Archive | September, 2010

Size Matters

24 Sep

Αν οι αναλογίες σας παρεκκλίνουν –όχι απαραίτητα κατά πολύ- από εκείνες των αδύνατων, μεσαίου αναστήματος γυναικών ξέρετε ήδη πως μια βόλτα στα μαγαζιά φαντάζει σαν αέναη αναζήτηση κάποιου καλά κρυμμένου θησαυρού.

Από την τροφαντή Αφροδίτη της Μήλου (1ος αιώνας μ.Χ.) και τη Γέννηση της Αφροδίτης του Μποτιτσέλι (15ος αιώνας) με τις πλούσιες αναλογίες μέχρι τη Σου Τίλεϊ, που ποζάρει με τα παχάκια της για τον Λούσιεν Φρόιντ στον πιο ακριβό πίνακα εν ζωή ζωγράφου Βenefits Supervisor Sleeping (1995) η τέχνη αποθέωσε τις γυναίκες XL. Το ίδιο και η μόδα που μέχρι τα 60’s έβριθε από ζουμερά μοντέλα με γεμάτες σιλουέτες. Η Τουίγκι έκανε την αρχή και τα αποστεωμένα μοντέλα μεσουράνησαν στις πασαρέλες και τις glossy σελίδες των περιοδικών για 50 σχεδόν χρόνια. Εδώ και καιρό παρατηρείται έντονα η επιστροφή στις «κανονικές» γυναίκες που ροδαλές και υγιείς εξοστρακίζουν σιγά σιγά τις ανορεξικές εικόνες. Η βιομηχανία της μόδας, όμως, μοιάζει να καθυστερεί να αντιληφθεί την αλλαγή αυτή. Γιατί άραγε;

Τα νούμερα της μόδας

Το νούμερο που αναγράφεται στα ταμπελάκια των ρούχων υπακούει στο νόμο της σχετικότητας του Αϊνστάιν θαρρείς. Εξαρτάται τόσο από τον τόπο προέλευσης ή κατασκευής όσο και από τη χώρα στην οποία πρόκειται να διανεμηθούν προς πώληση τα ρούχα και δε διαφέρει, φυσικά, μόνο η ονομασία του, π.χ. small, medium, large (USA) ή 8, 10, 12 (UK) ή 38, 40, 42 (EUR) αλλά και το σε ποιο πραγματικό μέγεθος ανταποκρίνεται. Για παράδειγμα ένα petite από τη Βραζιλία μπορεί να αντιστοιχεί στο extra small μιας αμερικάνικης μάρκας. Αντίστοιχα το νούμερο 40 στη σουηδική αλυσίδα Η&M ή στ Δανέζικη st-martins απευθύνεται στον σωματότυπο μιας γυναίκας που στα περισσότερα γαλλικά ή ιταλικά ρούχα χωράει σε ένα παραπάνω.

Οι κατασκευαστές ανά τον κόσμο συχνά ανακατεύουν τα νούμερα ώστε να κάνουν τις γυναίκες να νιώθουν καλύτερα ενισχύοντας ταυτόχρονα την ήδη διαστρεβλωμένη αντίληψή τους (μας) για το ποιο θεωρείται όμορφο, κομψό και υγιές σώμα. Ο όρος vanity (=ματαιοδοξία) sizing περιγράφει την τάση των Αμερικανών κατασκευαστών που επιλέγουν να φτιάχνουν ρούχα πιο πληθωρικά διατηρώντας την ίδια νουμεροδότηση. Και αυτό για να βαυκαλίζονται οι γυναίκες πως είναι πιο αδύνατες από όσο δείχνει η ζυγαριά τους ή  μαρτυρά ο καθρέφτης τους και να νιώθουν βολικότερα με το σώμα τους, πιο κοντά στα πρότυπα που προβάλλονται από τα media και τη βιομηχανία της μόδας. Συμβαίνει, βέβαια, και το ακριβώς αντίθετο, ένα L ή αλλιώς 42/44 (ανάλογα με την ονομασία) να είναι τελικά πολύ μικρότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς.

Από το 1996 η ΕΕ ξεκίνησε τη διαδικασία σχεδιασμού ενός ενιαίου μετρικού συστήματος, του EN 13402, που θα εφαρμοστεί σε όλες τις χώρες της και που ανταποκρίνεται στο σημερινό σωματότυπο των γυναικών ο οποίος διαφέρει κατά πολύ από εκείνον των περασμένων δεκαετιών όπου βασίζεται ο σημερινός διαχωρισμός των μεγεθών. Σύμφωνα, πάντως, με φετινή μελέτη της ισπανικής κυβέρνησης που κατα-μέτρησε τις διαστάσεις 10.000 γυναικών στη Μαδρίτη το θηλυκό σώμα χωρίζεται σε 3 βασικούς τύπους: κλεψύδρα, κύλινδρος, αχλάδι. Που, αν το καλοσκεφτείτε, ταιριάζει τόσο στις ελληνίδες όσο και στις περισσότερες γυναίκες στον κόσμο. Το 90% των ισπανικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων και των κολοσσών Zara και Mango, συμφώνησαν να προσαρμόσουν τα νούμερά τους ώστε να ταιριάζουν σε αυτή την κατηγοριοποίηση και να εξυπηρετούν τις ανάγκες των σημερινών γυναικών. Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι οι ποικίλες ονομασίες αλλά η έλλειψη ποικιλίας. Το να ανακαλύψει σε ποιο νούμερο χωράει η καθεμιά μας χρειάζεται απλώς μια δοκιμή. Το να βρει κάποιο ρούχο στο οποίο να χωράει, όμως, χρειάζεται σπονδές και επικλήσεις στις θεότητες των ρούχων.

Είναι αυτονόητο πως υπάρχουν πατρόν και σχέδια που σε μεγαλύτερα ή μικρότερα πατρόν –ένα καυτό σορτσάκι ή ένα πολύ μακρύ φόρεμα αντιστοίχως π.χ- θα έχαναν το νόημά τους και θα έμεναν στα αζήτητα. Το ίδιο συμβαίνει και στα παπούτσια- σκεφτείτε μια μυτερή Louboutin γόβα σε νούμερο 44- και στα εσώρουχα. Και θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε τον χαρακτηρισμό μας ως παράλογων αν εμμέναμε σε κάποιου τέτοιου τύπου απαίτηση όπως το να κυκλοφορούν τα πάντα σε όλα τα μεγέθη. Αλλά ακόμα και οι πολύ πιο απλές και λογικές επιθυμίες μας παραμένουν ανεκπλήρωτες. Μια λύση είναι η Σκανδιναβία, η Ολλανδία, η Γερμανία και το Βέλγιο που υπολογίζουν εξίσου τις μινιόν και τις πληθωρικές γυναίκες. Δεν είναι και πολύ βολικό, όμως, να καβαλάμε ένα αεροπλάνο κάθε φορά που θέλουμε να βάλουμε μια ενδιαφέρουσα πινελιά στην εμφάνισή μας.

Τα πάχη μου, η υγεία μου

Μερικοί λόγοι για να απολαμβάνετε τα έξτρα κιλά σας που καμιά φορά είναι το καλύτερο γιατρικό για ορισμένες ασθένειες.

Οστεοπόρωση: οπίσθια με ψωμάκια

Σύμφωνα με την Εθνική Εταιρία Οστεοπόρωσης της Μεγάλης Βρετανίας όσο πιο βαριά είναι τα οπίσθιά σας τόσο πιο δυνατό είναι το μυοσκελετικό σύστημα. Το λίπος που συσσωρεύεται στους ιστούς παράγει οιστρογόνα, ορμόνες απαραίτητες για την καλή υγεία των οστών.

Καρδιαγγειακές παθήσεις: σώμα αχλάδι

Μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ έδειξε ότι οι γυναίκες με περισσότερο βάρος στην περιφέρεια έχουν λιγότερες πιθανότητες να υποφέρουν από υπέρταση αφού το αποθηκευμένο λίπος μένει μακριά από τις αρτηρίες.

Anorexia nervosa

Τα media και η βιομηχανία της μόδας είναι εν μέρει υπεύθυνα για μια από τις πιο σοβαρές ασθένειες της εποχής μας. Τα αποστεωμένα μοντέλα που επικράτησαν στα catwalks, τα περιοδικά και τις διαφημίσεις έθεσαν στις γυναίκες παράλογα μέτρα σύγκρισης. Πρόκειται για ψυχολογική εκτός από διατροφική διαταραχή και οι διαστάσεις του προβλήματος γίνονται τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο αντιληπτές.

Η Κάρεν Κάρπεντερ, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος The Carpenters,  ήταν η πρώτη διάσημη γυναίκα που πέθανε από νευρική ανορεξία τον Φεβρουάριο του 1983, σε ηλικία 32 ετών.

Η Λουιζέλ Ράμος, μοντέλο από την Ουρουγουάη, πέθανε από νευρική ανορεξία τον Αύγουστο του 2006, σε ηλικία 22 ετών.

Η Ισπανική Εβδομάδα Μόδας (Pasarela Cibeles) ανακοίνωσε τον Σεπτέμβριο του 2006 πως δεν θα συνεργαστεί με μοντέλα με δείκτη μάζας σώματος μικρότερο από 18.

Η βραζιλιάνα Άνα Καρονίνα Ρέστον Μακάν, διάσημο μοντέλο, πέθανε από ανακοπή που οφειλόταν σε ελλιπή διατροφή (τρεφόταν μόνο με φύλλα μαρουλιού και Coca Cola light για 3 μήνες πριν το θάνατό της) το Νοέμβριο του 2006, σε ηλικία 21 ετών.

Η Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου ανακοίνωσε τον Δεκέμβριο του 2006 πως δε θα συμμετέχουν στις επιδείξεις της μοντέλα με δείκτη μάζας σώματος μικρότερο από 18,5 και ηλικίας κάτω των 16 ετών.

Η Διεθνής Ακαδημία Διατροφικών Διαταραχών (Academy For Eating Disorders) τον Ιανουάριο του 2007 εξέδωσε κατευθυντήριες γραμμές για τις επιδείξεις μόδας και τα media ζητώντας, ανάμεσα σε άλλα, να μην ρετουσάρονται τόσο πολύ οι φωτογραφίες.

Η Ελιάνα Ράμος (αδερφή της Λουιζέλ) πεθαίνει επίσης από έμφραγμα που οφειλόταν στην κακή διατροφή της τον Φεβρουάριο του 2007, σε ηλικία 18 ετών.

Η Χίλα Ελμαλέχ, Ισραηλινής καταγωγής μοντέλο πεθαίνει το Νοέμβριο του 2007 από ασιτία, σε ηλικία 34 ετών.

15 Απριλίου 2008 στη Γαλλία απαγορεύτηκε δια νόμου η προώθηση με οποιοδήποτε τρόπο της εξαντλητικής δίαιτας, με ποινή κάθειρξη 2 ετών και πρόστιμο 30.000 €.

Το παρόν κείμενο είναι μέρος μιας εκτενέστερης έρευνας που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ το 2008 από τη Μυρόεσσα Μεταξά

Advertisements

Some Boys Are Bigger Than Others

14 Sep

Μπορεί ένα μυώδες ανδρικό κορμί με γραμμώσεις στην κοιλιακή χώρα να προκαλεί δέος, πόθο και ανατριχίλες. Τίποτα, όμως, δεν συγκρίνεται με την οικεία γαλήνη που σου προκαλεί η ανάπαυση σε μια βολική, μαλακή κοιλίτσα. Καλοζωισμένοι όλου του κόσμου, απενοχοποιηθείτε! Η μπάκα είναι σέξι -και αυτό είναι αξίωμα.

Όταν η Σμυρνιά νενέ (γιαγιά) μου έλεγε και ξανάλεγε «τα πάχη μου, τα κάλλη μου» δεν αναφερόταν στο ένα από τα δύο φύλα αποκλειστικά. Στον ανδροκρατούμενο κόσμο των αρχών του περασμένου αιώνα όπου μεγάλωσε, η αισθητική του ανθρωπίνου σώματος ίσχυε εξίσου και για τους άνδρες και για τις γυναίκες -σε μια πρωτοφανή έκλαμψη ισότητας. Φαινομενικά μπορεί στα ταραγμένα μας 00’s να αντιμετωπίζονται διαφορετικά οι τροφαντοί κύριοι και αλλιώς οι χυμώδεις κυρίες – οι άρρενες συγχωρούνται πιο εύκολα δηλαδή- αλλά, στην ουσία, δε διαφέρει σε τίποτα το ισχυρό από το ασθενές φύλο. Τόσο οι μεν όσο και οι δε κατέχοντες παραπανίσια κιλά είναι, εκ πρώτης όψεως, απορριπτέοι. Η αλήθεια, όμως, είναι πως μπορεί και οι δύο να είναι και πολύ πολύ σέξι. Πολύ περισσότερο από τις καλογυαλισμένες φιγούρες των γκλόσι περιοδικών που δεν παραλείπουν καθημερινά να προσευχηθούν στη χάρη του Photoshop, μετά τη γυμναστική τους και προτού «απολαύσουν» το γεύμα ισορροπημένης διατροφής και χαμηλών θερμίδων. Όταν την κοίταζα με απαξίωση και άφηνα τη φαντασία μου να πλημμυρίζει με κορμιά που έμοιαζαν περισσότερο με τα αγάλματα που χάζευα στο Αρχαιολογικό Μουσείο στους εκπαιδευτικούς περιπάτους με το σχολείο παρά με εκείνα που μου περιέγραφε ως «αρχοντικά» με βλέμμα γεμάτο θαυμασμό στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που απεικόνιζαν το παρελθόν της, δε θύμωνε. Τι κι αν απέρριπτα με πάθος τα πρότυπά της προσπαθώντας να την πείσω πως ο Brad Pitt ήταν ο άνδρας των –εφηβικών- ονείρων μου και όχι ο Marlon Brando (που την εποχή για την οποία μιλάμε έμοιαζε πλέον με τον Άγιο Βασίλη της Coca Cola και το οπτικό πεδίο του διακοπτόταν από την καμπύλη της θεόρατης κοιλιάς του). Εκείνη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της και ένα συννεφάκι σκέψης άναβε πάνω από τον λευκό της κότσο με γραμμένη με αχνά γράμματα τη φράση «είσαι μικρή ακόμα, θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις». Αν, πράγματι, κατάλαβα κάτι, καθώς τα χρόνια πέρασαν, είναι το εξής: ένας ευτραφής άνδρας με αυτοπεποίθηση μπορεί να είναι πολύ πιο θελκτικός από έναν λιπόσαρκο κύριο, κάτοχο καλογυμνασμένου κορμιού που ναι μεν δεν είναι φορτωμένος με περίσσεια κιλά, κουβαλάει όμως περίσσευμα αλαζονείας. Κι αυτό όχι επειδή είναι όμορφος, άξιος, γοητευτικός ή σέξι αλλά μόνο και μόνο εξαιτίας του πακέτου γραμμωμένων κοιλιακών του που πάει πακέτο με μια συμπεριφορά υπεροπτική, ικανή να ρίξει τη γυναικεία λίμπιντο στα Τάρταρα. Προσθέστε τώρα σε αυτά και την –εξαιρετικά αποκρουστική- αυτολαγνεία στην οποία βυθίζονται οι άνδρες με τα καλοσμιλεμένα κορμιά, την εμμονή με την φροντίδα του σώματός τους και τις ατελείωτες ώρες ωραιοπάθειας εμπρός από ολόσωμους καθρέφτες και σίγουρα θα καταλάβετε μερικούς από τους λόγους για τους οποίους ο Jack Black μπορεί να είναι τελικά πολύ πιο ποθητός από τον David Beckham στα μάτια μιας γυναίκας.

Belly Fiction

Η αισθητική είναι θέμα κουλτούρας και πολιτισμού αλλά και κοινωνικοπολιτικών συνθηκών. Η ομορφιά στα χρόνια της αφθονίας μπορεί να είναι συνυφασμένη με λεπτοκαμωμένα σώματα αλλά σε εποχές ένδειας ένα καλοθρεμμένο κορμί υποδήλωνε πράγματι αρχοντιά. Αυτό προσπαθούσε να μου εξηγήσει, εν μέρει, η γιαγιά μου. Στείλτε την Kate Moss στα βάθη της Μέσης Ανατολής και το πιθανότερο είναι να βρεθεί αντιμέτωπη με τον οίκτο των ανθρώπων αντί του θαυμασμού στον οποίο είναι μαθημένη. Στη θέση του υπερ-διάσημου μοντέλου θα δουν απλώς ένα καχεκτικό κορίτσι. Οι ζωγράφοι της Αναγέννησης θα κοίταζαν με τον ίδιο αποτροπιασμό μια γυναίκα τόσο αποστεωμένη αν προσπαθούσε να διεκδικήσει τη θέση του μοντέλου τους σε κάποιον από τους φιλήδονους πίνακές τους. Όχι πολύ μακριά από το σήμερα, στα 50’s, οι πρωταγωνίστριες των film noir, με τις εφαρμοστές cigar φούστες δεν θα είχαν καμία τύχη σε editorial μόδας σύγχρονων βίβλων της μόδας προτού κάνουν λίγη δίαιτα. Υπάρχει μια σκηνή στο «Pulp Fiction», του 1994, όπου ο Bruce Willis και η Maria de Medeiros αναλύουν τη γυναικεία και την ανδρική μπάκα. Εκείνη υποστηρίζει πως η κοιλίτσα σε ένα κατά τα άλλα τέλειο γυναικείο σώμα είναι σέξι και εκείνος αναρωτιέται αν το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Quentin Tarantino (o οποίος παρεμπιπτόντως περιφέρει τεράστιο προκοίλι) απορρίπτει την ιδέα στη συνέχεια του σουρεάλ διαλόγου τους, δια στόματός της. Η γυναικεία πραγματικότητα, αντιθέτως, την επικροτεί. Αμφισβητεί κανείς τη γοητεία του playboy Λάμπρου Κωνσταντάρα στις ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου; Ή μήπως ισχυρίζεται κανείς πως ο Κότζακ (Τέλης Σαββάλας) δεν ήταν σέξι; Ακόμα και ο γκουρού της ελληνικής πορνογραφίας Κώστας Γκουσγκούνης την είχε την κοιλίτσα του. Ο Gérard Depardieu δεν έχει θαυμάστριες στα πέρατα του κόσμου; Ήταν λιγότερο λαχταριστός ο George Clooney όταν πάχυνε για τις ανάγκες της ταινίας Syrianna; Αμέτρητες είναι οι γυναίκες που χωρίς δεύτερη σκέψη θα έπεφταν στην κοιλιά…ε, αγκαλιά ήθελα να πω, του Vince Vaughn. Ο Ricky Gervais θα ήταν, άραγε, το ίδιο ακαταμάχητος -και με αιχμηρό χιούμορ- αν δεν είχε τα κιλάκια του; Ο Simon Pegg δεν θα ήταν σίγουρα το ίδιο χαριτωμένος σε μικρότερη συσκευασία. Η μπάκα του Seth Rogen δεν τον εμπόδισε να γίνει ο 9ος μόλις άνδρας που εμφανίστηκε (ντυμένος) στο εξώφυλλο του τεύχους Απριλίου του Playboy στα 56 χρόνια της ιστορίας του περιοδικού.

Μεγάλες προσδοκίες

Σύμφωνα με ευρέως διαδεδομένους ανδρικούς θρύλους οι παχουλές γυναίκες είναι καλύτερες στο σεξ από τις μοντελοειδείς συλφίδες ερωμένες. Μάλλον επειδή αντί να μένουν επαναπαυμένες στην εικόνα τους οφείλουν να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια και να καλλιεργήσουν έτερα ταλέντα για να γίνουν επιθυμητές. Ε, λοιπόν, η ίδια ακριβώς φήμη κυκλοφορεί και ανάμεσα στις εκπροσώπους του γυναικείου φύλου. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με το μύθο που μας θέλει πολύ πιο εγκεφαλικές από τους ενστικτώδεις αρσενικούς το ερώτημα απαντάται μια και καλή. Η μέρα, άλλωστε, έχει 24 ώρες και αν αφιερώνει κανείς τις μισές ή και παραπάνω στη διατήρηση των τέλειων γραμμώσεών του, πότε να προλάβει να καλλιεργήσει το πνεύμα του; Ας μην είμαστε πλεονέκτες.

Όταν, βέβαια, μιλάμε για τροφαντά σώματα είναι κοινό μυστικό πως δεν αναφερόμαστε απαραίτητα σε υπέρβαρους άνδρες που με λίγη μυωπία δύσκολα μπορείς να τους ξεχωρίσεις από απόσταση από τα μακρινά τους ξαδέρφια, τους γορίλες. Η ευμεγέθης περιφέρεια δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ατού και, ευτυχώς, δεν είναι το συνηθέστερο σημείο του ανδρικού σώματος το οποίο αποχαιρετά την τελειότητα. Η μπάκα, από την άλλη, ξεπετάγεται περήφανη εύκολα και γρήγορα, λίγο μετά την εφηβεία και παραμένει εκεί καθ’ όλη τη διάρκεια του ανδρικού βίου αν δεν καταβάλει κανείς προσπάθεια για να απαλλαγεί από εκείνη. Φυσικά, εννοείται, πως αν η επιλογή τίθεται ανάμεσα σε έναν άνδρα πνευματώδη, έξυπνο, με χιούμορ και αναλογίες όμοιες με τον Ερμή του Πραξιτέλη ή έναν αντιστοίχως ενδιαφέροντα αλλά παχουλό κύριο το ζύγι βαραίνει προς την (ελαφρύτερη σε κιλά) πλευρά του πρώτου. Αλλά η φύση δεν είναι τόσο απλόχερη- εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- και ανάμεσα σε κάποιον ευτραφή και ευφυέστερο ή ένα αγαλματένιο σώμα δίχως περιεχόμενο εντός της κεφαλής η μάχη είναι, από χέρι, χαμένη.

A- male

Καμιά μας δεν αρέσκεται στο να νιώθει μειονεκτικά απέναντι στον σύντροφό της και να βλέπει τη ματαιοδοξία της να δέχεται απανωτά χτυπήματα. Δεν είναι διόλου καθησυχαστικό το να διαθέτει ο σύντροφός σου οπίσθια μικρότερα από τα δικά σου και πάνω του τα τζιν σου να μοιάζουν μπάγκι. Καθόλου γοητευτικό δεν θεωρείται, επίσης, το να παραγγέλνει ο συνοδός σου στο δείπνο μια πράσινη σαλάτα με μια κουταλιά λάδι τη στιγμή που ξεκοκαλίζεις τα μπριζολάκια σου. Οι συζητήσεις για γυμναστήρια και θερμιδικές δίαιτες είναι εξίσου πληκτικές με τις ιστορίες από το στρατό και τις συγκριτικές μελέτες για μπουλόνια και ζάντες αλουμινίου. Ένα ζευγάρι δακρυσμένα μάτια του εραστή που δεν χωράει στο skinny Alexander MacQueen παντελόνι του μπορεί να είναι μια ωραία ιστορία για να διηγείσαι στις φίλες σου αλλά μακράν απέχει από την ερωτική/ συναισθηματική ζωή που ονειρεύτηκες. Όσο για την ιδέα του άνδρα- τρόπαιο αργεί πολύ να ανθίσει στο θηλυκό μυαλό. Αν, δηλαδή, δεν έχει φτάσει στην ηλικία εκείνη (μετά τα 50) που θα της επιτρέπει να ορέγεται κριτσανιστά αγορίστικα κορμιά, αφήνοντας στην άκρη κοινωνικούς κανόνες και συμβάσεις, το τελευταίο που θέλει είναι να νιώθει πως ο ρόλος του στιβαρού είναι ο δικός της και ο αγαπημένος της υποδύεται το μπιζουδάκι. Η αίσθηση ενός ογκώδους σώματος πάνω, δίπλα, κάτω σου έχει μια αίσθηση πρωτόγονη. Το να βρίσκεσαι στο κρεβάτι με έναν αφράτο εραστή είναι σαν να απολαμβάνεις έναν καλοφτιαγμένο παραγεμισμένο καναπέ, αντί να κάθεσαι σε άβολα έπιπλα που θυσιάζουν την άνεση προς χάρη του design. Οι περίπατοι στα κρεβάτια ανδρών που μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από το αρχαίο ελληνικό Δωδεκάθεο είναι ακαταμάχητοι, δε λέει κανείς όχι. Όταν όμως πρόκειται για μια στάση στη διαδρομή οι γυναίκες (όπως και οι άνδρες) αποζητούν τη θαλπωρή. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, να προτιμήσουν κάποιον σαν τον Ήφαιστο τελικά, με το σάρκινο μαξιλαράκι του περήφανα φουσκωμένο, σαν αερόσακο, που προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά. Ο πρίγκιπας του παραμυθιού μπορεί να είναι λιγάκι πιο μεγαλόσωμος από αυτόν που ονειρεύτηκαν οι νεαρές Σταχτοπούτες αλλά το βάρος του σίγουρα μετριέται σε γοητεία. Και ευζωία. Που είναι και το ζητούμενο για να φτάσει κανείς στην κατακλείδα «ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

Μεγάλες σκέψεις

– Το στρατηγικό σημείο στο οποίο βρίσκεται η κοιλιά (φυσικό πέρασμα ανάμεσα στον κορμό και τα γεννητικά όργανα) της δίνουν περίοπτη θέση. Φερθείτε της με φροντίδα.

– Κανείς δε θέλει να παίξει beach volley με μια ξεφούσκωτη μπάλα που χάσκει αντί να αναδεικνύει τη μεγαλοπρέπειά της. Μια ανδρική κοιλιά μπορεί να είναι μεγάλη αλλά ποτέ δεν πρέπει να είναι χαλαρή. Η εκγύμναση των άνω κοιλιακών είναι απαραίτητη ώστε να διατηρείται στο ύψος της η μπάκα (κάτω κοιλιακοί).

– Η μπάκα, για να παραμένει σέξι και όχι αποκρουστική, δεν πρέπει να ξεπερνάει ένα ορισμένο μέγεθος. Δεν μπορεί να μετρηθεί σωστά με μια μεζούρα μια που ο όγκος της πρέπει να είναι αναλογικός με τις λοιπές διαστάσεις του ανδρικού σώματος αλλά περιγραφικά μπορεί να οριστεί ως εξής: χαριτωμένη είναι εκείνη που ξεπετάγεται και ξεχωρίζει από τον κορμό δημιουργώντας μια καμπύλη γραμμή ορατή μόνο με στενά ρούχα ή χωρίς καθόλου ρούχα. Η μπιροκοιλιά που ξεχύνεται καλύπτοντας τη ζώνη μακράν απέχει από την εικόνα του «μεγαλόσωμου» ερωτισμού.

– Η ποσότητα τριχοφυΐας που απολαμβάνει κάθε γυναίκα είναι υπερβολικά υποκειμενικό μέγεθος. Σε γενικές γραμμές, πάντως, μια πεταχτή κοιλίτσα οφείλει να είναι περιποιημένη και το trimming είναι απαραίτητο αν ο κάτοχός της δε θέλει να μοιάζει με τριχωτή μπαλίτσα (σαν να έχει έναν αρουραίο κολλημένο στον κορμό του στο ύψος της κοιλιάς δηλαδή).

– Οι ραγάδες μπορεί να συγχωρούνται σε ένα γυναικείο κορμί αλλά είναι ανεπίτρεπτες στο ανδρικό σώμα. Σε περίπτωση αυξομείωσης βάρους προμηθευτείτε τα απαραίτητα (και ας σας φαίνονται γυναικεία) προϊόντα ώστε να τις αποφύγετε.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό GK της Καθημερινής από τη Μυρόεσσα Μεταξά

%d bloggers like this: