Archive | life sucks RSS feed for this section

Give me a reason to love you

15 Oct

Ανέκαθεν ερωτευμένη με το χάος της Αθήνας δε θέλω καν να τη βλέπω μπροστά μου πλεόν.
Η ερώτησή μου είναι: θα αλλάξει ποτέ αυτό; Θα μου δώσει έναν (ή και περισσότερους) λόγους να την αγαπήσω πάλι; Ή η μόνη λύση είναι η από-μακριά-και-αγαπημένες;
Πείτε μου κυρία.

Ο!Α!Ε!Ε! (η συνέχεια)

19 Sep

Θυμάστε την ιστορία της Μ; Η συνέχειά της είχε τόση χρονοκαθυστέρηση όση αποφάσισε το αγαπημένο μας ΤΕΒΕ (που πλέον ονομάζεται ΟΑΕΕ γιατί είναι και σούπερ υπερταμείο και άμα λάχει έχει και πολλούς ικανοποιημένους ασφαλισμένους).

Το νέο επεισόδιο παίχτηκε σήμερα, λοιπόν.

Το ΤΕΒΕ είχε στείλει ένα προσκλητήριο -το οποίο έκανε εδώ και ένα μήνα παρέα με τα άφθονα για βαφτίσεις και γάμους, πάνω στο τραπεζάκι σαλονιού της Μ.- πριν από ένα μήνα περίπου που την καλούσε να κάνει εμφάνιση σε μια επιτροπή που θα εξέταζε την ένστασή που είχε υποβάλλει το Νοέμβριο του 2010 και η ημερομηνία του RSVP ήταν 19 Σεπτεμβρίου. Σήμερα δηλαδή.

Η Μ. είχε οπλιστεί με υπομονή και με δικηγόρο αλλά, λόγω ανωτέρας βίας, ο δικηγόρος της δε μπορούσε να παραστεί στο ραντεβουδάκι. Η Μ. πήγε μοναχή της για να ζητήσει αναβολή. Συμπλήρωσε το ονοματάκι της σε μια λίστα (από αυτές τις χειρόγραφες που κυκλοφορούν σε κάθε δημόσια υπηρεσία, από Πανεπιστήμια και Γραφεία Πρωτοβάθμιας/ Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι ΙΚΑ και ΤΕΒΕ κλπ) και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της αν και είχε ήδη δηλώσει την ανάγκη της για αναβολή. Οι ώρες περνούσαν και η σειρά της δεν έφτανε.

Αφού μια παθούσα που είχε μεγαλύτερο νουμεράκι αναμονής έκανε skip την ουρά και ζήτησε αναβολή αποφάσισε και η Μ. να διεκδικήσει το να μην ροκανιστεί όλος ο χρόνος της άνευ λόγου αφού το στόρι θα επαναλαμβανόταν. Χτύπησε μια πόρτα, ζήτησε ευγενικά αναβολή.
Της είπαν να περιμένει τη σειρά της.
Για να ζητήσει αναβολή (…).
Επέμεινε.
Της έκλεισαν την πόρτα.
Την ξανάνοιξαν μετά από 30′.

Ξαναέθεσε το αίτημά της και έλαβε την απάντηση: μα θα καθυστερήσει η νέα πρόσκληση αν πάρετε αναβολή. “Μα δεν έχω επιλογή” είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε η Μ. Η πόρτα έκλεισε ξανά, οι γκουρού του ΤΕΒΕ (που τώρα λέγεται ΟΑΕΕ) το διαπραγματεύτηκαν κάνα 20λεπτο ακόμα.
Η πόρτα άνοιξε ξανά.
Η Μ. ήταν αόρατη.
Για μια ακόμα φορά ζήτησε την αναθεματισμένη αναβολή.
Είπαν να της κάνουν τη χάρη. ”
Πότε να υπολογίζω;” τόλμησε να ξεστομίσει η Μ. “σε έναν χρόνο;”.
“Όχι και έναν χρόνο κυρία μου, αυτά δεν γίνονται” είπε η γκουρού.
“Μα ένας χρόνος πέρασε για να με καλέσετε την πρώτη φορά” μουρμούρισε η Μ. κρατώντας την ένσταση με πρωτοκολλημένη την ημερομηνία κατάθεσης επάνω της.
“Όχι κυρία μου, κάνετε λάθος” είπε η γκουρού. Η Μ. έτριψε τα μάτια της, αναρωτήθηκε αν έχει ξεχάσει την σειρά των αριθμών, την αριθμητική, την πρόσθεση και έφυγε με το κεφάλι κατεβασμένο, όπως κρίνεται απαραίτητο σε κάθε δημόσια συναλλαγή. Τώρα η Μ. περιμένει το επόμενο προσκλητήριο που θα πέσει από τα χέρια των γκουρού του ΤΕΒΕ (που λέγεται ΟΑΕΕ).

Η Μ. φοβάται πως θα χρησιμοποιήσει και τη φράση “ήτανε νια και γέρασε “ως το επόμενο ΤΕΒΕ party.

to be continued…

Somewhere over the rainbow

1 Jul

Μάσκες προαιρετικές.

Αναπνευστήρες απαραίτητοι.

Sunday Bloody Sunday

30 Jan

Μια Κυριακή, όχι πολύ καιρό πριν…

Ο καιρός  εκείνη την Κυριακή ήταν, ως συνήθως, καλός και εκείνη την ηλιόλουστη μέρα χωρίς δουλειές και υποχρεώσεις είπα να πατήσω pause στις τηλεοπτικές σειρές και τις ταινίες και να σεργιανίσω στη γειτονιά μου. Πήρα ανά χείρας την 1 1/2 έτους φίλη μου και πήγαμε στην πλατεία Αγίας Ειρήνης να πιούμε κάτι δροσιστικό.

[Αν δεν ξέρετε ποια είναι η πλατεία Αγίας Ειρήνης θα σας καθοδηγήσω νοητά προς το σημείο όπου βρίσκεται γιατί έχει σημασία στη συνέχεια της διήγησης. Είναι, λοιπόν, μια πλατεία που βρίσκεται σε ένα νοητό τετράγωνο που ορίζεται από τις οδούς Κολοκοτρώνη, Αιόλου, Καραγεώργη Σερβίας (που στο ύψος αυτό λέγεται Αθηναΐδος) και Καλαμιώτου και πλαισιώνεται από πεζόδρομους (με πιο άγνωστα ονόματα). Με λίγα λόγια είναι στο κέντρο της πρωτεύουσας της Ελλάδας, δηλαδή της Αθήνας, εντός ιστορικού/ εμπορικού τριγώνου, δίπλα στα κεντρικότερα αξιοθέατα της πόλης και μισή δρασκελιά από τον εμπορικότερο δρόμο της, την Ερμού]

Καθίσαμε, λοιπόν, επί της πλατείας. Εξαιτίας του ότι δύο από τα μέλη της παρέας μας δεν ξεπερνούσαν τα 99 εκατοστά ήταν κάπως πιο έντονη από όσο συνήθως η ενόχλησή μου με τα αυτοκίνητα που περνούσαν (ανενόχλητα) από τους γύρω πεζόδρομους και πάρκαραν κιόλας προκλητικά επάνω στην πλατεία χωρίς να δίνουν σημασία ούτε σε διαβάτες ούτε σε καθήμενους (σε πεζόδρομους, που απ’ όσο γνωρίζω τουλάχιστον είναι σχεδιασμένοι για πεζούς). Όταν επέστησα την προσοχή σε έναν από τους οδηγούς που εναπόθεσε την αμαξάρα του στο 1 χιλιοστό από το καρεκλάκι μου εκείνος κοίταξε προς το μέρος μου σαν να ήμουν αόρατη και αντιμετώπισε τις λέξεις μου σαν άχρηστο βουητό. Έκλεισε με θόρυβο την πόρτα του (παρκαρισμένου πάνω στην πλατεία) αυτοκινήτου του και πήγε να πιει αραχτός τον φραπέ του. Κάπως θύμωσα και αποφάσισα να διεκδικήσω τα αυτονόητα και εγώ.

Το πλαφόν της τροχαίας

Πήρα στο 100 και ο διάλογος που ακολούθησε ήταν κάπως έτσι:

-Cinnamon: Καλημέρα, μήπως θα μπορούσατε με κάποιον τρόπο να απομακρύνετε τα αυτοκίνητα που σταθμεύουν παρανόμως στην πλατεία Αγίας Ειρήνης και στους εφαπτόμενους πεζόδρομους;

-100: Που είναι η πλατεία Αγίας Ειρήνης;

-Cinnamon: Στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα στην Ερμού, στην Αιόλου.

-100: Και είναι πεζόδρομος;

-Cinnamon: (…) Ναι, είναι πλατεία.

-100: Πόσα αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα;

-Cinnamon; Έχει σημασία;

-100: Αν είναι λιγότερα από 10 δεν αξίζει τον κόπο.

-Cinnamon: (…) Να σας τα μετρήσω τότε. 27.

-100: Θα ενημερώσω.

……

Η κλήση αυτή επαναλήφθηκε άλλες τρεις φορές, με διαφορετικό συνομιλητή κάθε φορά και δύο ώρες μετά κανένας ένστολος δεν είχε κάνει την εμφάνισή του.

Υποψήφιος για λιθοβολισμό (όχι επειδή είμαι αναμάρτητη)

Κίνησε, που λέτε, η Cinnamon να φύγει έχοντας προσθέσει μία ακόμα αιτία στο να αντιπαθήσει τους ανθρώπους που συνθέτουν τον λάκκο με σκατά που λέγεται Ελλάδα. Πήρε, ξανά, την 1 1/2 έτους φίλη της από το χέρι και κατευθύνθηκε προς το σπίτι της περπατώντας αποκλειστικά σε πεζόδρομους. Δεν πρόλαβε να κάνει δυο βήματα και βρέθηκε σε μετωπική αντιπαράθεση με έναν κύριο που κρατούσε το τιμόνι μιας μαούνας με τετρακίνηση. Με περισσή ψυχραιμία του είπε “είναι πεζόδρομος” για να λάβει ως απάντηση ένα “είναι κλειστός ο δρόμος;”.

Η απορία που ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του ήταν πιο έντονη από την δική μου ερώτηση που δεν πρόλαβα να ξεστομίσω και η οποία ήταν κάτι σαν “δεν ξέρετε τι σημαίνει δρόμος; πεζός; ή η σύνθετη λέξη που σχηματίζεται από τις δυο του μαζί;”. Ο διάλογός μας, συνεχίστηκε ως εξής:

-Οδηγός μαούνας: Δε χωράτε να περάσετε από το πλάι;

-Cinnamon: Είναι πεζόδρομος, εγώ θα πάω ευθεία και εσείς θα πάτε όπισθεν.

Ο Οδηγός της μαούνας έκανε όπισθεν και καθώς περνούσε και πάλι από δίπλα μου με ενημέρωσε πως είμαι μουνόπανο και με έστειλε στο διάολο. Ανταπέδωσα το κομπλιμάν, μάζεψα όση ψυχραιμία είχα και συνέχισα να προχωράω κρατώντας πάντα το 18 μηνών μωρό στο δεξί μου χέρι, σαν κόσμημα.

Μια ακόμα αναλώσιμη περίπτωση (από αυτές που κατ’ ευφημισμόν ονομάζονται άνθρωποι)

Λίγα μέτρα μετά έστριψε ξοπίσω μου μια ακόμα μαούνα. Ένα πλάσμα γένους θηλυκού άνοιξε το παράθυρο και μου ζήτησε να πάω πιο γρήγορα. Στον πεζόδρομο. Με το μωρό.

-Πλάσμα: Δε μπορείτε να πάτε λίγο πιο γρήγορα κυρία μου;

-Cinnamon: Όχι.

-Πλάσμα: Τι θα πάθεις να πας λίγο πιο γρήγορα να περάσω;

-Cinnamon: Είστε με τα καλά σας; Είναι πεζόδρομος. Δρόμος για πεζούς. Είμαι πεζή. Θα περπατήσω με όποια ταχύτητα με βολεύει.

-Πλάσμα: Τι να σου πω κυρά μου, με την κακία θα μείνεις.

…ξεκινάει να μαρσάρει και να με πλησιάζει απειλητικά…

-Cinnamon: Σοβαρά τώρα μου μαρσάρετε απειλητικά; Θα μείνω εδώ δύο μέρες, ακίνητη. Θα καλέσω και την τροχαία να μας λύσει την παρεξήγηση.

Πλάσμα: [μιλάει ακατάληπτα και συνεχίζει να μαρσάρει]

στην στροφή εμφανίζονται ένστολοι ποικίλης μορφής: τροχαία, δημοτική αστυνομία, ομάδα ΔΙΑΣ, full set

Cinnamon: Ιδού, η παρεξήγησις λύθηκε (απευθυνόμενη στο πλάσμα). Σας παρακαλώ, μπορείτε να κόψετε μια κλήση στην κυρία γιατί παρανομεί και, παρεμπιπτόντως, μαρσάρει κιόλας απειλητικά;

Η συνέχεια είναι ταινία μικρού μήκους και όχι post σε blog. Το πλάσμα άρχισε να ουρλιάζει πως θέλει τα στοιχεία μου για να μου κάνει μήνυση για κακία (…) και για ψυχική οδύνη (…), με ενημέρωσε πως είμαι ψυχοπαθής και παράλογη (…), μια ανεγκέφαλη της δημοτικής αστυνομίας μου είπε πως, πράγματι, πρέπει να δώσω τα στοιχεία μου αν θέλω να της κάνω καταγγελία, της απάντησα πως ευχαρίστως να της δώσω τα στοιχεία μου αν χρειάζεται να κάνω καταγγελία για να κάνουν τη δουλειά τους που είναι να φροντίζουν ώστε να διώκονται όσοι παρανομούν αλλά θα χρειαστώ και εγώ με τη σειρά μου τα στοιχεία της (δημοτικομπατσίνας και όλων των λοιπών ένστολων) για να κάνω αναφορά στην υπηρεσία τους πως δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, το πλάσμα άρχισε να κλαίει (το μωρό όχι), την κλήση της την πήρε όπως και όλοι οι λοιποί που διέσχισαν τον πεζόδρομο τα 10′ της διένεξής μας, εγώ γύρισα σπίτι μου ταραγμένη και Κυριακή για κάτι δροσιστικό στην πλατεία Αγίας Ειρήνης δεν ξαναπήγα.

Αυτό που με εξοργίζει, όμως, περισσότερο σε αυτή την ιστορία είναι το ότι το 97% των ανθρώπων θα είχαν, απλώς, περπατήσει πιο γρήγορα. Γιατί σε αυτόν τον λάκκο από σκατά που λέγεται Ελλάδα δεν μας ενδιαφέρει, πια, ούτε τα αυτονόητα να διεκδικήσουμε. Ας μας μπαζώσουν, επιτέλους.

Υ.Γ. Η απάντηση στην ερώτηση αν έχω καβαλήσει πεζόδρομο με μηχανοκίνητο μέσο είναι ναι. Όμως δεν έχω ζητήσει από κανέναν πεζό να αλλάξει το ρυθμό ή την πορεία του. Η απάντηση στην ερώτηση αν έχω παρκάρει σε πεζόδρομο είναι, επίσης, ναι. Η τελευταία φορά ήταν πριν 7 χρόνια.

trafficking

8 Dec

 

Η συζήτηση για την κίνηση μου προκαλούσε πάντοτε φοβερή πλήξη. Ζεις στην Αθήνα, έχει κίνηση, οι δρόμοι είναι χάλια, τα ΜΜΜ ελλιπή, οι Έλληνες εξαρτημένοι από το αμάξι τους. That’s it. Κατάπιε το. Ή φύγε. Εξακολουθώ να βαριέμαι αυτή τη συζήτηση. Και δεν παραπονιέμαι ούτε καν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με τις 4 1/2 περίπου συγκεντρώσεις/ πορείες/ διαδηλώσεις που γίνονται κάθε εβδομάδα στο κέντρο της πρωτεύουσας κόβοντάς την στη μέση και κάνοντας την πόλη να παραλύει. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν έχει σκεφτεί κανένας λαμπερός νους πως το κέντρο δεν είναι μόνο εμπορικά καταστήματα και bar, σπασμένα πεζοδρόμια και άσφαλτος αλλά και κατοικίες ανθρώπων που το αγαπούν και προσπαθούν να το σεβαστούν και να το κρατήσουν ζωντανό -οι πόλεις χωρίς κατοίκους πεθαίνουν, αυτό να το βάλετε καλά στο νου σας. Ζουν μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της οργής και της αστυνομοκρατίας και δεν υπάρχει καμία (μα καμία) πρόβλεψη για να γίνει η ζωή τους υποφερτή τις 4 1/2 περίπου φορές την εβδομάδα που δυσκολεύονται να πάνε στη δουλειά τους ή να γυρίσουν σπίτι τους. Πολυτέλεια, θα μου πείτε. Δε λες καλά που έχουν σπίτι…

Έχω τη φήμη της απαισιόδοξης. Και δε θα προσπαθήσω να ακυρώσω τα έπεα πτερόεντα που την διαδίδουν. Αλλά πείτε μου, αλήθεια πείτε μου, που να τη βρω τη θετικότητα και την αισιοδοξία όταν βγαίνοντας από το σπίτι μου η πορεία που συναντώ δεν είναι κάποιων εγωκεντρικών συνδικαλιστών, ούτε κάποιων παρωχημένων αριστερών και λοιπών αλλά ανθρώπων που βγήκαν στο δρόμο για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Ανθρώπων που με πικρόχολο χιούμορ θα μπορούσα να πω πως είναι η κυριολεξία του μισού στο στατιστικό νούμερο 4 1/2 που περιγράφει το πόσες πορείες / διαδηλώσεις/ συλλαλητήρια γίνονται κάθε εβδομάδα στο κέντρο. Την περασμένη Παρασκευή οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες βγήκαν στους δρόμους και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους (πάντα) βιαστικούς οδηγούς που έπηζαν στην κίνηση κορνάροντας, με τα ΜΑΤ που τους επιτέθηκαν και με την άξεστη ανθρωπότητα που ευδοκιμεί σε αυτή την πόλη. Ντράπηκα.

Την  ίδια Παρασκευή, το βράδυ, έπεσα πάνω στους ποδηλάτες που διέσχιζαν την Πειραιώς. Ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Και διεκδικούσαν και αυτοί τα αυτονόητα με τον πιο απλό τρόπο: οδηγώντας τα ποδήλατά τους στο κέντρο της Αθήνας. Αναθάρρησα προς στιγμήν. Ήταν 3 μέρες προτού η τροχαία αποφασίσει πως το να βάλει λουκέτο, κυριολεκτικά, σε μια ολόκληρη πόλη κλείνοντας κάθε πιθανό και απίθανο δρόμο που οδηγεί στο κέντρο της είναι ο πιο εύστοχος τρόπος να αντιμετωπίσει την οργή που ενδεχομένως να διοχετευθεί με αφορμή την επέτειο των δύο ετών από τη δολοφονία ενός παιδιού, στο κέντρο της ίδιας πόλης.

%d bloggers like this: