Tag Archives: αγόρια

Some Boys Are Bigger Than Others

14 Sep

Μπορεί ένα μυώδες ανδρικό κορμί με γραμμώσεις στην κοιλιακή χώρα να προκαλεί δέος, πόθο και ανατριχίλες. Τίποτα, όμως, δεν συγκρίνεται με την οικεία γαλήνη που σου προκαλεί η ανάπαυση σε μια βολική, μαλακή κοιλίτσα. Καλοζωισμένοι όλου του κόσμου, απενοχοποιηθείτε! Η μπάκα είναι σέξι -και αυτό είναι αξίωμα.

Όταν η Σμυρνιά νενέ (γιαγιά) μου έλεγε και ξανάλεγε «τα πάχη μου, τα κάλλη μου» δεν αναφερόταν στο ένα από τα δύο φύλα αποκλειστικά. Στον ανδροκρατούμενο κόσμο των αρχών του περασμένου αιώνα όπου μεγάλωσε, η αισθητική του ανθρωπίνου σώματος ίσχυε εξίσου και για τους άνδρες και για τις γυναίκες -σε μια πρωτοφανή έκλαμψη ισότητας. Φαινομενικά μπορεί στα ταραγμένα μας 00’s να αντιμετωπίζονται διαφορετικά οι τροφαντοί κύριοι και αλλιώς οι χυμώδεις κυρίες – οι άρρενες συγχωρούνται πιο εύκολα δηλαδή- αλλά, στην ουσία, δε διαφέρει σε τίποτα το ισχυρό από το ασθενές φύλο. Τόσο οι μεν όσο και οι δε κατέχοντες παραπανίσια κιλά είναι, εκ πρώτης όψεως, απορριπτέοι. Η αλήθεια, όμως, είναι πως μπορεί και οι δύο να είναι και πολύ πολύ σέξι. Πολύ περισσότερο από τις καλογυαλισμένες φιγούρες των γκλόσι περιοδικών που δεν παραλείπουν καθημερινά να προσευχηθούν στη χάρη του Photoshop, μετά τη γυμναστική τους και προτού «απολαύσουν» το γεύμα ισορροπημένης διατροφής και χαμηλών θερμίδων. Όταν την κοίταζα με απαξίωση και άφηνα τη φαντασία μου να πλημμυρίζει με κορμιά που έμοιαζαν περισσότερο με τα αγάλματα που χάζευα στο Αρχαιολογικό Μουσείο στους εκπαιδευτικούς περιπάτους με το σχολείο παρά με εκείνα που μου περιέγραφε ως «αρχοντικά» με βλέμμα γεμάτο θαυμασμό στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που απεικόνιζαν το παρελθόν της, δε θύμωνε. Τι κι αν απέρριπτα με πάθος τα πρότυπά της προσπαθώντας να την πείσω πως ο Brad Pitt ήταν ο άνδρας των –εφηβικών- ονείρων μου και όχι ο Marlon Brando (που την εποχή για την οποία μιλάμε έμοιαζε πλέον με τον Άγιο Βασίλη της Coca Cola και το οπτικό πεδίο του διακοπτόταν από την καμπύλη της θεόρατης κοιλιάς του). Εκείνη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της και ένα συννεφάκι σκέψης άναβε πάνω από τον λευκό της κότσο με γραμμένη με αχνά γράμματα τη φράση «είσαι μικρή ακόμα, θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις». Αν, πράγματι, κατάλαβα κάτι, καθώς τα χρόνια πέρασαν, είναι το εξής: ένας ευτραφής άνδρας με αυτοπεποίθηση μπορεί να είναι πολύ πιο θελκτικός από έναν λιπόσαρκο κύριο, κάτοχο καλογυμνασμένου κορμιού που ναι μεν δεν είναι φορτωμένος με περίσσεια κιλά, κουβαλάει όμως περίσσευμα αλαζονείας. Κι αυτό όχι επειδή είναι όμορφος, άξιος, γοητευτικός ή σέξι αλλά μόνο και μόνο εξαιτίας του πακέτου γραμμωμένων κοιλιακών του που πάει πακέτο με μια συμπεριφορά υπεροπτική, ικανή να ρίξει τη γυναικεία λίμπιντο στα Τάρταρα. Προσθέστε τώρα σε αυτά και την –εξαιρετικά αποκρουστική- αυτολαγνεία στην οποία βυθίζονται οι άνδρες με τα καλοσμιλεμένα κορμιά, την εμμονή με την φροντίδα του σώματός τους και τις ατελείωτες ώρες ωραιοπάθειας εμπρός από ολόσωμους καθρέφτες και σίγουρα θα καταλάβετε μερικούς από τους λόγους για τους οποίους ο Jack Black μπορεί να είναι τελικά πολύ πιο ποθητός από τον David Beckham στα μάτια μιας γυναίκας.

Belly Fiction

Η αισθητική είναι θέμα κουλτούρας και πολιτισμού αλλά και κοινωνικοπολιτικών συνθηκών. Η ομορφιά στα χρόνια της αφθονίας μπορεί να είναι συνυφασμένη με λεπτοκαμωμένα σώματα αλλά σε εποχές ένδειας ένα καλοθρεμμένο κορμί υποδήλωνε πράγματι αρχοντιά. Αυτό προσπαθούσε να μου εξηγήσει, εν μέρει, η γιαγιά μου. Στείλτε την Kate Moss στα βάθη της Μέσης Ανατολής και το πιθανότερο είναι να βρεθεί αντιμέτωπη με τον οίκτο των ανθρώπων αντί του θαυμασμού στον οποίο είναι μαθημένη. Στη θέση του υπερ-διάσημου μοντέλου θα δουν απλώς ένα καχεκτικό κορίτσι. Οι ζωγράφοι της Αναγέννησης θα κοίταζαν με τον ίδιο αποτροπιασμό μια γυναίκα τόσο αποστεωμένη αν προσπαθούσε να διεκδικήσει τη θέση του μοντέλου τους σε κάποιον από τους φιλήδονους πίνακές τους. Όχι πολύ μακριά από το σήμερα, στα 50’s, οι πρωταγωνίστριες των film noir, με τις εφαρμοστές cigar φούστες δεν θα είχαν καμία τύχη σε editorial μόδας σύγχρονων βίβλων της μόδας προτού κάνουν λίγη δίαιτα. Υπάρχει μια σκηνή στο «Pulp Fiction», του 1994, όπου ο Bruce Willis και η Maria de Medeiros αναλύουν τη γυναικεία και την ανδρική μπάκα. Εκείνη υποστηρίζει πως η κοιλίτσα σε ένα κατά τα άλλα τέλειο γυναικείο σώμα είναι σέξι και εκείνος αναρωτιέται αν το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Quentin Tarantino (o οποίος παρεμπιπτόντως περιφέρει τεράστιο προκοίλι) απορρίπτει την ιδέα στη συνέχεια του σουρεάλ διαλόγου τους, δια στόματός της. Η γυναικεία πραγματικότητα, αντιθέτως, την επικροτεί. Αμφισβητεί κανείς τη γοητεία του playboy Λάμπρου Κωνσταντάρα στις ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου; Ή μήπως ισχυρίζεται κανείς πως ο Κότζακ (Τέλης Σαββάλας) δεν ήταν σέξι; Ακόμα και ο γκουρού της ελληνικής πορνογραφίας Κώστας Γκουσγκούνης την είχε την κοιλίτσα του. Ο Gérard Depardieu δεν έχει θαυμάστριες στα πέρατα του κόσμου; Ήταν λιγότερο λαχταριστός ο George Clooney όταν πάχυνε για τις ανάγκες της ταινίας Syrianna; Αμέτρητες είναι οι γυναίκες που χωρίς δεύτερη σκέψη θα έπεφταν στην κοιλιά…ε, αγκαλιά ήθελα να πω, του Vince Vaughn. Ο Ricky Gervais θα ήταν, άραγε, το ίδιο ακαταμάχητος -και με αιχμηρό χιούμορ- αν δεν είχε τα κιλάκια του; Ο Simon Pegg δεν θα ήταν σίγουρα το ίδιο χαριτωμένος σε μικρότερη συσκευασία. Η μπάκα του Seth Rogen δεν τον εμπόδισε να γίνει ο 9ος μόλις άνδρας που εμφανίστηκε (ντυμένος) στο εξώφυλλο του τεύχους Απριλίου του Playboy στα 56 χρόνια της ιστορίας του περιοδικού.

Μεγάλες προσδοκίες

Σύμφωνα με ευρέως διαδεδομένους ανδρικούς θρύλους οι παχουλές γυναίκες είναι καλύτερες στο σεξ από τις μοντελοειδείς συλφίδες ερωμένες. Μάλλον επειδή αντί να μένουν επαναπαυμένες στην εικόνα τους οφείλουν να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια και να καλλιεργήσουν έτερα ταλέντα για να γίνουν επιθυμητές. Ε, λοιπόν, η ίδια ακριβώς φήμη κυκλοφορεί και ανάμεσα στις εκπροσώπους του γυναικείου φύλου. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με το μύθο που μας θέλει πολύ πιο εγκεφαλικές από τους ενστικτώδεις αρσενικούς το ερώτημα απαντάται μια και καλή. Η μέρα, άλλωστε, έχει 24 ώρες και αν αφιερώνει κανείς τις μισές ή και παραπάνω στη διατήρηση των τέλειων γραμμώσεών του, πότε να προλάβει να καλλιεργήσει το πνεύμα του; Ας μην είμαστε πλεονέκτες.

Όταν, βέβαια, μιλάμε για τροφαντά σώματα είναι κοινό μυστικό πως δεν αναφερόμαστε απαραίτητα σε υπέρβαρους άνδρες που με λίγη μυωπία δύσκολα μπορείς να τους ξεχωρίσεις από απόσταση από τα μακρινά τους ξαδέρφια, τους γορίλες. Η ευμεγέθης περιφέρεια δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ατού και, ευτυχώς, δεν είναι το συνηθέστερο σημείο του ανδρικού σώματος το οποίο αποχαιρετά την τελειότητα. Η μπάκα, από την άλλη, ξεπετάγεται περήφανη εύκολα και γρήγορα, λίγο μετά την εφηβεία και παραμένει εκεί καθ’ όλη τη διάρκεια του ανδρικού βίου αν δεν καταβάλει κανείς προσπάθεια για να απαλλαγεί από εκείνη. Φυσικά, εννοείται, πως αν η επιλογή τίθεται ανάμεσα σε έναν άνδρα πνευματώδη, έξυπνο, με χιούμορ και αναλογίες όμοιες με τον Ερμή του Πραξιτέλη ή έναν αντιστοίχως ενδιαφέροντα αλλά παχουλό κύριο το ζύγι βαραίνει προς την (ελαφρύτερη σε κιλά) πλευρά του πρώτου. Αλλά η φύση δεν είναι τόσο απλόχερη- εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- και ανάμεσα σε κάποιον ευτραφή και ευφυέστερο ή ένα αγαλματένιο σώμα δίχως περιεχόμενο εντός της κεφαλής η μάχη είναι, από χέρι, χαμένη.

A- male

Καμιά μας δεν αρέσκεται στο να νιώθει μειονεκτικά απέναντι στον σύντροφό της και να βλέπει τη ματαιοδοξία της να δέχεται απανωτά χτυπήματα. Δεν είναι διόλου καθησυχαστικό το να διαθέτει ο σύντροφός σου οπίσθια μικρότερα από τα δικά σου και πάνω του τα τζιν σου να μοιάζουν μπάγκι. Καθόλου γοητευτικό δεν θεωρείται, επίσης, το να παραγγέλνει ο συνοδός σου στο δείπνο μια πράσινη σαλάτα με μια κουταλιά λάδι τη στιγμή που ξεκοκαλίζεις τα μπριζολάκια σου. Οι συζητήσεις για γυμναστήρια και θερμιδικές δίαιτες είναι εξίσου πληκτικές με τις ιστορίες από το στρατό και τις συγκριτικές μελέτες για μπουλόνια και ζάντες αλουμινίου. Ένα ζευγάρι δακρυσμένα μάτια του εραστή που δεν χωράει στο skinny Alexander MacQueen παντελόνι του μπορεί να είναι μια ωραία ιστορία για να διηγείσαι στις φίλες σου αλλά μακράν απέχει από την ερωτική/ συναισθηματική ζωή που ονειρεύτηκες. Όσο για την ιδέα του άνδρα- τρόπαιο αργεί πολύ να ανθίσει στο θηλυκό μυαλό. Αν, δηλαδή, δεν έχει φτάσει στην ηλικία εκείνη (μετά τα 50) που θα της επιτρέπει να ορέγεται κριτσανιστά αγορίστικα κορμιά, αφήνοντας στην άκρη κοινωνικούς κανόνες και συμβάσεις, το τελευταίο που θέλει είναι να νιώθει πως ο ρόλος του στιβαρού είναι ο δικός της και ο αγαπημένος της υποδύεται το μπιζουδάκι. Η αίσθηση ενός ογκώδους σώματος πάνω, δίπλα, κάτω σου έχει μια αίσθηση πρωτόγονη. Το να βρίσκεσαι στο κρεβάτι με έναν αφράτο εραστή είναι σαν να απολαμβάνεις έναν καλοφτιαγμένο παραγεμισμένο καναπέ, αντί να κάθεσαι σε άβολα έπιπλα που θυσιάζουν την άνεση προς χάρη του design. Οι περίπατοι στα κρεβάτια ανδρών που μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από το αρχαίο ελληνικό Δωδεκάθεο είναι ακαταμάχητοι, δε λέει κανείς όχι. Όταν όμως πρόκειται για μια στάση στη διαδρομή οι γυναίκες (όπως και οι άνδρες) αποζητούν τη θαλπωρή. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, να προτιμήσουν κάποιον σαν τον Ήφαιστο τελικά, με το σάρκινο μαξιλαράκι του περήφανα φουσκωμένο, σαν αερόσακο, που προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά. Ο πρίγκιπας του παραμυθιού μπορεί να είναι λιγάκι πιο μεγαλόσωμος από αυτόν που ονειρεύτηκαν οι νεαρές Σταχτοπούτες αλλά το βάρος του σίγουρα μετριέται σε γοητεία. Και ευζωία. Που είναι και το ζητούμενο για να φτάσει κανείς στην κατακλείδα «ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

Μεγάλες σκέψεις

– Το στρατηγικό σημείο στο οποίο βρίσκεται η κοιλιά (φυσικό πέρασμα ανάμεσα στον κορμό και τα γεννητικά όργανα) της δίνουν περίοπτη θέση. Φερθείτε της με φροντίδα.

– Κανείς δε θέλει να παίξει beach volley με μια ξεφούσκωτη μπάλα που χάσκει αντί να αναδεικνύει τη μεγαλοπρέπειά της. Μια ανδρική κοιλιά μπορεί να είναι μεγάλη αλλά ποτέ δεν πρέπει να είναι χαλαρή. Η εκγύμναση των άνω κοιλιακών είναι απαραίτητη ώστε να διατηρείται στο ύψος της η μπάκα (κάτω κοιλιακοί).

– Η μπάκα, για να παραμένει σέξι και όχι αποκρουστική, δεν πρέπει να ξεπερνάει ένα ορισμένο μέγεθος. Δεν μπορεί να μετρηθεί σωστά με μια μεζούρα μια που ο όγκος της πρέπει να είναι αναλογικός με τις λοιπές διαστάσεις του ανδρικού σώματος αλλά περιγραφικά μπορεί να οριστεί ως εξής: χαριτωμένη είναι εκείνη που ξεπετάγεται και ξεχωρίζει από τον κορμό δημιουργώντας μια καμπύλη γραμμή ορατή μόνο με στενά ρούχα ή χωρίς καθόλου ρούχα. Η μπιροκοιλιά που ξεχύνεται καλύπτοντας τη ζώνη μακράν απέχει από την εικόνα του «μεγαλόσωμου» ερωτισμού.

– Η ποσότητα τριχοφυΐας που απολαμβάνει κάθε γυναίκα είναι υπερβολικά υποκειμενικό μέγεθος. Σε γενικές γραμμές, πάντως, μια πεταχτή κοιλίτσα οφείλει να είναι περιποιημένη και το trimming είναι απαραίτητο αν ο κάτοχός της δε θέλει να μοιάζει με τριχωτή μπαλίτσα (σαν να έχει έναν αρουραίο κολλημένο στον κορμό του στο ύψος της κοιλιάς δηλαδή).

– Οι ραγάδες μπορεί να συγχωρούνται σε ένα γυναικείο κορμί αλλά είναι ανεπίτρεπτες στο ανδρικό σώμα. Σε περίπτωση αυξομείωσης βάρους προμηθευτείτε τα απαραίτητα (και ας σας φαίνονται γυναικεία) προϊόντα ώστε να τις αποφύγετε.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό GK της Καθημερινής από τη Μυρόεσσα Μεταξά

Boys’ Toys

28 Jul

Κάποιος μόλις με ρώτησε αν θα τελειώσει η ζωή του όταν κάνει παιδί. Και θυμήθηκα:

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό GK της Καθημερινής, από τη Μυρόεσσα Μεταξά)


Παιδί, το νέο αγορίστικο παιχνίδι

Τα αγόρια –ανεξαρτήτως ηλικίας- λατρεύουν τα παιχνίδια. Είτε πρόκειται για το τελευταίο Football Manager, το Χbox3 ή έναν ιδρωμένο αγώνα 5Χ5 πάνω σε καταπράσινη πελούζα είτε για το μωρό που ονειρεύονται να αποκτήσουν διαιωνίζοντας το είδος. Για δες, που το παιδί δεν είναι (μόνο) παιχνίδι όμως, τελικά.

Δεν είναι μόνο τα οιστρογόνα των ομόφυλών μου που γλεντάνε μανιασμένα σε πάρτι δυνητικής γονιμοποίησης και παρακολουθούν το βιολογικό ρολόι τους να μετράει τα δευτερόλεπτα ώσπου η ωρολογιακή βόμβα μητρότητας να εκραγεί. Τα αγόρια μεγαλώνουν και, καθώς περνάνε το κατώφλι του κόσμου των ενηλίκων –καταχρηστικά αποκαλούμενου και ως «ωριμότητα»-, οι επιθυμίες των δύο φύλων συγκλίνουν τόσο ώστε το ανθρώπινο είδος να μην κινδυνεύει να γίνει η καρέτα-καρέτα των 00’s. Η αναπαραγωγική διαδικασία, κάπως σαν το τανγκό, χρειάζεται δύο. Και οι άνδρες διόλου απρόθυμοι δεν είναι να χορέψουν. Μόνο που στη φαντασίωσή τους ακολουθούν τα βήματα ενός αισθησιακού βαλς ενώ στην πραγματικότητα όταν μπουν στο χορό (της πατρότητας) τα πόδια τους πρέπει να βγάλουν φωτιές σε έναν ξέφρενο συνδυασμό ροκ’ν’ρολ, φοξτροτ και ρούμπας μαζί. Μακάριοι οι αγνοούντες.

Πρόσφατα έγινα νονά. Το πνευματικό μου τέκνο ζει μακριά και έτσι, όταν έρχεται στην Αθήνα, την φιλοξενώ στο σπίτι που μοιράζομαι με τον σύντροφό μου. Από τότε οι σιελογόνοι αδένες μου, που έχουν δουλέψει ξανά και ξανά διπλοβάρδιες για να κυλήσουν οι λέξεις που θα υπερασπιστούν την άρνησή μου να γίνω μάνα, έχουν πάρει άδεια μακράς διαρκείας. Στην αρχή με ανησυχούσε το βλακώδες ύφος του όταν την κοίταζε –και εξακολουθεί- το οποίο μεταφράζεται σε «θέλω και εγώ ένα τέτοιο». Τις νύχτες η ηρεμία του/ μας δεν διαταρασσόταν γιατί είχε πλάι της ακούραστο φύλακα την βιολογική της μητέρα και τα πρωινά, όταν έκανα το προσωπικό μου crash test κρατώντας την μόνη μου, εκείνος ήταν ήδη στο γραφείο. Τα απογεύματα κοιμόταν. Μία φορά που χρειάστηκε να την προσέξει μόνος του –και ενώ εκείνη κοιμόταν στην κούνια της- για να πάμε μαζί, πνευματική και βιολογική μάνα, σε κάποια δουλειά άσπρισε από τον τρόμο και με ξόρκισε να μην απομακρυνθώ πέραν των 5 λεπτών από το σπίτι. Κάπου εκεί το τρυφερό βλέμμα του και η χιλιοειπωμένη επιθυμία του να παίξει κι εκείνος με ένα σάρκινο παιχνίδι έπαψε να με προβληματίζει. Εδώ φοβόταν να κρατήσει ένα κοιμισμένο μωρό, το δικό του τον μάρανε που θα τον είχε ανάγκη 24 ώρες το 24ωρο. Οι μήνες περνούσαν και το μωρό άρχισε να έχει και άλλες ανάγκες πέρα από τις απλοϊκές μαμ, κακά, νάνι. Ήθελε παιχνίδι, κουβέντα, φώναζε για να γνωρίσει τη φωνή της, έκλαιγε γιατί έβγαζε δόντια, δεν κοιμόταν πια τόση πολλή ώρα μέσα στην ημέρα και, γενικώς, όπως όλα τα παιδιά, ήθελε προσοχή. Ένα Σάββατο ήμασταν σπίτι οι τρεις μας. Ο θέλω-να-γίνω-πατέρας κοιμόταν και η δεν-θέλω-να-γίνω-μάνα-αλλά-είμαι-πολύ-καλή-νονά χρειάστηκε να απομακρυνθεί από το οπτικό πεδίο της μικρής για μερικά λεπτά. Το μωρό φοβισμένο άρχισε να κλαίει αλλά ο θέλω-να-γίνω-πατέρας δεν την άκουσε. Εκνευρισμένη με την απάθειά του η νονά σήκωσε την μικρή από την κούνια της και την εναπόθεσε στην αγκαλιά του να την ηρεμήσει. Στην αγκαλιά του είπα; Ο θέλω-να-γίνω-μπαμπάς την κράταγε στον αέρα, την κοιτούσε σαν εξωγηινάκι και μονολογούσε «κλαίει, τι να κάνω; Κλαίει, τι να κάνω;». Οι τελευταίες τύψεις μου για το ότι παραμένει –προς το παρόν- άτεκνος σβήστηκαν μόλις έπαψε το κλάμα του μωρού. Δικαιολογίες όπως: δεν έχει εμπειρία/ δεν είναι δικό του κτλ δεν ευσταθούν. Τα μωρά δεν έρχονται με εγχειρίδιο χρήσης και κανείς δεν ξέρει πώς στο καλό να τα διαχειριστεί. Τα παραδείγματα ανήμπορων ανδρών με τα οποία με έχει τροφοδοτήσει το baby boom που συντελείται γύρω μου τον τελευταίο καιρό είναι αμέτρητα. Ο μπαμπάς του εν λόγω μωρού, ας πούμε, είναι ο καλύτερος παιδικός κλόουν που έχω δει. Τρελαίνεται με την κόρη του, παίζει ανεξάντλητα μαζί της αλλά ακόμα δεν έχει τολμήσει να κάνει baby sitting χωρίς βοήθεια. Και, όχι, δεν είναι ο μόνος. Ο Γ. έχει ένα αγοράκι 5 χρονών με το οποίο ποτέ δεν έχει μείνει μόνος περισσότερο από 2 ώρες. Ο Δ. θεωρείται από όλους πολύ καλός πατέρας και υποθέτω πως και η κόρη του θα έχει ακριβώς την ίδια γνώμη τις 4 φορές τον χρόνο που την επισκέπτεται στο Άμστερνταμ όπου ζει εκείνη. Στο διαγωνισμό αλλαγής πάνας, πάντως, η μητέρα της κερδίζει ασυζητητί. Όπως και στα ξενύχτια. Ο Φ. το είχε καημό να γίνει πατέρας από τότε που τον θυμάμαι –γνωριστήκαμε στο νηπιαγωγείο- και πριν από 6 μήνες απέκτησε το πρώτο του παιδί. Μόλις ξεμακρύναμε λιγάκι από την οικογένεια μου είπε «είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου. Αλλά αν ήξερα πως θα ήταν έτσι δεν ξέρω αν θα το είχα κάνει».

Στο μοντάζ της ανδρικής φαντασίας οι δύσκολες σεκάνς πετιούνται αυτόματα στα σκουπίδια και στήνεται μια ταινία αριστοτεχνικά σκηνοθετημένη από το χέρι μαέστρου σκηνοθέτη με εκείνους και το βλαστάρι τους πρωταγωνιστές. Όσο για τις σκηνές που μένουν; Περιλαμβάνουν, πάνω-κάτω, τα εξής: Μικροσκοπικά κασκόλ στα χρώματα της αγαπημένης τους ομάδας. Διότι το μωρό θα είναι  μάλλον αγόρι αλλά, ακόμα κι αν γεννηθεί κορίτσι θα αναπτύξει αναμφισβήτητα μεγάλο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο –και για τη συλλογή αυτοκολλήτων Panini, φυσικά. Αυτονόητο είναι πως όποιο φύλο και αν έχει το παιδί θα υποστηρίζει την ομάδα που ο πατέρας έχει υποδείξει. Παιδικά T-shirts με στάμπες των αγαπημένων συγκροτημάτων του μπαμπά και δισκοθήκες των οποίων το περιεχόμενο θα αυξάνεται χωρίς να παρεκκλίνει από τις μουσικές κατευθύνσεις που δόθηκαν- και ασταμάτητοι χοροί και τραγούδια στις συναυλίες των εν λόγω συγκροτημάτων. Επισκέψεις στο σχολείο που θα τον φουσκώνουν με υπερηφάνεια εξαιτίας των άριστων επιδόσεων του τέκνου του και κορνιζάρισμα των ποικίλλων πανεπιστημιακών πτυχίων. Και, εκεί γύρω στην ενηλικίωση, νυχτερινές τσάρκες για γευσιγνωσία malt ουίσκι και γνωριμία με τις –σε νόμιμη ηλικία- φιλενάδες. Η παρέα με τους φίλους του/ της που θα τον λατρεύουν και θα αναζητούν απεγνωσμένα τη συντροφιά του μια που θα είναι ο πιο αστείος/ έξυπνος/ ενδιαφέρον/ κουλ αποτελεί, εννοείται, αναπόσπαστο κομμάτι της φαντασίωσης… Μόνο που ο αληθινός, γραμμικός χρόνος μετράει εντελώς διαφορετικά και χωρίς τηλεκοντρόλ με fast forward κουμπάκι στην πραγματική ζωή. Πολύ προτού συμβούν όλα αυτά –εάν ποτέ συμβούν- προηγούνται πολλά ακόμα, κάθε άλλο παρά κινηματογραφικά, ενσταντανέ. Όταν τους το επισημαίνω μειδιούν και το μούτρο τους γλυκαίνει καθώς το νου τους κατακλύζουν εικόνες από τρυφερά πωπουδάκια που μοσχοβολάνε αφρόλουτρα (και όχι ακαθαρσίες), φαφούτικα χαμόγελα (και όχι σπαραχτικά κλάματα), μωρουδίστικες φωνούλες με φθόγγους που κάποτε καταλήγουν να σχηματίσουν τη συγκινητική λέξη «μπαμπά» (και όχι ανεξέλεγκτα ουρλιαχτά), νύχτες με τρυφερές αγκαλιές (και όχι άυπνα 24ωρα). Στο αγαθό μυαλό τους ένα μωρό ταυτίζεται με πολυπόθητο –και πολυμορφικό- παιχνίδι. Μέχρις ότου να γίνουν γονείς και να σπάσουν τα μούτρα τους πάνω στον τοίχο της πραγματικότητας. Και το μειδίαμα να γίνει, πια, αποκλειστικά δικό μου προνόμιο.

Raindrops Keep Falling on my Head

2 Jun

earΗ επανάσταση του δοχείου

Οι δυνητικές κυοφορούσες των απογόνων σας, σας πανικοβάλλουν. Αναρωτιέστε, άραγε, πόσο τρόμο τους προκαλείτε εσείς καθώς στο βλέμμα σας διαπιστώνουν πως αντικατοπτρίζεται η μορφή τους σε σχήμα δοχείου;  

Σύμφωνα με φήμες, λαϊκούς θρύλους και αστικούς μύθους καθώς οι γυναίκες πλησιάζουν το 30ο έτος της ύπαρξής τους, μεταμορφώνονται σε ανήμερα θηρία που ξεμυτίζουν από τη φωλιά τους αναζητώντας το καταλληλότερο ταίρι για να ζευγαρώσουν, με αποκλειστικό σκοπό την αναπαραγωγή. Το ερώτημα «εγώ, πότε θα γίνω μάνα» χαράζεται, ανεξίτηλο τατουάζ στο μέτωπό τους. Μόλις η ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς μας μας κατατάξει στην επικίνδυνη αυτή ηλικία οι άνδρες μας αντιμετωπίζουν με τρόμο θεωρώντας πως ο μόνος ρόλος που επιθυμούμε να υποδυθούμε εφεξής είναι αυτός της εγκυμονούσας και ακολούθως της μητρός. Οι πολυετείς διακηρύξεις πολλών εξ ημών ενάντια στο όραμα (και την υλοποίηση) της μητρότητας δεν αντιμετωπιζόταν με την πρέπουσα βαρύτητα ώσπου να θεωρηθούμε μέλη της επικίνδυνης αυτής κάστας των 30+ γυναικών. Και, εδώ που τα λέμε, δεν είχε καμία σημασία που δεν εισακούγονταν οι δηλώσεις μας πως επιθυμούμε να παραμείνουμε άτεκνες εις το διηνεκές εφόσον το νεαρόν της ηλικίας πρόσφερε την αβάντα να μην χρειάζονται, τελικά, και πολλές πολλές εξηγήσεις.

 

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη

Δεν είχαμε, βέβαια, ακόμα καταλάβει τότε πως μόλις μεγαλώναμε λιγάκι θα ζούσαμε live την άνωθι λαϊκή ρήση. Ακούγοντας τις διηγήσεις, που σαν σύγχρονα ομηρικά έπη περνούν από γενιά σε γενιά, αγωνιούσα να ανακαλύψω κι εγώ με τη σειρά μου τι στο καλό θα μου συνέβαινε –σε εμένα και όλες τις ομόφυλες ομοϊδεάτισσές μου- μόλις το 2 θα έδινε τη θέση του στο 3 και η προγραμματισμένη μετάλλαξη θα ξεκινούσε.

Μήπως εκείνο το βιολογικό ρολόι για το οποίο ανέκαθεν άκουγα μου έσπαγε τελικά τα τύμπανα με το ηχηρό τικ τοκ του και όλος ο κόσμος άλλαζε χρώμα αφού πλέον θα τον κοίταζα μονίμως και αποκλειστικά μέσα από το φίλτρο της επιθυμίας μου για μητρότητα; Θα έψαχνα κι εγώ απεγνωσμένα για το κατάλληλο γεννετικό υλικό που ενώνοντάς το με το δικό μου θα έφτιαχνα το τέλειο μικροσκοπικό ομοίωμά μου, αυτό το παιχνίδι από κύτταρα; Θα ένιωθα λειψή και ανεπαρκής αν δεν εκπλήρωνα τον προορισμό μου ως έμβιο ων; Θα με κυρίευε ο φόβος για το ποιος θα μου έφερνε ένα ποτήρι νερό στα γεράματά μου; Θα επηρεαζόμουν από τους γύρω μου καθώς ο ένας μετά τον άλλο θα γινόταν γονιός; Και οι ομοϊδεάτισσές μου; Όλες αυτές με τις οποίες κάποτε σκεφτήκαμε να ιδρύσουμε το κίνημα των γυναικών που δεν επιθυμούν να γίνουν μητέρες (αλλά αποφασίσαμε πως κακό του κεφαλιού όσων δεν μας πιστεύουν και ας βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα) θα άλλαζαν γνώμη μόλις περνούσαν τα 30;

louΤο πλήρωμα του χρόνου έφτασε και τίποτα από όλα αυτά δεν συνόδευσε τη μετάβασή μου στην βιολογική ωριμότητα. Αυτό που προέκυψε, όμως, ήταν πολύ πιο ενοχλητικό από όσα είχα φανταστεί. Ξάφνου οι εκπρόσωποι του αποκαλούμενου ως ισχυρό φύλου άρχισαν να με αντιμετωπίζουν ως δυνητική κυοφορούσα των απογόνων τους. Δεν ήμουν πια απλώς η ερωμένη τους ή η γυναίκα με την οποία στόχευαν να περάσουν Χ χρονικό διάστημα της ζωής τους παρέα. Ήμουν η Απειλή, με σάρκα και οστά. Στη φαντασία τους από το στόμα μου ξεχυνόταν το χιτάκι του Μέντελσον (γνωστό και ως γαμήλιο εμβατήριο) κι ας απείχε η εικόνα αυτή έτη φωτός από την πραγματικότητα αφού την ίδια ακριβώς στιγμή τα χείλη μου το μόνο που άρθρωναν ήταν η άρνησή μου να υποκύψω στους κανόνες της φύσης και της κοινωνίας μια που ο γάμος και συνεπαγωγικά τα παιδιά εξακολουθούσαν να μην ανήκουν στο δικό μου πλάνο ζωής. Αποφασισμένοι πως η ωρολογιακή βόμβα μητρότητας από στιγμή σε στιγμή θα εκραγεί με αντιμετώπιζαν με ανάμεικτα συναισθήματα καχυποψίας και προσδοκίας. Ναι μεν τους έλουζε κρύος ιδρώτας στην ιδέα πως μια γυναίκα 30+ έχει μόνο ένα στο μυαλό της: να γίνει μητέρα αλλά, κυρίως, ήλπιζαν πως μια γυναίκα 30+ είναι στην κατάλληλη ηλικία να γίνει μητέρα των παιδιών τους.

Εν μία νυκτί μετατράπηκα στο δοχείο που θα φιλοξενούσε το DNA τους και θα διαιώνιζε το είδος (μας). Ουδείς διαθέτει αποκλειστικότητα στο να αντιμετωπίζεται ως απειλή. Δεν ήμουν εγώ που είχα μεταλλαχθεί, ήταν όλοι οι άλλοι γύρω μου. Και το να πείσεις  τους άνδρες πως η δική σου βόμβα παραμένει ανενεργή είναι κομματάκι δυσκολότερο από το να τους κάνεις να πιστέψουν πως ο γάιδαρος πετάει. Είτε για να κατευνάσεις τον φόβο τους είτε για να διαλύσεις τις ελπίδες τους –που είναι όλες φορτωμένες στην καμπούρα σου, ή μάλλον καλύτερα, στις ωοθήκες, τις σάλπιγγες και τη μήτρα σου.

manΚαι τι γίνεται με το πατρικό ένστικτο που αφυπνίζεται περίπου ταυτόχρονα και αναζητά το απαιτούμενο δοχείο με πολλή περισσότερη μανία από όση το 98% του ανδρικού πληθυσμού είναι πρόθυμο να παραδεχτεί; Επικίνδυνες οι γυναίκες που μόλις διάβηκαν το κατώφλι της  3ης δεκαετίας; Μπορεί. Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι δύσμοιρες κατ’ επιλογήν άτεκνες που βρίσκονται αντιμέτωπες όχι μόνο με την εξ αρρένων προερχόμενη επιμονή μα και με την αμφισβήτηση. Έλα όμως που εκτός από γαϊδάρους (που όντως δεν πετάνε) και άλογα με στιλπνό τρίχωμα και κατάλευκα δόντια (επιβήτορες) υπάρχουν και τα μουλάρια. Ο υβριδικός συνδυασμός των δυο τους, δηλαδή, ο οποίος εκτός από αμέτρητα χαρίσματα φέρει και ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό: αδυνατεί να τεκνοποιήσει. Και, ναι, κάποιες γυναίκες είναι μουλάρες. Δηλαδή, πολύ απλά, δεν επιθυμούν να γίνουν μάνες.

Η επανάσταση του δοχείου 

Καλώς ή κακώς η επιστήμη δεν έχει επιτύχει (ή δεν θέλει να αποκαλύψει για λόγους ηθικής ορθότητας πως τα έχει καταφέρει) να υποκαταστήσει τη μήτρα και τα γυναικεία χρωμοσώματα στην αναπαραγωγική διαδικασία και, με αυτό το δεδομένο, το γυναικείο κορμί παραμένει απαραίτητο εξάρτημα τεκνοποίησης μέχρι στιγμής. Αυτό το θηλυκό σαρκίο μου έσυρα στο μαιευτήριο δεκάδες φορές τα τελευταία χρόνια συμμετέχοντας εκ του σύνεγγυς το baby boom που συνοδεύει τα 30+.

Προσπαθώντας να ταρακουνήσω το κοιμισμένο μητρικό μου ένστικτό μου έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου. Αγκάλιασα κάθε νεογέννητο που εμφανίστηκε ως εξαργύρωση της ταλαιπωρίας των φιλενάδων μου που για 9 μήνες σέρνονταν με φουσκωμένες κοιλιές, πρησμένους αστραγάλους, άβαφα μαλλιά και ναυτίες. Παρατήρησα με προσοχή τα εκθαμβωτικά τους χαμόγελα και ξόδεψα ατελείωτες ώρες ακούγοντάς τις να μιλούν για μασάζ θηλασμού, επισκληρίδειους, καισαρικές, μωρομάντηλα και πορτ μπεμπέ. Διάβασα ανάμεσα στις γραμμές τη σκέψη τους «εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα έρθεις», έγνευσα συγκαταβατικά και έφυγα αποφασισμένη πως εκείνο το μητρικό ένστικτο που χρόνια με απειλούσαν πως θα με κάνει κάποτε μαριονέτα του κάπου είναι καταχωνιασμένο και απρόθυμο να εμφανιστεί. Όσο κι αν αγάπησα τα μωρά που έπειτα έγιναν παιδιά, όσο κι αν κανάκεψα τα καινούργια που μόλις άνοιξαν τα μάτια τους στον μάταιο τούτο κόσμο, όσο κι αν συγκινήθηκα με την ευτυχία των φίλων μου που έγιναν περήφανοι γονείς η θέση μου παραμένει ακλόνητη. Αυτό που αλλάζει, όπως είπα, είναι η στάση των άλλων απέναντί μου: Η πίεση των εκάστοτε συντρόφων μου να μεταβούμε παρέα στον πλανήτη οικογένεια, ο διακαής πόθος της μαμάς μου να γίνει γιαγιά, η επιχειρηματολογία των φίλων μου για τις χαρές της μητρότητας/ πατρότητας.

Κάποιες από τις συμμάχους μου άλλαξαν στρατόπεδο και απέκτησαν παιδιά και κάποιες προσπέρασαν το όριο (εφικτής) ηλικίας τεκνοποίησης χωρίς να μετανιώνουν για την επιλογή τους. Ίσως και η υπογράφουσα να διαβάζει μετά από χρόνια το κείμενο αυτό με ένα μωρό στην αγκαλιά, κανείς δεν ξέρει. Το θέμα είναι πως για ορισμένες –πιο πολλές από όσες φαντάζεστε- η τεκνοποίηση δεν ανήκει στο top 10 των προτεραιοτήτων τους, ανεξαρτήτως ηλικίας. Το αν θα αλλάξουν κάποτε γνώμη είναι ένα ζήτημα που επί του παρόντος ούτε καν τις απασχολεί.

Στο πρόσωπο της Τζούλιαν Μουρ στις «Ώρες» ενώ αποστρέφει το βλέμμα της από τον γιο της που της ζητάει να του δηλώσει πως τον αγαπάει –αλλά δεν μπορεί διότι, απλώς, δεν τον αγαπάει όπως θα «έπρεπε» μια μάνα να αγαπάει το παιδί της- ίσως να βρίσκεται η απάντηση. Δεν είναι κάθε γυναίκα προορισμένη να γίνει μητέρα. Κι αυτό το αναθεματισμένο βιολογικό ρολόι ενδέχεται τελικά να μην χτυπήσει ποτέ.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό GK της Καθημερινής, από τη Μυρόεσσα Μεταξά.

%d bloggers like this: