.

Η Μ., που λέτε, εδώ και μερικές μέρες είναι πλέον ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ασφαλισμένη στο ΙΚΑ (σε λίγο θα μάθετε γιατί θεωρητικά και όχι πρακτικά). Σύμφωνα με το νόμο ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993 πρώτη ασφάλιση) δεν μπορεί να είναι σε δύο ασφαλιστικούς φορείς. Επειδή το ΙΚΑ αποτελεί σχέση εξαρτημένης ασφάλισης με τον εργοδότη και ο εργοδότης δεν δύναται να μην την πληρώνει η Μ. οφείλει να κάνει διακοπή (εξαίρεση το λένε) από τον ΟΑΕΕ (τον οποίο ο κάθε ασφαλισμένος πληρώνει μόνος του ανεξαρτήτως του αν έχει δουλειά/ έσοδα/ κέρδη ή όχι).

Στο μεταξύ εδώ και ένα χρόνο, από τη στιγμή που γράφτηκε στον ΟΑΕΕ ως ασφαλισμένη του πληρώνει ανελλιπώς τις εισφορές της (σύνολο για ένα έτος: 4.000 €) αλλά δεν της παρέχεται βιβλιάριο ασθενείας διότι αν δεν την καλέσουν σε μια επιτροπή για να λύσει το θέμα της υποτιθέμενης οφειλής δεν δικαιούται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ΠΑΡΟΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ (όπως είπαμε) και αναρωτιέται γιατί διάλο τις πληρώνει at all αφού τα μισά (και παραπάνω) από αυτά που πληρώνει δεν έχουν αντίκρυσμα.

Στη δουλειά, λοιπόν, που ξεκίνησε (η οποία δεν είναι ακριβώς δουλειά, είναι μια γελοιότητα της εκπαίδευσης αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) απαιτούνται κάποιες εξετάσεις. Ρωτά η Μ. που να τις κάνει εφόσον είναι ανασφάλιστη και της απαντούν: στο ΙΚΑ. Πάει στο ΙΚΑ. Και μαντέψτε τι της απαντά το ΙΚΑ. Στο ΤΕΒΕ. Γιατί; Διότι το ΙΚΑ ασφαλίζει ανθρώπους μόνο μετά από 90 ένσημα συν δύο μήνες. 

Το ΙΚΑ, επίσης, δε γνωρίζει το νόμο σύμφωνα με τον οποίο η Μ. ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993) δεν επιτρέπεται να έχει δύο ασφαλιστικούς φορείς και άρα πρέπει να απεγγραφεί από το ΤΕΒΕ. Παρόλα αυτά και το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δε συγχωρούν, όπως έχει μάθει η Μ. από το παρελθόν, άγνοια νόμου. Μόνο στους εαυτούς τους τη συγχωρούν και πάμε παρακάτω. Η Μ. πηγαίνει και πάλι στο ΤΕΒΕ (ναι ΟΑΕΕ και ΤΕΒΕ είναι το ίδιο πράγμα) και ζητάει ΞΑΝΑ βιβλιάριο ασθενείας. Παίρνει ΞΑΝΑ την απάντηση πως εφόσον χρωστάει χρήματα δεν μπορεί να έχει βιβλιάριο. Ρωτάει γιατί διάλο πληρώνει επί του παρόντος. Απάντηση δεν προβλέπει το καταστατικό. Και το μόνο που της λένε είναι να πάει νωρίτερα στην επιτροπή. Σάμπως είναι στο χέρι μου, αναρωτιέται μεγαλόφωνα. Και τη στέλνουν στη διευθύντρια. Η διευθύντρια την μαλώνει για την αναβολή που ζήτησε την περασμένη φορά λόγω αδυναμίας του δικηγόρου της να παραστεί και όταν τη ρωτά θυμωμένα “τι τον θες τον δικηγόρο” η Μ. που έχει ταλαιπωρηθεί παραπάνω από όσο αντέχει αν και καθ’ όλα νόμιμη σε όλη της τη ζωή ξεσπάει σε λυγμούς. Μελό, ναι.

Η κατάληξη είναι πως ακόμα και αν η Μ. αποκτήσει βιβλιάριο ασθενείας (έχοντας πληρώσει επί έναν χρόνο εισφορές χωρίς αντίκρυσμα) εφόσον ζητάει εξαίρεση το βιβλιάριο το παίρνει πίσω το ΤΕΒΕ/ OAEE. Και το ΙΚΑ δεν δίνει βιβλιάριο αν δεν συμπληρωθούν 90 ένσημα + 2 μήνες. Το ΤΕΒΕ, όμως, όπου είναι ασφαλισμένη η Μ. εδώ και 13 μήνες δεν πληρώνει εισφορές στο ΙΚΑ (όπως τα περισσότερα άλλα ασφαλιστικά ταμεία) για να έχει η Μ. τα απαιτούμενα ένσημα. Οπότε βιβλιάριο ΙΚΑ γιοκ. Και βιβλιάριο ΤΕΒΕ (ακόμα και αν αναγνωρίσει η επιτροπή το σφάλμα τους) επίσης γιοκ.

Με λίγα λόγια: η Μ. πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές ανελλιπώς σε ΟΑΕΕ και ΙΚΑ αλλά είναι ανασφάλιστη. Και, αν της συμβεί κάτι, ευτυχώς έχει ιδιωτική ασφάλιση.

Και πολλή όρεξη να διεκδικήσει όλα αυτά τα χρήματα που έχει πληρώσει αδίκως δικαστικώς.

to be continued…

Give me a reason to love you

15 Oct

Ανέκαθεν ερωτευμένη με το χάος της Αθήνας δε θέλω καν να τη βλέπω μπροστά μου πλεόν.
Η ερώτησή μου είναι: θα αλλάξει ποτέ αυτό; Θα μου δώσει έναν (ή και περισσότερους) λόγους να την αγαπήσω πάλι; Ή η μόνη λύση είναι η από-μακριά-και-αγαπημένες;
Πείτε μου κυρία.

Ο!Α!Ε!Ε! (η συνέχεια)

19 Sep

Θυμάστε την ιστορία της Μ; Η συνέχειά της είχε τόση χρονοκαθυστέρηση όση αποφάσισε το αγαπημένο μας ΤΕΒΕ (που πλέον ονομάζεται ΟΑΕΕ γιατί είναι και σούπερ υπερταμείο και άμα λάχει έχει και πολλούς ικανοποιημένους ασφαλισμένους).

Το νέο επεισόδιο παίχτηκε σήμερα, λοιπόν.

Το ΤΕΒΕ είχε στείλει ένα προσκλητήριο -το οποίο έκανε εδώ και ένα μήνα παρέα με τα άφθονα για βαφτίσεις και γάμους, πάνω στο τραπεζάκι σαλονιού της Μ.- πριν από ένα μήνα περίπου που την καλούσε να κάνει εμφάνιση σε μια επιτροπή που θα εξέταζε την ένστασή που είχε υποβάλλει το Νοέμβριο του 2010 και η ημερομηνία του RSVP ήταν 19 Σεπτεμβρίου. Σήμερα δηλαδή.

Η Μ. είχε οπλιστεί με υπομονή και με δικηγόρο αλλά, λόγω ανωτέρας βίας, ο δικηγόρος της δε μπορούσε να παραστεί στο ραντεβουδάκι. Η Μ. πήγε μοναχή της για να ζητήσει αναβολή. Συμπλήρωσε το ονοματάκι της σε μια λίστα (από αυτές τις χειρόγραφες που κυκλοφορούν σε κάθε δημόσια υπηρεσία, από Πανεπιστήμια και Γραφεία Πρωτοβάθμιας/ Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι ΙΚΑ και ΤΕΒΕ κλπ) και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της αν και είχε ήδη δηλώσει την ανάγκη της για αναβολή. Οι ώρες περνούσαν και η σειρά της δεν έφτανε.

Αφού μια παθούσα που είχε μεγαλύτερο νουμεράκι αναμονής έκανε skip την ουρά και ζήτησε αναβολή αποφάσισε και η Μ. να διεκδικήσει το να μην ροκανιστεί όλος ο χρόνος της άνευ λόγου αφού το στόρι θα επαναλαμβανόταν. Χτύπησε μια πόρτα, ζήτησε ευγενικά αναβολή.
Της είπαν να περιμένει τη σειρά της.
Για να ζητήσει αναβολή (…).
Επέμεινε.
Της έκλεισαν την πόρτα.
Την ξανάνοιξαν μετά από 30′.

Ξαναέθεσε το αίτημά της και έλαβε την απάντηση: μα θα καθυστερήσει η νέα πρόσκληση αν πάρετε αναβολή. “Μα δεν έχω επιλογή” είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε η Μ. Η πόρτα έκλεισε ξανά, οι γκουρού του ΤΕΒΕ (που τώρα λέγεται ΟΑΕΕ) το διαπραγματεύτηκαν κάνα 20λεπτο ακόμα.
Η πόρτα άνοιξε ξανά.
Η Μ. ήταν αόρατη.
Για μια ακόμα φορά ζήτησε την αναθεματισμένη αναβολή.
Είπαν να της κάνουν τη χάρη. ”
Πότε να υπολογίζω;” τόλμησε να ξεστομίσει η Μ. “σε έναν χρόνο;”.
“Όχι και έναν χρόνο κυρία μου, αυτά δεν γίνονται” είπε η γκουρού.
“Μα ένας χρόνος πέρασε για να με καλέσετε την πρώτη φορά” μουρμούρισε η Μ. κρατώντας την ένσταση με πρωτοκολλημένη την ημερομηνία κατάθεσης επάνω της.
“Όχι κυρία μου, κάνετε λάθος” είπε η γκουρού. Η Μ. έτριψε τα μάτια της, αναρωτήθηκε αν έχει ξεχάσει την σειρά των αριθμών, την αριθμητική, την πρόσθεση και έφυγε με το κεφάλι κατεβασμένο, όπως κρίνεται απαραίτητο σε κάθε δημόσια συναλλαγή. Τώρα η Μ. περιμένει το επόμενο προσκλητήριο που θα πέσει από τα χέρια των γκουρού του ΤΕΒΕ (που λέγεται ΟΑΕΕ).

Η Μ. φοβάται πως θα χρησιμοποιήσει και τη φράση “ήτανε νια και γέρασε “ως το επόμενο ΤΕΒΕ party.

to be continued…

Je t’ Aime. Moi non plus

6 Jul

Σύμφωνα με το μύθο πήρε το όνομά της από τη Βρετανίδα Jane Birkin που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία της. Η sweetheart του πιο σέξι κακομούτσουνου γόη του περασμένου αιώνα, του Γάλλου τραγουδιστή και ηθοποιού, Serge Gainsbourg εκτός από ηθοποιός και μοντέλο των swinging 60’s ήταν ανέκαθεν ένα από τα διασημότερα fashion icons της ιστορίας της μόδας.

Το 1981, λοιπόν, ο διευθύνων σύμβουλος της Hermès, ο Jean Louis Dumas, την συνάντησε τυχαία σε μια πτήση από το Παρίσι προς το Λονδίνο. Η Birkin είχε τοποθετήσει την τσάντα της στο ντουλαπάκι πάνω από το κάθισμά της πριν την απογείωση για να διαπιστώσει αργότερα πως όλα της τα υπάρχοντα είχαν χυθεί στο εσωτερικό του κατά τη διάρκεια της πτήσης και έπρεπε να σκαρφαλώσει για να τα βάλει ξανά στη θέση τους. Η Birkin του εξέφρασε το παράπονό της πως ήταν πολύ δύσκολο να βρει μια μεγάλη δερμάτινη τσάντα με κούμπωμα, που να χωράει τα απαιτούμενα ενός Σαββατοκύριακου και ο Jean Louis την άκουσε προσεκτικά.

Το 1984 δημιούργησε μια μαύρη τσάντα από εύπλαστο δέρμα για την Birkin, βασισμένη σε ένα σχέδιό του του 1982 και η θρυλική τσάντα μόλις είχε πάρει σάρκα και οστά στους ώμους της Βρετανίδας σταρ. Πλέον το μοντέλο που φέρει έκτοτε το όνομά της εκτός από απόλυτη it bag είναι και σύμβολο status όχι μόνο εξαιτίας της υψηλής τιμής (που ξεκινάει από 9.000 δολάρια και μπορεί να ξεπεράσει το εκατομμύριο, όπως εκείνη της Victoria Beckam που λέγεται πως κοστίζει όχι ένα αλλά δύο εκατομμύρια δολάρια) αλλά και λόγω της δυσκολίας που αντιμετωπίζει κανείς για να την αποκτήσει.

Οι Birkin bags κυκλοφορούν σε διάφορα μεγέθη, χρώματα και υλικά και διανέμονται στις μπουτίκ Hermes χωρίς συγκεκριμένη σποραδικότητα, σε απρόβλεπτα και ακαθόριστα διαστήματα και σε περιορισμένο αριθμό και φτάνουν στα χέρια λίγων και εκλεκτών μετά από πολύ καιρό (που λέγεται πως έχει αγγίξει και τα 6 χρόνια ακόμα) αναμονής. Παρότι δε φέρει κάποιο χαρακτηριστικό logo είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα αξεσουάρ.

Τον Απρίλιο του 2010, πάντως, ο οίκος Hermès ανακοίνωσε επισήμως πως η λίστα αναμονής δεν υφίσταται πλέον υπονοώντας πως είναι πια προσβάσιμο το αντικείμενο του πόθου σε όλους (όσους μπορούν να διαθέσουν τα χρήματα που κοστίζει, έστω). Όσο για την Jane Birkin, ο θρύλος λέει πως στην κατοχή της έχει μόνο μία συνονόματή της τσάντα και μάλιστα το 2006 την κατηγόρησε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως είναι η κυρίως υπαίτια για την τενοντίτιδα που την ταλαιπωρεί λόγω του βάρους της με τόσα που χωράνε μέσα!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο queen.

%d bloggers like this: