Archive | November, 2010

O! A! E! E! (και αυτά δεν είναι επιφωνήματα ενθουσιασμού)

7 Nov

Σήμερα, που λέτε, διεξάγονται οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στη Μπανανία. Ο πρωθυπουργός με το συνώνυμο με το κενό (GAP) nickname μας έχει απειλήσει πως άμα το κόμμα του δε βγει πρώτο και με την πρώτη θα πάει και θα κάνει και βουλευτικές εκλογές αμέσως γιατί, σου λέει, ο λαός μίλησε και δε μας θένε. Στην πραγματικότητα επειδή πάει για λουκέτο η Μπανανία δε θέλει να φορτωθεί την ευθύνη του να το κλείσει το μαγαζάκι για τα καλά με τα χεράκια του. Αλλά πλατειάζω γιατί οι εκλογές είναι απλώς η αφορμή για τούτο εδώ το ποστ.

Η αγαπημένη μου φίλη Βίβιαν Γιαδικιάρογλου με πρόλαβε γράφοντας μια ακόμα ιστορία ΟΑΕΕ, μια ιστορία δημοσίου, μια ιστορία που καμία σχέση δεν έχει με τις δηλώσεις του GAP για μια Ελλάδα της προκοπής (τώρα που τον βλέπω να κάνει μερικές δηλώσεις ούτε καν ο ίδιος δε δείχνει να τα πιστεύει όσα λέει).

Σήμερα, λοιπόν, ήθελα να σας πω μια ακόμα ιστορία ΤΕΒΕ (aka ΟΑΕΕ) που είμαι σίγουρη πως θα μιλήσει στις καρδιές σας, συνάδελφοι ταλαιπωρημένοι από την επιχείρηση που λέγεται “δημόσιος τομέας της Μπανανίας”.

Το 2003 η Μ. αγόρασε από ένα χαρτοπωλείο φορολογικά βιβλία και μπλοκάκι αποδείξεων, συγκέντρωσε όσα χαρτιά και βεβαιώσεις κρίνονταν απαραίτητες από την ΔΟΥ στην οποία ανήκε, τα πήρε όλα παραμάσχαλα και πήγε να κάνει έναρξη επιτηδεύματος -δηλαδή να ανοίξει ατομική επιχείρηση και να τη χρίσει το δημόσιο ελεύθερο επαγγελματία. Η εφορία της ζήτησε μια βεβαίωση από το ΤΕΒΕ πως είναι γραμμένη στα κατάστιχά του (όπως κάθε ελεύθερος επαγγελματίας). Αλλά η Μ. ήταν ασφαλισμένη στο ΙΚΑ από την μισθωτή εργασία που εξασκούσε παράλληλα τότε και -σύμφωνα με τους νόμους- εφόσον είχε ασφαλιστεί πρώτη φορά μετά το 1993 όφειλε να κάνει επιλογή ασφαλιστικού φορέα και να απαρνηθεί τον δεύτερο αφού τα ένσημα από παράλληλες ασφαλίσεις δεν προσμετρώνται -για τους ασφαλισμένους μετά το 1993- αθροιστικά. Προσκόμισε, λοιπόν, στην εφορία το αντίστοιχο χαρτί από το ΙΚΑ και απαλλάχθηκε από το ΤΕΒΕ ξεφυσώντας με ανακούφιση.

Τα χρόνια περνούσαν και η Μ. παρέμενε ασφαλισμένη στο ΙΚΑ και σε άλλους φορείς εργαζόμενη ως μισθωτή σε διάφορες ιδιωτικές εταιρίες ενώ παράλληλα ανανέωνε όποτε χρειαζόταν τα μπλοκάκια αποδείξεων παροχής υπηρεσιών της προσκομίζοντας βεβαιώσεις ασφάλισης στην εφορία (που θεωρούσε τα μπλοκάκια για να ασκεί νόμιμα η Μ. την επαγγελματική δραστηριότητά της ως ελεύθερος επαγγελματίας).

Το 2010 η Μ. απολύθηκε από την εταιρία στην οποία εργαζόταν τότε. Ατυχές. Ο ΟΑΕΔ την ενημέρωσε πως δεν δικαιούται το πενιχρό ποσό που αναλογεί στο επίδομα ανεργίας καθότι ως ελεύθερος επαγγελματίας δε θεωρείται άνεργη. Καμία σημασία δεν είχε το ότι όλα τα χρόνια της εργασίας της ως μισθωτή της γίνονταν κρατήσεις στο μισθό της γι αυτό το σκοπό. Θέλοντας να είναι νόμιμη και να μην έχει μπλεξίματα με το δημόσιο αποφάσισε -παρότι το ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο ανήκε τη διαβεβαίωσε πως είναι καλυμμένη για το επόμενο εξάμηνο- να πάει να γραφτεί στο ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) μια που η ασφάλιση στη Μπανανία είναι υποχρεωτική.

Σημείωση: το ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) δεν ενδιαφέρεται για το αν ο ελεύθερος επαγγελματίας έχει έσοδα ή όχι και τον υποχρεώνει να πληρώνει εισφορές κάθε δίμηνο, ανεξαρτήτως. Η Μ., πράγματι, έσοδα δεν είχε εκείνη την περίοδο αλλά, όπως είπαμε, επιθυμούσε να είναι νόμιμη και να μην έχει τρεχάματα με το δημόσιο.

Πήρε, λοιπόν, τα χαρτάκια που της ζήτησε το ΤΕΒΕ παραμάσχαλα και πήγε στο υποκατάστημα που ανήκει (το κεντρικό της Αθήνας, εκεί όπου υπάγονται και ΟΛΑ τα εμπορικά καταστήματα του κέντρου) για να ξεκινήσει τη διαδικασία που σε dt μετατράπηκε σε μαραθώνιο βλακείας. Μετά από πολλή ταλαιπωρία, υπαλλήλους που έλειπαν διαρκώς από τα πόστα τους (και δεν υπήρχαν αντικαταστάτες), ουρές ατελείωτες για τον ένα (1) και μοναδικό (ναι, μοναδικό) υπολογιστή της υπηρεσίας, σουρεαλιστικούς διαλόγους που θα ζήλευε και ο Ιονέσκο ακόμα (παράδειγμα: “δεν ανήκετε εδώ κυρία μου” από υπάλληλο που ωρύεται ενώ πίσω του είναι αναρτημένοι οι ταχυδρομικοί κώδικες που αντιστοιχούν στο συγκεκριμένο υποκατάστημα, ανάμεσα στους οποίους και ο δικός της), καταλήψεις από συμβασιούχους, διαπραγματεύσεις κτλ …το ΤΕΒΕ/ ΟΑΕΕ αποφάνθηκε πως του οφείλει τις εισφορές 5 ετών ανεξαρτήτως του γεγονότος πως όλα αυτά τα χρόνια η Μ. ήταν ασφαλισμένη σε άλλον φορέα από την μισθωτή εργασία της.

Η (παράλογη) λογική τους έχει ως εξής: η Μ. έπρεπε να έχει ζητήσει εξαίρεση. Αλλά για να ζητήσει εξαίρεση έπρεπε να έχει ήδη εγγραφεί κάποτε στο ΤΕΒΕ. Δεν είχε εγγραφεί ποτέ στο ΤΕΒΕ διότι δεν είχε μείνει ποτέ άνεργη έως τότε και ούσα πάντοτε μισθωτή εργαζόμενη όχι μόνο δεν όφειλε αλλά δεν επιτρεπόταν κιόλας να είναι εγγεγραμμένη στο ΤΕΒΕ. Ο νόμος (τον οποίο όφειλε να γνωρίζει η Μ. παρότι ούτε οι ίδιοι δε γνωρίζουν) λέει πως αν δεν ζητήσεις εξαίρεση μεταφέρεσαι αυτόματα στον κύριο ασφαλιστικό φορέα σου. Και αφού η Μ. ανήκε σε άλλον ασφαλιστικό φορέα και δεν ζήτησε εξαίρεση εκεί και παρέμεινε ώσπου να μείνει άνεργη και άρα ανασφάλιστη και να μπλέξει σε αυτήν την περιπέτεια.

Συμφώνησαν, λοιπόν, αρχικά πως η Μ. δεν οφείλει εισφορές από το 2005 (αν αναρωτιέστε γιατί 2005 και όχι 2003 όταν και ξεκίνησε την επαγγελματική της δραστηριότητα ως ελεύθερος επαγγελματίας θα σας απαντήσω πως το ΤΕΒΕ εξετάζει τις περιπτώσεις σε βάθος πενταετίας όπερ σημαίνει πως πρότερες παρανομίες παραγράφονται) αλλά… το 2008 έχει έναν μήνα κενό (από τη μία εταιρία στην άλλη) και άρα σίγουρα οφείλει εισφορές έκτοτε.

Σημείωση: τον ένα μήνα κενό του 2008 η Μ. είχε επικοινωνήσει με το ΤΕΒΕ το οποίο την είχε ενημερώσει πως εξετάζουν τους ασφαλισμένους τους ανά δίμηνο και έτσι αν δεν παραμείνει ανασφάλιστη για 2 τουλάχιστον μήνες δεν χρειάζεται να εγγραφεί στον οργανισμό τους. Την ίδια περίοδο η Μ. είχε επικοινωνήσει και με τον κύριο ασφαλιστικό φορέα της που την είχε διαβεβαιώσει πως δεν τίθεται θέμα ΤΕΒΕ αφού ήταν καλυμμένη για ένα εξάμηνο από τη μέρα της λύσης της σύμβασής της με την εταιρία στην οποία εργαζόταν ως μισθωτή).

Το 2010, όμως, είχαν πια αλλάξει γνώμη και μια που δεν είχε ζητήσει την περίφημη εξαίρεση έπρεπε να πληρώσει αυτά τα χρήματα -τα οποία, φυσικά, είχε ήδη πληρώσει στο ταμείο ασφάλισης που ανήκε ως μισθωτή… Το ειρωνικότερο όλων είναι πως η Μ. εκείνο τον “κενό” μήνα δούλευε ήδη στη νέα εταιρία στην οποία είχε προσληφθεί και η οποία για λογιστικούς λόγους είχε ενεργοποιήσει (εν αγνοία της Μ.) το δικαίωμά της να μην την ασφαλίσει για 15 ημέρες.

Η Μ. δεν το γνώριζε διότι είχε πληρωθεί κανονικά το μισθό της οπότε σφύριζε ήσυχη και ανέμελη ώσπου να το διαπιστώσει, αυτό και τις συνέπειές του. Η Μ. είπε στο ΤΕΒΕ πως καταλαβαίνει πως εφόσον ο νόμος λέει πως οι πολίτες οφείλουν να είναι ασφαλισμένοι προφανώς πρέπει να τους πληρώσει αναδρομικά εκείνον τον ένα μήνα αλλά σίγουρα όχι τα 2 χρόνια που της ζητούν αφού αυτά έχουν ήδη πληρωθεί σε άλλο ταμείο. Η απάντησή τους; Να τα ζητήσετε από το άλλο ταμείο… Η αντίδραση της Μ.; Να ζητήσει βοήθεια δικηγόρου. Η ιστορία συνεχίζεται με πολλές πολλές ακόμα σουρεαλιστικές στιγμές, διαλόγους και στιγμιότυπα. Τώρα που μιλάμε η Μ. έχει γραφτεί στο ΤΕΒΕ πληρώνοντας τα 111,11 ευρώ της εγγραφής, θεωρείται πως πρέπει να πληρώσει 15.000 ευρώ σε εισφορές της τελευταίας 5 ετίας (που έχουν πληρωθεί σε άλλο ασφαλιστικό φορέα) και έχει καταθέσει ένσταση περιμένοντας να την καλέσουν σε επιτροπή (μαζί με τον δικηγόρο της) να εκθέσει τις αντιρρήσεις της. Και βλέπουμε…

Η Μ. είναι αποφασισμένη να μην δώσει ούτε ένα ευρώ άδικο και προτιμά να πληρώσει τα 15.000 ευρώ (που δεν διαθέτει) σε δικηγόρους.

to be continued… 

%d bloggers like this: