Πληθυντικός ευγενείας (aka ανοησίας)

23 Jun

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα πάρτι με πολλούς party poopers. Party poopers κυριολεκτικώς (με τις πάνες βρακάκια τους και τα όλα τους) και party poopers μεταφορικώς (τους κηδεμόνες / συνοδούς των φερόντων πάνες βρακάκια).

Οι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού άτεκνοι και χρήστες τουαλέτας ήμασταν κάπως εκτός κλίματος, όπως φαντάζεστε, αναγκασμένοι να χαμογελάμε με ενθουσιασμό (…) σε κάθε νέα συναρπαστική (…) πληροφορία για τα κατορθώματα των κανακάρηδων και καταδικασμένοι να ενημερωθούμε για τα στάδια της βρεφικής ανάπτυξης μέχρις εσχάτης λεπτομέρειας. Για κάποιο λόγο μόλις οι, έως πρότινος φυσιολογικές, ανθρώπινες υπάρξεις περάσουν στο στρατόπεδο των γονιών, ξεχνούν την πρότερη ζωή τους και μεταλλάσσονται. Ενδεχομένως να κυκλοφορεί και κάποιο μικρόβιο ανοησίας το οποίο κολλάνε μόνο όσοι συγχρωτίζονται με μωρά, ξέρω και γω… Όπως και να΄χει έχεις εκ προοιμίου κατά νου πως ο,τι και αν πουν φαντάζει εξωφρενικά ενδιαφέρον σε εκείνους και είναι εξοντωτικά βαρετό για εσένα. Προβάρεις, λοιπόν, δέκα νεύματα και τρία συγκαταβατικά χαμόγελα, πατάς το mute και προσποιείσαι με επιτυχία πως ακούς (με σχετικό ενδιαφέρον) καθώς παρακολουθείς στόματα να ανοιγοκλείνουν. Ως εδώ καλά. Εκεί που αρχίζει το θέμα να ζορίζει είναι όταν ξεκινάει ο παραλογισμός του πληθυντικού. Μπορεί να έχεις δεχτεί, ως φαν της τέχνης, ένα σωρό συμβάσεις (π.χ. τη σύμβαση του μιούζικαλ όπου ξαφνικά οι άνθρωποι αντί να μιλάνε χορεύουν και τραγουδούν και η ζωή κυλά κανονικά) αλλά αυτή η συγκεκριμένη σου ταλανίζει τα αυτιά και δεν αντέχεις.

«Φορέσαμε το καινούργιο μας φορμάκι» [Μωρέ μπράβο πως χωρέσατε και οι 2-3 μέσα, με το μάτι δεν το κόβω να έχει ραφτεί με παραπάνω από μισό μέτρο ύφασμα]

«Πήγαμε στον παιδικό σταθμό» [Last time I checked το νόημα του παιδικού σταθμού ήταν να απουσιάζουν οι γονείς]

«Είπαμε μαμά» [Στα 32 σας; Αχ, μην σας κακοκαρδίσω αλλά, να, κάπως σαν να καθυστερήσατε λιγάκι]

«Φάγαμε φρουτόκρεμα» [Και το αφήσατε νηστικό το μωρό άκαρδοι;]

κου λου που

Αλλά αυτοί οι άνθρωποι νοσούν, έχουν κολλήσει το αναθεματισμένο το μικρόβιο. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιούν και μια ακραία εκδοχή κυριολεξίας σε ορισμένες περιπτώσεις. Ταλαιπωρούνται, όσο να το πεις, τόσο, μερικές φορές, που ο πληθυντικός κρίνεται αναγκαίος για να συμπεριλάβει και τη δική τους συμμετοχή. Π.χ. «βγάλαμε και άλλο δοντάκι» μπορεί να σημαίνει «δεν κοιμηθήκαμε όλη νύχτα γιατί έβγαζε το κωλόδοντο και έσκουζε». Ο εγκέφαλος καίγεται, η ελληνική γλώσσα υφίσταται τον σχετικό βιασμό και εσύ πλέεις σε απέραντα πελάγη κατανόησης. Ως εδώ καλά.

Εκεί που βγαίνω απευθείας από τα βαθιά νερά της κατανόησης, σκουπίζομαι καλά καλά μη μείνει καμιά στάλα και θέλω να πετάξω την μουσκεμένη πετσέτα στα μούτρα τους είναι όταν ο πληθυντικός ανοησίας γίνεται συνήθεια των ζευγαριών. Που χάνουν, μάλλον, από τον έρωτα (…) κάθε αίσθηση της μοναδικότητάς τους, αποποιούνται την προσωπικότητά τους και γίνονται ένα γερό, μασίφ «εμείς». Δεν έχω πρόβλημα με το «εμείς», όμως. Μην παρεξηγηθώ. Άμα θέλεις να είσαι και σιαμαίος με το έτερον ήμισυ, να κατουράτε κιόλας ταυτόχρονα, από’ μένα έχεις το ελεύθερο. Εγώ υποφέρω; Εσύ. Αλλά, πες το μου αυτό. Γιατί το κάνεις? Δεν αντέχεις τον εαυτό σου? Ή μήπως έχεις τυλιχτεί σε τέτοιο σύννεφο θαυμασμού που ο,τι κάνει το αγαπητικό σου αρέσει και σε εσένα?  Δηλαδή τι πάει να πει «μας αρέσει η μπίρα μπουρδεμπέ» ή «μας πειράζουν τα γιουβαρλάκια» κτλ? Τους ίδιους γευστικούς κάλυκες αγοράσατε ή μοιράζεστε το ίδιο στομάχι;

Παρακαλώ εξηγήστε.

Ευχαριστώ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: