Archive | July, 2010

Boys’ Toys

28 Jul

Κάποιος μόλις με ρώτησε αν θα τελειώσει η ζωή του όταν κάνει παιδί. Και θυμήθηκα:

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό GK της Καθημερινής, από τη Μυρόεσσα Μεταξά)


Παιδί, το νέο αγορίστικο παιχνίδι

Τα αγόρια –ανεξαρτήτως ηλικίας- λατρεύουν τα παιχνίδια. Είτε πρόκειται για το τελευταίο Football Manager, το Χbox3 ή έναν ιδρωμένο αγώνα 5Χ5 πάνω σε καταπράσινη πελούζα είτε για το μωρό που ονειρεύονται να αποκτήσουν διαιωνίζοντας το είδος. Για δες, που το παιδί δεν είναι (μόνο) παιχνίδι όμως, τελικά.

Δεν είναι μόνο τα οιστρογόνα των ομόφυλών μου που γλεντάνε μανιασμένα σε πάρτι δυνητικής γονιμοποίησης και παρακολουθούν το βιολογικό ρολόι τους να μετράει τα δευτερόλεπτα ώσπου η ωρολογιακή βόμβα μητρότητας να εκραγεί. Τα αγόρια μεγαλώνουν και, καθώς περνάνε το κατώφλι του κόσμου των ενηλίκων –καταχρηστικά αποκαλούμενου και ως «ωριμότητα»-, οι επιθυμίες των δύο φύλων συγκλίνουν τόσο ώστε το ανθρώπινο είδος να μην κινδυνεύει να γίνει η καρέτα-καρέτα των 00’s. Η αναπαραγωγική διαδικασία, κάπως σαν το τανγκό, χρειάζεται δύο. Και οι άνδρες διόλου απρόθυμοι δεν είναι να χορέψουν. Μόνο που στη φαντασίωσή τους ακολουθούν τα βήματα ενός αισθησιακού βαλς ενώ στην πραγματικότητα όταν μπουν στο χορό (της πατρότητας) τα πόδια τους πρέπει να βγάλουν φωτιές σε έναν ξέφρενο συνδυασμό ροκ’ν’ρολ, φοξτροτ και ρούμπας μαζί. Μακάριοι οι αγνοούντες.

Πρόσφατα έγινα νονά. Το πνευματικό μου τέκνο ζει μακριά και έτσι, όταν έρχεται στην Αθήνα, την φιλοξενώ στο σπίτι που μοιράζομαι με τον σύντροφό μου. Από τότε οι σιελογόνοι αδένες μου, που έχουν δουλέψει ξανά και ξανά διπλοβάρδιες για να κυλήσουν οι λέξεις που θα υπερασπιστούν την άρνησή μου να γίνω μάνα, έχουν πάρει άδεια μακράς διαρκείας. Στην αρχή με ανησυχούσε το βλακώδες ύφος του όταν την κοίταζε –και εξακολουθεί- το οποίο μεταφράζεται σε «θέλω και εγώ ένα τέτοιο». Τις νύχτες η ηρεμία του/ μας δεν διαταρασσόταν γιατί είχε πλάι της ακούραστο φύλακα την βιολογική της μητέρα και τα πρωινά, όταν έκανα το προσωπικό μου crash test κρατώντας την μόνη μου, εκείνος ήταν ήδη στο γραφείο. Τα απογεύματα κοιμόταν. Μία φορά που χρειάστηκε να την προσέξει μόνος του –και ενώ εκείνη κοιμόταν στην κούνια της- για να πάμε μαζί, πνευματική και βιολογική μάνα, σε κάποια δουλειά άσπρισε από τον τρόμο και με ξόρκισε να μην απομακρυνθώ πέραν των 5 λεπτών από το σπίτι. Κάπου εκεί το τρυφερό βλέμμα του και η χιλιοειπωμένη επιθυμία του να παίξει κι εκείνος με ένα σάρκινο παιχνίδι έπαψε να με προβληματίζει. Εδώ φοβόταν να κρατήσει ένα κοιμισμένο μωρό, το δικό του τον μάρανε που θα τον είχε ανάγκη 24 ώρες το 24ωρο. Οι μήνες περνούσαν και το μωρό άρχισε να έχει και άλλες ανάγκες πέρα από τις απλοϊκές μαμ, κακά, νάνι. Ήθελε παιχνίδι, κουβέντα, φώναζε για να γνωρίσει τη φωνή της, έκλαιγε γιατί έβγαζε δόντια, δεν κοιμόταν πια τόση πολλή ώρα μέσα στην ημέρα και, γενικώς, όπως όλα τα παιδιά, ήθελε προσοχή. Ένα Σάββατο ήμασταν σπίτι οι τρεις μας. Ο θέλω-να-γίνω-πατέρας κοιμόταν και η δεν-θέλω-να-γίνω-μάνα-αλλά-είμαι-πολύ-καλή-νονά χρειάστηκε να απομακρυνθεί από το οπτικό πεδίο της μικρής για μερικά λεπτά. Το μωρό φοβισμένο άρχισε να κλαίει αλλά ο θέλω-να-γίνω-πατέρας δεν την άκουσε. Εκνευρισμένη με την απάθειά του η νονά σήκωσε την μικρή από την κούνια της και την εναπόθεσε στην αγκαλιά του να την ηρεμήσει. Στην αγκαλιά του είπα; Ο θέλω-να-γίνω-μπαμπάς την κράταγε στον αέρα, την κοιτούσε σαν εξωγηινάκι και μονολογούσε «κλαίει, τι να κάνω; Κλαίει, τι να κάνω;». Οι τελευταίες τύψεις μου για το ότι παραμένει –προς το παρόν- άτεκνος σβήστηκαν μόλις έπαψε το κλάμα του μωρού. Δικαιολογίες όπως: δεν έχει εμπειρία/ δεν είναι δικό του κτλ δεν ευσταθούν. Τα μωρά δεν έρχονται με εγχειρίδιο χρήσης και κανείς δεν ξέρει πώς στο καλό να τα διαχειριστεί. Τα παραδείγματα ανήμπορων ανδρών με τα οποία με έχει τροφοδοτήσει το baby boom που συντελείται γύρω μου τον τελευταίο καιρό είναι αμέτρητα. Ο μπαμπάς του εν λόγω μωρού, ας πούμε, είναι ο καλύτερος παιδικός κλόουν που έχω δει. Τρελαίνεται με την κόρη του, παίζει ανεξάντλητα μαζί της αλλά ακόμα δεν έχει τολμήσει να κάνει baby sitting χωρίς βοήθεια. Και, όχι, δεν είναι ο μόνος. Ο Γ. έχει ένα αγοράκι 5 χρονών με το οποίο ποτέ δεν έχει μείνει μόνος περισσότερο από 2 ώρες. Ο Δ. θεωρείται από όλους πολύ καλός πατέρας και υποθέτω πως και η κόρη του θα έχει ακριβώς την ίδια γνώμη τις 4 φορές τον χρόνο που την επισκέπτεται στο Άμστερνταμ όπου ζει εκείνη. Στο διαγωνισμό αλλαγής πάνας, πάντως, η μητέρα της κερδίζει ασυζητητί. Όπως και στα ξενύχτια. Ο Φ. το είχε καημό να γίνει πατέρας από τότε που τον θυμάμαι –γνωριστήκαμε στο νηπιαγωγείο- και πριν από 6 μήνες απέκτησε το πρώτο του παιδί. Μόλις ξεμακρύναμε λιγάκι από την οικογένεια μου είπε «είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου. Αλλά αν ήξερα πως θα ήταν έτσι δεν ξέρω αν θα το είχα κάνει».

Στο μοντάζ της ανδρικής φαντασίας οι δύσκολες σεκάνς πετιούνται αυτόματα στα σκουπίδια και στήνεται μια ταινία αριστοτεχνικά σκηνοθετημένη από το χέρι μαέστρου σκηνοθέτη με εκείνους και το βλαστάρι τους πρωταγωνιστές. Όσο για τις σκηνές που μένουν; Περιλαμβάνουν, πάνω-κάτω, τα εξής: Μικροσκοπικά κασκόλ στα χρώματα της αγαπημένης τους ομάδας. Διότι το μωρό θα είναι  μάλλον αγόρι αλλά, ακόμα κι αν γεννηθεί κορίτσι θα αναπτύξει αναμφισβήτητα μεγάλο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο –και για τη συλλογή αυτοκολλήτων Panini, φυσικά. Αυτονόητο είναι πως όποιο φύλο και αν έχει το παιδί θα υποστηρίζει την ομάδα που ο πατέρας έχει υποδείξει. Παιδικά T-shirts με στάμπες των αγαπημένων συγκροτημάτων του μπαμπά και δισκοθήκες των οποίων το περιεχόμενο θα αυξάνεται χωρίς να παρεκκλίνει από τις μουσικές κατευθύνσεις που δόθηκαν- και ασταμάτητοι χοροί και τραγούδια στις συναυλίες των εν λόγω συγκροτημάτων. Επισκέψεις στο σχολείο που θα τον φουσκώνουν με υπερηφάνεια εξαιτίας των άριστων επιδόσεων του τέκνου του και κορνιζάρισμα των ποικίλλων πανεπιστημιακών πτυχίων. Και, εκεί γύρω στην ενηλικίωση, νυχτερινές τσάρκες για γευσιγνωσία malt ουίσκι και γνωριμία με τις –σε νόμιμη ηλικία- φιλενάδες. Η παρέα με τους φίλους του/ της που θα τον λατρεύουν και θα αναζητούν απεγνωσμένα τη συντροφιά του μια που θα είναι ο πιο αστείος/ έξυπνος/ ενδιαφέρον/ κουλ αποτελεί, εννοείται, αναπόσπαστο κομμάτι της φαντασίωσης… Μόνο που ο αληθινός, γραμμικός χρόνος μετράει εντελώς διαφορετικά και χωρίς τηλεκοντρόλ με fast forward κουμπάκι στην πραγματική ζωή. Πολύ προτού συμβούν όλα αυτά –εάν ποτέ συμβούν- προηγούνται πολλά ακόμα, κάθε άλλο παρά κινηματογραφικά, ενσταντανέ. Όταν τους το επισημαίνω μειδιούν και το μούτρο τους γλυκαίνει καθώς το νου τους κατακλύζουν εικόνες από τρυφερά πωπουδάκια που μοσχοβολάνε αφρόλουτρα (και όχι ακαθαρσίες), φαφούτικα χαμόγελα (και όχι σπαραχτικά κλάματα), μωρουδίστικες φωνούλες με φθόγγους που κάποτε καταλήγουν να σχηματίσουν τη συγκινητική λέξη «μπαμπά» (και όχι ανεξέλεγκτα ουρλιαχτά), νύχτες με τρυφερές αγκαλιές (και όχι άυπνα 24ωρα). Στο αγαθό μυαλό τους ένα μωρό ταυτίζεται με πολυπόθητο –και πολυμορφικό- παιχνίδι. Μέχρις ότου να γίνουν γονείς και να σπάσουν τα μούτρα τους πάνω στον τοίχο της πραγματικότητας. Και το μειδίαμα να γίνει, πια, αποκλειστικά δικό μου προνόμιο.

free as a bird

27 Jul

Ένιωθα που ένιωθα πως ζω μέσα σε κλουβί και η ελευθερία, η ελεύθερη βούληση, η ελεύθερη επιλογή και τα λοιπά “ελεύθερα” ήταν απλώς κομμάτι της αχαλίνωτης φαντασίας μου και στοιχεία της ανοησίας των μακαρίων, τώρα μου έκλεψαν κιόλας (οι οδηγοί βυτιοφόρων) το κλειδί.

Έρχομαι πάλι στα λόγια μου. Πάντα υπάρχει και χειρότερα.

Mental

26 Jul

Φέτος σκεπτόμουν να κάνω διακοπές με στόχο. Με κόνσεπτ που λέμε και στα ελληνικά. Να, πως κάνουν άλλοι αγροτουρισμό, σεξοτουρισμό, πεζοπορία, ακολουθούν το δρόμο του μεταξιού και τέτοια. Εγώ είπα να πάω στα μέρη της Ελλάδας, μη σου πω και των εξωτερικών, όπου ευδοκιμούν οι ψυχιατρικές κλινικές και να βρω ποια είναι η καλύτερη για να με φιλοξενήσει στο (άμεσο άραγε?) μέλλον μου.

Τελικά ένας φίλος με ενημέρωσε πως υπάρχει επίσημη πρότασις να μετατραπεί ολάκερο το νησί στο οποίο θα βρεθώ μεθαύριο (και για ολίγες ημέρες) σε ψυχιατρείο. Λόγω ιδιοσυγκρασίας των κατοίκων του, ντε. Αστειάκι, ξέρετε.  Αλλά εμένα με καθησύχασε η ιδέα και με αυτή την απλοϊκή δικαιολογία, αποφάσισα να το αφήσω να πάει το παλιάμπελο (aka ψυχιατρικό ίδρυμα) προς στιγμήν και να το ξανασκεπτώ από Σεπτέμβριο.

Ως τότε…

It’s my party and I’ll cry if I want to

16 Jul

Λοιπόν μέρες τώρα το σκέφτομαι πόσο κουραστικό και ψυχοφθόρο είναι να έχεις τα άγχη σου, τα προβλήματά σου, τις δυσκολίες και τις λύπες σου και να σου στερούν και την ελευθερία/ άνεση να τα ζήσεις με όλη την ασκήμια που συνεπάγονται ρε αδερφέ. Ε, λοιπόν όχι. Δική μου είναι η ζωή, δικό μου είναι το πάρτι και θα κλαίω όσο θέλω. Κατάλαβες?

Southern Comfort

15 Jul

Λοιπόν, κάποτε ο κόλπος του Ναβαρόνε, τότε που γυρίστηκαν και τα Κανόνια, ξέρετε, ήταν όπως στην φωτογραφία! Μετά έγινε κάπως έτσι και να είναι καλά οι άνθρωποι γιατί ήταν η αιτία που έκανα την καλύτερη βουτιά μου στο νησί του Κολοσσού, του πηδήματος κτλ. Τη Ρόδο, ντε!

%d bloggers like this: