Archive | Greece sucks RSS feed for this section

Common People

31 Oct

Καμιά φορά προσπαθώ να χωρέσω στο μυαλό μου ορισμένες εικόνες -και καταστάσεις- που αν και θα έπρεπε, by default, να μου είναι εντελώς οικείες και καθόλου προς συζήτηση, αδυνατούν να χωρέσουν στο πλαίσιο της λογικής μου και όλο τις σκαλίζω να τις καταλάβω.

Εικόνες πραγματικά αυτονόητες όπως, ας πούμε, το ότι ένας, δύο, πέντε άνθρωποι μετακινούνται πάνω σε πλατφόρμες με τέσσερις ρόδες η πορεία των οποίων καθορίζεται από μια άλλη ρόδα που βρίσκεται μπροστά σε έναν από αυτούς. Ναι, στα αυτοκίνητα αναφέρομαι και, όχι, δε μεγάλωσα το 1780 μ.Χ. ούτε σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος του κόσμου αλλά στο κέντρο της Αθήνας, τον 20ο και 21ο αιώνα.

Ή, να, δε μπορώ να καταλάβω πως μένουμε σε κουτάκια (πολυκατοικίες) τα οποία αποτελούνται από άλλα κουτάκια (διαμερίσματα) που κι αυτά έχουν μέσα τους άλλα κουτάκια (δωμάτια). Και μετά βγαίνουμε από αυτά τα κουτάκια, περπατάμε ανάμεσά τους και πηγαίνουμε όλοι μαζί να παστωθούμε σαν σαρδέλες σε άλλα, ισόγεια συνήθως, κουτάκια. Τα bars.

Κάποτε δε σχημάτιζε τόσο μεγάλο ερωτηματικό στο συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου η συγκεκριμένη απορία για τα bars, παντως. Και σε εκείνο το κάποτε, αλλά και πολύ καιρό μετά, ακόμα και τώρα, εδώ που τα λέμε, περνάω πολύ χρόνο μέσα σε αυτά τα παράλογα ισόγεια κουτάκια. Αλλά σε εκείνο το κάποτε που αυτό δε μου φαινόταν παράξενο, καμιά δεκαριά χρόνια πίσω και βάλε, τις περισσότερες ώρες μου τις περνούσα στο POP. Ένα μικροσκοπικό bar στην οδό Κλειτίου, στο κέντρο, πολύ κέντρο της Αθήνας, στο τρίγωνο που εκείνη την εποχή ήταν μόνο εμπορικό και όχι ψυχαγωγικό.

Το POP εκτός από το ότι ήταν η αφορμή να αλλάξει η εικόνα του κέντρου της Αθήνας τη νύχτα -μια που η επιτυχία του προσέλκυσε πολλούς ακόμα επίδοξους μαγαζάτορες που άνοιξαν, σιγά σιγά, τα μαγαζιά τους στο εμπορικό τρίγωνο- ήταν και σημείο αναφοράς των κατά περιόδων εναλλακτικών της Αθήνας. Κρυμμένο, τότε, σε μια περιοχή που την ημέρα έσφυζε από ζωή αλλά τη νύχτα η μόνη κινητικότητα που διέκρινε κανείς ήταν τα αυτοκίνητα της οδού Κολοκοτρώνη και οι αστυνομικοί του Α.Τ. Ακροπόλεως, όλοι ήθελαν να ανακαλύψουν το κρυμμένο μυστικό της πόλης και να γευτούν τις γενναίες μερίδες αλκοόλ που σέρβιρε.

Οι εν λόγω εναλλακτικοί, στα χρόνια ζωής του POP, κυκλοφόρησαν με διάφορες ονομασίες και εμφανίσεις όπως Μπελενσεμπαστιανάκια, Μπριτποπάκια, Αλτερνατίβα και, τώρα τελευταία, Χιπστεράκια. Αλλά, πιστέψτε με, οι εναλλακτικοί δεν ήταν οι μόνοι που έκαναν το POP το αγαπημένο τους στέκι. Και αυτό ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα επιτεύγματά του. Μαζί με το ότι κατάφερνε κάθε καλοκαίρι να μας κάνει να σερνόμαστε στον πεζόδρομο της Κλειτίου.

Το POP φέτος το καλοκαίρι δεν μας μάζεψε στον, πολυσύχναστο πια, πεζοδρομημένο μικροσκοπικό δρόμο του αυτό το καλοκαίρι. Μόλις ανακοινώθηκε το τέλος του όλοι αυτοί που το αγάπησαν, το αγαπούσαν, το ζήλεψαν, το αντιπάθησαν, το έζησαν λιγότερο ή περισσότερο γέμισαν το twitter με παντός είδους σχόλια.

Στην αρχή θύμωσα. Με ενοχλούσε το μνημόσυνο. Με ξένιζε που τόσοι νεαροί (όχι απαραίτητα σε ηλικία) θαμώνες που το είχαν ανακαλύψει τελευταία είχαν κάνει κάτι σαν χρησικτησία της ιστορίας του. Αλλά, το POP ήταν ακριβώς αυτό: ένα μέρος γεμάτο από τις ιστορίες των ανθρώπων του. Και δεν είχα δικαίωμα να θυμώνω, κι ας μην ήταν όλες τόσο παλιές όσο κάποιες άλλες.

Το POP υπήρξε κάτι σαν το δεύτερο σπίτι μου, για πολλά χρόνια. Και, όταν μετακόμισα σε ένα κουτάκι στα 50μ. απόσταση πριν από έξι χρόνια, στο οποίο θα έστηνα το καινούργιο μου σπίτι, εκεί πήγα να γιορτάσω το νέο μου διαμέρισμα, με ένα θρυλικό Zombie, φυσικά. Κι έπειτα το άφησα εκεί, δίπλα μου, να μου προσφέρει αυτή την ασφάλεια της οικειότητας και ας την εκμεταλλευόμουν όλο και πιο σπάνια.

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά, θα μου πεις;
Πέρασα πριν λίγο απ’ έξω και κατάλαβα πως όλες αυτές οι ιστορίες, οι αναμνήσεις, οι έρωτες, οι απογοητεύσεις, τα σχέδια, οι φιλίες, θα είναι, για πάντα, μέσα στο μακρόστενο διάδρομό του, όπως και να’ χει, όπου και αν είμαι εγώ.
Θυμήθηκα τότε που “Άνοιξε ένα μαγαζί στην Κλειτίου, δεν είναι ακόμα επίσημα ανοιχτό αλλά μπορούμε να πάμε”.
Και πήγαμε.

Υ.Γ. Πριν ο Χριστόφορος και ο Νίκος που άνοιξαν το POP γίνουν φίλοι μας το μαγαζί ανήκε στο Γιάννη Κωνσταντινίδη (που και αυτός έγινε, αργότερα φίλος μου) ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει τη λάμπα της φωτογραφίας, που τη λένε Λουλού Καραμπίνα και είναι ακόμα στο κομοδίνο μου.

O!Α!Ε!Ε! και πάλι

6 Dec

Σήμερα είναι η μέρα που το δημόσιο και ο παραλογισμός του κατάφερε να λυγίσει τη Μ., να την κάνει να σκουπίζει τη μάσκαρα που έσταζε στα κλαμένα μάτια της και να φύγει από τον Ο.Α.Ε.Ε. αποφασισμένη πως τίποτα δεν θα την κάνει να αλλάξει γνώμη όσον αφορά στην απόφασή της να εγκαταλείψει αυτή τη χώρα (και, αν γίνεται, να τη βλέπει να καίγεται έτσι όπως θα φεύγει).

Θα θυμάστε, ίσως, το ξεκίνημα της ιστορίας της Μ. και τη συνέχειά της, επίσης. Το επόμενο επεισόδιο του έργου παίχτηκε σήμερα και εύκολα μπορεί να ταξινομηθεί σε πληθώρα κατηγοριών: θρίλερ/ δράμα/ splatter.

Η Μ. λοιπόν, η οποία σε όλη της τη ζωή είχε αυτή την ανόητη επιθυμία και εμμονή να είναι νόμιμη έμπλεξε πριν από ένα χρόνο στα γρανάζια του πρώην ΤΕΒΕ νυν ΟΑΕΕ και απέκτησε έναν ακόμα λόγο να νιώθει πως σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο αν δεν είσαι λαμόγιο είσαι απλώς μαλάκας. Λαμόγιο αδυνατεί να γίνει και μαλάκας δεν τη βολεύει και τόσο που είναι.

Η Μ., που λέτε, εδώ και μερικές μέρες είναι πλέον ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ασφαλισμένη στο ΙΚΑ (σε λίγο θα μάθετε γιατί θεωρητικά και όχι πρακτικά). Σύμφωνα με το νόμο ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993 πρώτη ασφάλιση) δεν μπορεί να είναι σε δύο ασφαλιστικούς φορείς. Επειδή το ΙΚΑ αποτελεί σχέση εξαρτημένης ασφάλισης με τον εργοδότη και ο εργοδότης δεν δύναται να μην την πληρώνει η Μ. οφείλει να κάνει διακοπή (εξαίρεση το λένε) από τον ΟΑΕΕ (τον οποίο ο κάθε ασφαλισμένος πληρώνει μόνος του ανεξαρτήτως του αν έχει δουλειά/ έσοδα/ κέρδη ή όχι).

Στο μεταξύ εδώ και ένα χρόνο, από τη στιγμή που γράφτηκε στον ΟΑΕΕ ως ασφαλισμένη του πληρώνει ανελλιπώς τις εισφορές της (σύνολο για ένα έτος: 4.000 €) αλλά δεν της παρέχεται βιβλιάριο ασθενείας διότι αν δεν την καλέσουν σε μια επιτροπή για να λύσει το θέμα της υποτιθέμενης οφειλής δεν δικαιούται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ΠΑΡΟΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ (όπως είπαμε) και αναρωτιέται γιατί διάλο τις πληρώνει at all αφού τα μισά (και παραπάνω) από αυτά που πληρώνει δεν έχουν αντίκρυσμα.

Στη δουλειά, λοιπόν, που ξεκίνησε (η οποία δεν είναι ακριβώς δουλειά, είναι μια γελοιότητα της εκπαίδευσης αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) απαιτούνται κάποιες εξετάσεις. Ρωτά η Μ. που να τις κάνει εφόσον είναι ανασφάλιστη και της απαντούν: στο ΙΚΑ. Πάει στο ΙΚΑ. Και μαντέψτε τι της απαντά το ΙΚΑ. Στο ΤΕΒΕ. Γιατί; Διότι το ΙΚΑ ασφαλίζει ανθρώπους μόνο μετά από 90 ένσημα συν δύο μήνες. 

Το ΙΚΑ, επίσης, δε γνωρίζει το νόμο σύμφωνα με τον οποίο η Μ. ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993) δεν επιτρέπεται να έχει δύο ασφαλιστικούς φορείς και άρα πρέπει να απεγγραφεί από το ΤΕΒΕ. Παρόλα αυτά και το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δε συγχωρούν, όπως έχει μάθει η Μ. από το παρελθόν, άγνοια νόμου. Μόνο στους εαυτούς τους τη συγχωρούν και πάμε παρακάτω. Η Μ. πηγαίνει και πάλι στο ΤΕΒΕ (ναι ΟΑΕΕ και ΤΕΒΕ είναι το ίδιο πράγμα) και ζητάει ΞΑΝΑ βιβλιάριο ασθενείας. Παίρνει ΞΑΝΑ την απάντηση πως εφόσον χρωστάει χρήματα δεν μπορεί να έχει βιβλιάριο. Ρωτάει γιατί διάλο πληρώνει επί του παρόντος. Απάντηση δεν προβλέπει το καταστατικό. Και το μόνο που της λένε είναι να πάει νωρίτερα στην επιτροπή. Σάμπως είναι στο χέρι μου, αναρωτιέται μεγαλόφωνα. Και τη στέλνουν στη διευθύντρια. Η διευθύντρια την μαλώνει για την αναβολή που ζήτησε την περασμένη φορά λόγω αδυναμίας του δικηγόρου της να παραστεί και όταν τη ρωτά θυμωμένα “τι τον θες τον δικηγόρο” η Μ. που έχει ταλαιπωρηθεί παραπάνω από όσο αντέχει αν και καθ’ όλα νόμιμη σε όλη της τη ζωή ξεσπάει σε λυγμούς. Μελό, ναι.

Η κατάληξη είναι πως ακόμα και αν η Μ. αποκτήσει βιβλιάριο ασθενείας (έχοντας πληρώσει επί έναν χρόνο εισφορές χωρίς αντίκρυσμα) εφόσον ζητάει εξαίρεση το βιβλιάριο το παίρνει πίσω το ΤΕΒΕ/ OAEE. Και το ΙΚΑ δεν δίνει βιβλιάριο αν δεν συμπληρωθούν 90 ένσημα + 2 μήνες. Το ΤΕΒΕ, όμως, όπου είναι ασφαλισμένη η Μ. εδώ και 13 μήνες δεν πληρώνει εισφορές στο ΙΚΑ (όπως τα περισσότερα άλλα ασφαλιστικά ταμεία) για να έχει η Μ. τα απαιτούμενα ένσημα. Οπότε βιβλιάριο ΙΚΑ γιοκ. Και βιβλιάριο ΤΕΒΕ (ακόμα και αν αναγνωρίσει η επιτροπή το σφάλμα τους) επίσης γιοκ.

Με λίγα λόγια: η Μ. πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές ανελλιπώς σε ΟΑΕΕ και ΙΚΑ αλλά είναι ανασφάλιστη. Και, αν της συμβεί κάτι, ευτυχώς έχει ιδιωτική ασφάλιση.

Και πολλή όρεξη να διεκδικήσει όλα αυτά τα χρήματα που έχει πληρώσει αδίκως δικαστικώς.

to be continued…

Give me a reason to love you

15 Oct

Ανέκαθεν ερωτευμένη με το χάος της Αθήνας δε θέλω καν να τη βλέπω μπροστά μου πλεόν.
Η ερώτησή μου είναι: θα αλλάξει ποτέ αυτό; Θα μου δώσει έναν (ή και περισσότερους) λόγους να την αγαπήσω πάλι; Ή η μόνη λύση είναι η από-μακριά-και-αγαπημένες;
Πείτε μου κυρία.

Ο!Α!Ε!Ε! (η συνέχεια)

19 Sep

Θυμάστε την ιστορία της Μ; Η συνέχειά της είχε τόση χρονοκαθυστέρηση όση αποφάσισε το αγαπημένο μας ΤΕΒΕ (που πλέον ονομάζεται ΟΑΕΕ γιατί είναι και σούπερ υπερταμείο και άμα λάχει έχει και πολλούς ικανοποιημένους ασφαλισμένους).

Το νέο επεισόδιο παίχτηκε σήμερα, λοιπόν.

Το ΤΕΒΕ είχε στείλει ένα προσκλητήριο -το οποίο έκανε εδώ και ένα μήνα παρέα με τα άφθονα για βαφτίσεις και γάμους, πάνω στο τραπεζάκι σαλονιού της Μ.- πριν από ένα μήνα περίπου που την καλούσε να κάνει εμφάνιση σε μια επιτροπή που θα εξέταζε την ένστασή που είχε υποβάλλει το Νοέμβριο του 2010 και η ημερομηνία του RSVP ήταν 19 Σεπτεμβρίου. Σήμερα δηλαδή.

Η Μ. είχε οπλιστεί με υπομονή και με δικηγόρο αλλά, λόγω ανωτέρας βίας, ο δικηγόρος της δε μπορούσε να παραστεί στο ραντεβουδάκι. Η Μ. πήγε μοναχή της για να ζητήσει αναβολή. Συμπλήρωσε το ονοματάκι της σε μια λίστα (από αυτές τις χειρόγραφες που κυκλοφορούν σε κάθε δημόσια υπηρεσία, από Πανεπιστήμια και Γραφεία Πρωτοβάθμιας/ Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι ΙΚΑ και ΤΕΒΕ κλπ) και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της αν και είχε ήδη δηλώσει την ανάγκη της για αναβολή. Οι ώρες περνούσαν και η σειρά της δεν έφτανε.

Αφού μια παθούσα που είχε μεγαλύτερο νουμεράκι αναμονής έκανε skip την ουρά και ζήτησε αναβολή αποφάσισε και η Μ. να διεκδικήσει το να μην ροκανιστεί όλος ο χρόνος της άνευ λόγου αφού το στόρι θα επαναλαμβανόταν. Χτύπησε μια πόρτα, ζήτησε ευγενικά αναβολή.
Της είπαν να περιμένει τη σειρά της.
Για να ζητήσει αναβολή (…).
Επέμεινε.
Της έκλεισαν την πόρτα.
Την ξανάνοιξαν μετά από 30′.

Ξαναέθεσε το αίτημά της και έλαβε την απάντηση: μα θα καθυστερήσει η νέα πρόσκληση αν πάρετε αναβολή. “Μα δεν έχω επιλογή” είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε η Μ. Η πόρτα έκλεισε ξανά, οι γκουρού του ΤΕΒΕ (που τώρα λέγεται ΟΑΕΕ) το διαπραγματεύτηκαν κάνα 20λεπτο ακόμα.
Η πόρτα άνοιξε ξανά.
Η Μ. ήταν αόρατη.
Για μια ακόμα φορά ζήτησε την αναθεματισμένη αναβολή.
Είπαν να της κάνουν τη χάρη. ”
Πότε να υπολογίζω;” τόλμησε να ξεστομίσει η Μ. “σε έναν χρόνο;”.
“Όχι και έναν χρόνο κυρία μου, αυτά δεν γίνονται” είπε η γκουρού.
“Μα ένας χρόνος πέρασε για να με καλέσετε την πρώτη φορά” μουρμούρισε η Μ. κρατώντας την ένσταση με πρωτοκολλημένη την ημερομηνία κατάθεσης επάνω της.
“Όχι κυρία μου, κάνετε λάθος” είπε η γκουρού. Η Μ. έτριψε τα μάτια της, αναρωτήθηκε αν έχει ξεχάσει την σειρά των αριθμών, την αριθμητική, την πρόσθεση και έφυγε με το κεφάλι κατεβασμένο, όπως κρίνεται απαραίτητο σε κάθε δημόσια συναλλαγή. Τώρα η Μ. περιμένει το επόμενο προσκλητήριο που θα πέσει από τα χέρια των γκουρού του ΤΕΒΕ (που λέγεται ΟΑΕΕ).

Η Μ. φοβάται πως θα χρησιμοποιήσει και τη φράση “ήτανε νια και γέρασε “ως το επόμενο ΤΕΒΕ party.

to be continued…

Let’s all go to the camping

5 Jul

Επειδή, κατά πώς το βλέπω, η κατάσταση της οικονομίας σύντομα θα μας βάλει στη θέση των νομάδων ας ξεκινήσουμε από την κατασκήνωση για λόγους ψυχαγωγίας (βλ.διακοπές) και μετά περνάμε και στην καθημερινότητα all weather. Και, κάπως έτσι, θα είμαστε προετοιμασμένοι για την πλήρη κατάρρευση. Το κείμενο είναι αμιγώς γυναικείο αφού γράφτηκε για τις ανάγκες του queen.gr αλλά είναι, όπως και να’ χει, μια καλή αρχή για να ξέρουμε περίπου προς τα που να πορευτούμε. Και να μην ξεχάσω: 

Αξεσουάρ

  • Backpack (για να κουβαλήσετε τις απαραίτητες προμήθειες)
  • Μπαντάνα / Κορδέλα (για να μαζέψετε τα μαλλιά σας)
  • Μικρό τσαντάκι (για μια ημερήσια πεζοπορία)
  • Γυαλιά/ φακοί επαφής (και ένα ζευγάρι έξτρα φακούς επαφής)
  • Γυαλιά ηλίου
  • Μποτάκια/ αθλητικά (για την πεζοπορία που λέγαμε πριν)
  • Καπέλο (για τον ήλιο, φυσικά)

Ρούχα

  • Ζακετάκι (γιατί το βράδυ ή στην πεζοπορία σας μπορεί να κάνει δροσιά)
  • Πουλοβεράκι (για τους ίδιους ακριβώς λόγους)
  • Κάλτσες (για τα μποτάκια ή τα αθλητικά σας παπούτσια, για το περπάτημα)
  • Μακρυμάνικα μακό (γιατί η πεζοπορία μπορεί να σας οδηγήσει σε παράξενες φυλλωσιές και άλλα περίεργα οικοσυστήματα)
  • Κοντομάνικα πουκάμισα (γιατί θα κάνει και ζέστη εκεί που θα είστε)
  • Παντελόνια/ σορτσάκια που να στεγνώνουν εύκολα (γιατί ή που θα βραχείτε ή που θα χρειαστεί να πλύνετε τα ρούχα σας και δεν θα έχετε την άνεση χώρου για να τα στεγνώσετε με τις ώρες)
  • Άνετα εσώρουχα (για να μην ζορίζεστε χωρίς λόγο)

Εξοπλισμός

  • Ξυπνητήρι (για να μην αργήσετε στο ραντεβού σας για πεζοπορία μια που ίσως να μην έχετε πρίζα για το κινητό σας)
  • Φωτογραφική μηχανή (σε τόσα απίθανα μέρη μπορεί να βρεθείτε, να μην τα απαθανατίσετε;)
  • Μπαταρίες (για τη φωτογραφική μηχανή, το ξυπνητήρι κτλ)
  • Κινητό (όλο και κάπου θα βρείτε πρίζα να το φορτίσετε και να το έχετε για ώρα ανάγκης)
  • Σακουλίτσες (για τα άπλυτα, για τα σεντόνια σας, για ό,τι δεν θέλετε να λερωθεί ή ό,τι είναι λερωμένο)
  • Στρωματάκι (σαν αυτό που χρησιμοποιείτε στο γυμναστήριο/ πιλάτες περίπου για να το στρώσετε κάτω από το sleeping bag σας)
  • Φουρνάκι και καύσιμα (για να μην πάθετε υπερβιταμίνωση από τα πολλά φρούτα)
  • Τέντα για τη σκηνή (για να προστατευτείτε από τον ήλιο την ώρα που θα αράζετε και θα κοιτάζετε τη θέα έξω από τη σκηνούλα σας)

Μαγειρικά σκεύη

  • Μαχαιροπίρουνα (όχι μιας χρήσης, γιατί να γεμίζετε τον τόπο με σκουπίδια;)
  • Πιάτα και κατσαρόλες (για να μαγειρέψετε στο φουρνάκι σας ή, έστω, για να έχετε κάπου να βάλετε το φαγητό που θα σας προσφέρουν οι γείτονές σας ακόμα και αν εσείς δεν μαγειρεύετε)
  • Ποτηράκια (για να πιείτε νερό και λοιπά υγρά)
  • Φαγητά (ό,τι σας αρέσει και ό,τι είναι εφικτό να καταβροχθίσετε ανάλογα με τις υπόλοιπες οικοσκευές σας)
  • Χαρτοπετσέτες (μπορείτε να βολευτείτε και με χαρτί υγείας αν δεν είστε ιδιότροπες ή πολύ των τύπων)
  • Σακούλες σκουπιδιών (αυτονόητο το ότι δεν θέλετε να λερώσετε το περιβάλλον)
  • Βούρτσα / σφουγγαράκι για τα πιάτα (γιατί αν χρειαστεί να τα πλύνετε στη θάλασσα ή στο ποτάμι, στη λίμνη, σε πηγή ή όπου αλλού υπάρχει τρεχούμενο νερό δεν θα είναι και τόσο απλό να απαλλαγείτε από τις βρωμιές με τα χεράκια σας μόνο)
  • Μπουκάλια (για να τα γεμίσετε με νερό)

Προϊόντα ομορφιάς

  • Βιοδιασπώμενο σαπούνι (για να μην μολύνετε το περιβάλλον)
  • Υγρά μαντιλάκια (γιατί ποτέ δεν ξέρετε που μπορεί να βρεθείτε)
  • Κρέμα σώματος (οι κακουχίες είναι δεδομένες στο camping)
  • Βούρτσα/ χτένα (το ότι δεν θα κάνετε κοσμική ζωή δε σημαίνει πως πρέπει να κυκλοφορείτε σαν την τρελή)
  • Υγρό φακών επαφής (αν φοράτε φακούς επαφής, φυσικά)
  • Αποσμητικό (όσο συχνά και αν καταφέρνετε να πλένεστε)
  • Καθαριστικό προσώπου (ακόμα και αν δεν έχετε σκοπό να βάλετε make up ούτε μισή φορά θα σας βοηθήσει να διατηρήσετε το δέρμα σας καθαρό)
  • Αντικουνουπικό (μπορεί να μην έχει την καλύτερη δυνατή μυρωδιά αλλά έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα)
  • Lip balm (είτε στον ήλιο, είτε στην υγρασία τα χείλη ταλαιπωρούνται)
  • Είδη προσωπικής υγιεινής (σερβιέτες, σερβιετάκια, ταμπόν κτλ)
  • Σαμπουάν / Μαλλακτικό μαλλιών (κατά προτίμηση βιοδιασπώμενα επίσης)
  • Ξυραφάκια (πρίζα για το silkepil δεν θα έχετε και η αποτρίχωση με κερί θα σταθεί κάπως δύσκολη στην εξοχή)
  • Οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα
  • Μικρό καθρεφτάκι
  • Αντηλιακό
  • Χαρτί υγείας
%d bloggers like this: