Archive | que sera sera RSS feed for this section
Image

I could have danced all night

6 Aug

aud

Advertisements

Common People

31 Oct

Καμιά φορά προσπαθώ να χωρέσω στο μυαλό μου ορισμένες εικόνες -και καταστάσεις- που αν και θα έπρεπε, by default, να μου είναι εντελώς οικείες και καθόλου προς συζήτηση, αδυνατούν να χωρέσουν στο πλαίσιο της λογικής μου και όλο τις σκαλίζω να τις καταλάβω.

Εικόνες πραγματικά αυτονόητες όπως, ας πούμε, το ότι ένας, δύο, πέντε άνθρωποι μετακινούνται πάνω σε πλατφόρμες με τέσσερις ρόδες η πορεία των οποίων καθορίζεται από μια άλλη ρόδα που βρίσκεται μπροστά σε έναν από αυτούς. Ναι, στα αυτοκίνητα αναφέρομαι και, όχι, δε μεγάλωσα το 1780 μ.Χ. ούτε σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος του κόσμου αλλά στο κέντρο της Αθήνας, τον 20ο και 21ο αιώνα.

Ή, να, δε μπορώ να καταλάβω πως μένουμε σε κουτάκια (πολυκατοικίες) τα οποία αποτελούνται από άλλα κουτάκια (διαμερίσματα) που κι αυτά έχουν μέσα τους άλλα κουτάκια (δωμάτια). Και μετά βγαίνουμε από αυτά τα κουτάκια, περπατάμε ανάμεσά τους και πηγαίνουμε όλοι μαζί να παστωθούμε σαν σαρδέλες σε άλλα, ισόγεια συνήθως, κουτάκια. Τα bars.

Κάποτε δε σχημάτιζε τόσο μεγάλο ερωτηματικό στο συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου η συγκεκριμένη απορία για τα bars, παντως. Και σε εκείνο το κάποτε, αλλά και πολύ καιρό μετά, ακόμα και τώρα, εδώ που τα λέμε, περνάω πολύ χρόνο μέσα σε αυτά τα παράλογα ισόγεια κουτάκια. Αλλά σε εκείνο το κάποτε που αυτό δε μου φαινόταν παράξενο, καμιά δεκαριά χρόνια πίσω και βάλε, τις περισσότερες ώρες μου τις περνούσα στο POP. Ένα μικροσκοπικό bar στην οδό Κλειτίου, στο κέντρο, πολύ κέντρο της Αθήνας, στο τρίγωνο που εκείνη την εποχή ήταν μόνο εμπορικό και όχι ψυχαγωγικό.

Το POP εκτός από το ότι ήταν η αφορμή να αλλάξει η εικόνα του κέντρου της Αθήνας τη νύχτα -μια που η επιτυχία του προσέλκυσε πολλούς ακόμα επίδοξους μαγαζάτορες που άνοιξαν, σιγά σιγά, τα μαγαζιά τους στο εμπορικό τρίγωνο- ήταν και σημείο αναφοράς των κατά περιόδων εναλλακτικών της Αθήνας. Κρυμμένο, τότε, σε μια περιοχή που την ημέρα έσφυζε από ζωή αλλά τη νύχτα η μόνη κινητικότητα που διέκρινε κανείς ήταν τα αυτοκίνητα της οδού Κολοκοτρώνη και οι αστυνομικοί του Α.Τ. Ακροπόλεως, όλοι ήθελαν να ανακαλύψουν το κρυμμένο μυστικό της πόλης και να γευτούν τις γενναίες μερίδες αλκοόλ που σέρβιρε.

Οι εν λόγω εναλλακτικοί, στα χρόνια ζωής του POP, κυκλοφόρησαν με διάφορες ονομασίες και εμφανίσεις όπως Μπελενσεμπαστιανάκια, Μπριτποπάκια, Αλτερνατίβα και, τώρα τελευταία, Χιπστεράκια. Αλλά, πιστέψτε με, οι εναλλακτικοί δεν ήταν οι μόνοι που έκαναν το POP το αγαπημένο τους στέκι. Και αυτό ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα επιτεύγματά του. Μαζί με το ότι κατάφερνε κάθε καλοκαίρι να μας κάνει να σερνόμαστε στον πεζόδρομο της Κλειτίου.

Το POP φέτος το καλοκαίρι δεν μας μάζεψε στον, πολυσύχναστο πια, πεζοδρομημένο μικροσκοπικό δρόμο του αυτό το καλοκαίρι. Μόλις ανακοινώθηκε το τέλος του όλοι αυτοί που το αγάπησαν, το αγαπούσαν, το ζήλεψαν, το αντιπάθησαν, το έζησαν λιγότερο ή περισσότερο γέμισαν το twitter με παντός είδους σχόλια.

Στην αρχή θύμωσα. Με ενοχλούσε το μνημόσυνο. Με ξένιζε που τόσοι νεαροί (όχι απαραίτητα σε ηλικία) θαμώνες που το είχαν ανακαλύψει τελευταία είχαν κάνει κάτι σαν χρησικτησία της ιστορίας του. Αλλά, το POP ήταν ακριβώς αυτό: ένα μέρος γεμάτο από τις ιστορίες των ανθρώπων του. Και δεν είχα δικαίωμα να θυμώνω, κι ας μην ήταν όλες τόσο παλιές όσο κάποιες άλλες.

Το POP υπήρξε κάτι σαν το δεύτερο σπίτι μου, για πολλά χρόνια. Και, όταν μετακόμισα σε ένα κουτάκι στα 50μ. απόσταση πριν από έξι χρόνια, στο οποίο θα έστηνα το καινούργιο μου σπίτι, εκεί πήγα να γιορτάσω το νέο μου διαμέρισμα, με ένα θρυλικό Zombie, φυσικά. Κι έπειτα το άφησα εκεί, δίπλα μου, να μου προσφέρει αυτή την ασφάλεια της οικειότητας και ας την εκμεταλλευόμουν όλο και πιο σπάνια.

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά, θα μου πεις;
Πέρασα πριν λίγο απ’ έξω και κατάλαβα πως όλες αυτές οι ιστορίες, οι αναμνήσεις, οι έρωτες, οι απογοητεύσεις, τα σχέδια, οι φιλίες, θα είναι, για πάντα, μέσα στο μακρόστενο διάδρομό του, όπως και να’ χει, όπου και αν είμαι εγώ.
Θυμήθηκα τότε που “Άνοιξε ένα μαγαζί στην Κλειτίου, δεν είναι ακόμα επίσημα ανοιχτό αλλά μπορούμε να πάμε”.
Και πήγαμε.

Υ.Γ. Πριν ο Χριστόφορος και ο Νίκος που άνοιξαν το POP γίνουν φίλοι μας το μαγαζί ανήκε στο Γιάννη Κωνσταντινίδη (που και αυτός έγινε, αργότερα φίλος μου) ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει τη λάμπα της φωτογραφίας, που τη λένε Λουλού Καραμπίνα και είναι ακόμα στο κομοδίνο μου.

Ma Première Cigarette

30 Oct

H Belle de jour του Luis Buñuel έγινε 70 ετών την περασμένη εβδομάδα για να μας αποδείξει πως ο χρόνος είναι, απλώς, ένα αστείο, μια ανόητη σύμβαση που εύκολα ξεπερνιέται.

Η Catherine Dorléac, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, έκανε το ντεμπούτο της το 1957, πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες, τσίμπησε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και μερικά βραβεία César, φωτογραφήθηκε γυμνή για το Playboy και, γυμνή ή ντυμένη, ήταν αφορμή για πολλές εξάψεις.

Ο σκηνοθέτης Roger Vadim (που την ερωτεύτηκε όταν εκείνη ήταν μόλις 17 και εκείνος είχε τα διπλά της χρόνια), ο Βρετανός φωτογράφος David Bailey, ο ιταλιάνος ηθοποιός Marcello Mastroianni, ο πολύ σκληρός για να πεθάνει αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης Clint Eastwood, ο σκηνοθέτης François Truffaut και ο media μεγιστάνας Pierre Lescure είναι μερικοί από τους άνδρες που απόλαυσαν τις χάρες της.

Αλλά όλα αυτά μπορεί να τα ξέρετε.

Αυτό που, ίσως, δεν ξέρετε είναι πως η Catherine Deneuve είναι αμετανόητη καπνίστρια και μάχεται το δικαίωμά της να ανάβει ένα τσιγάρο σθεναρά προτιμώντας να πληρώνει πρόστιμα όπου της το απαγορεύουν, στη Γαλλία.

Αυτή και ακόμα καλύτερες μουσικές ιστορίες μέχρι το ‘69 και καμιά σαρανταριά χρόνια πίσω διηγήθηκε η miss cinnamon την Τρίτη 30 Οκτωβρίου, στο Drunk Sinatra.

Tu Vais Ou Tu Vais Pas?

9 Oct

Το απόλυτο sex symbol made in France ήξερε καλύτερα από όλους μας/ σας να διασκεδάζει. Και να ερωτεύεται. Και να προστατεύει τα δικαιώματα των ζώων. Τραγουδούσε κιόλας. Και έπαιζε και στο σινεμά, φυσικά.
Ανάμεσα στους αναρίθμητους θαυμαστές της συμπεριλαμβάνεται και ο Elvis Presley που είχε τσιμπηθεί πολύ μαζί της στα νιάτα του. Φήμες λένε πως όταν υπηρετούσε τη θητεία του στο στρατό και έμαθε πως θα πήγαινε στην Ευρώπη, ανακοίνωσε στους φίλους του πως το πρώτο πράγμα που θα έκανε θα ήταν να ταξιδέψει ως το Παρίσι για να ψάξει τη Μπεμπέ και να της εκφράσει τον έρωτά του.

Κανείς δεν έμαθε αν η επίσκεψή του στο Παρίσι συμπεριέλαβε τελικά και το φλογερό κορίτσι από τη Γαλλία…

Αυτή και ακόμα καλύτερες μουσικές ιστορίες μέχρι το ‘69 και καμιά σαρανταριά χρόνια πίσω διηγήθηκε η miss cinnamon την Τρίτη 9 Οκτωβρίου, στο Drunk Sinatra

I Could Have Danced All Night

25 Sep

Να, ξέρεις, αυτό σκεφτόμουν μόλις τώρα. Θα φταίει, μάλλον, που πήγε κιόλας τρεις και εγώ, αντί να κοιμάμαι, στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου και, κάθε που κλεινω τα μάτια μου, κολλάνε στα βλέφαρα οι εικόνες αυτού του ζευγαριού.

Γύρω στα 80plus, αγαπημένο μέχρι το θάνατο. Κοντά ο ένας στον άλλον ακόμα και στις πιο δυσβάσταχτες δυσκολίες.

Δεν είναι δικοί μου, δυστυχώς. Κανένα ζευγάρι στην οικογένειά μου δεν κατάφερε να γεράσει μαζί. Η γιαγιά και ο παππούς της μαμάς μου μόνο αλλά ήμουν μικρή, δε θυμάμαι αν αγαπιόντουσαν.

Ήρωες από ταινία είναι. Μια ταινία που εκ πρώτης όψεως αν ακούσεις το θέμα (δε θα στο πω γιατί δεν είναι, στα αλήθεια, το θέμα μας) σου φαίνεται σκοτεινή και μελαγχολική αλλά, τελικά, είναι μία από τις πιο όμορφες, αισιόδοξες και τρυφερές ιστορίες που έχω δει ποτέ.

Αυτό το ζευγάρι με κάνει και σκέφτομαι πως η ζωή δεν είναι απεριόριστης διάρκειας και είμαστε αστείοι που την αντιμετωπίζουμε σαν να έχουμε κι άλλη, στο στοκ.

Έλα μωρέ, δε βαριέσαι, θα βούτηξω τώρα στην απόγνωση και τη μελαγχολία και αύριο μεθαύριο θα μου περάσει. Ή θα σκίζομαι στη δουλειά, 12-15 ώρες την ημέρα, θα κοιμάμαι τις 5 και θα μου περισσεύουν και 4 ολόκληρες για να κάνω τον πισινό μου χαλκομανία στον καναπέ προσπαθώντας να αποχαυνωθώ, να μη σκέφτομαι και να συνεχίσω ξανά την επομένη.

Τώρα, αυτή τη στιγμή, είμαστε πιο νέοι από όσο θα υπάρξουμε ποτέ στο μέλλον. Και πιο γέροι από ότι σε όλη μας τη ζωή μέχρι τούδε. Και μία μία, κάθε στιγμή είναι πολύ σημαντική πανάθεμά την. Και της αξίζει μόνο το καλύτερο. Όλα τα άλλα είναι fillers. Και καμία εξαιρετική ταινία δεν κέρδισε τον χαρακτηρισμό της ως τέτοια με γεμίσματα.

Υ.Γ. Το ζευγάρι που έχει κολλήσει στα βλέφαρά μου είναι ο Jean Louis Trintignant και η Emmanuelle Riva στην ταινία του Michael Haneke με τίτλο “Amour“.

 

%d bloggers like this: