Archive | June, 2009

Raindrops Keep Falling on my Head

2 Jun

earΗ επανάσταση του δοχείου

Οι δυνητικές κυοφορούσες των απογόνων σας, σας πανικοβάλλουν. Αναρωτιέστε, άραγε, πόσο τρόμο τους προκαλείτε εσείς καθώς στο βλέμμα σας διαπιστώνουν πως αντικατοπτρίζεται η μορφή τους σε σχήμα δοχείου;  

Σύμφωνα με φήμες, λαϊκούς θρύλους και αστικούς μύθους καθώς οι γυναίκες πλησιάζουν το 30ο έτος της ύπαρξής τους, μεταμορφώνονται σε ανήμερα θηρία που ξεμυτίζουν από τη φωλιά τους αναζητώντας το καταλληλότερο ταίρι για να ζευγαρώσουν, με αποκλειστικό σκοπό την αναπαραγωγή. Το ερώτημα «εγώ, πότε θα γίνω μάνα» χαράζεται, ανεξίτηλο τατουάζ στο μέτωπό τους. Μόλις η ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς μας μας κατατάξει στην επικίνδυνη αυτή ηλικία οι άνδρες μας αντιμετωπίζουν με τρόμο θεωρώντας πως ο μόνος ρόλος που επιθυμούμε να υποδυθούμε εφεξής είναι αυτός της εγκυμονούσας και ακολούθως της μητρός. Οι πολυετείς διακηρύξεις πολλών εξ ημών ενάντια στο όραμα (και την υλοποίηση) της μητρότητας δεν αντιμετωπιζόταν με την πρέπουσα βαρύτητα ώσπου να θεωρηθούμε μέλη της επικίνδυνης αυτής κάστας των 30+ γυναικών. Και, εδώ που τα λέμε, δεν είχε καμία σημασία που δεν εισακούγονταν οι δηλώσεις μας πως επιθυμούμε να παραμείνουμε άτεκνες εις το διηνεκές εφόσον το νεαρόν της ηλικίας πρόσφερε την αβάντα να μην χρειάζονται, τελικά, και πολλές πολλές εξηγήσεις.

 

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη

Δεν είχαμε, βέβαια, ακόμα καταλάβει τότε πως μόλις μεγαλώναμε λιγάκι θα ζούσαμε live την άνωθι λαϊκή ρήση. Ακούγοντας τις διηγήσεις, που σαν σύγχρονα ομηρικά έπη περνούν από γενιά σε γενιά, αγωνιούσα να ανακαλύψω κι εγώ με τη σειρά μου τι στο καλό θα μου συνέβαινε –σε εμένα και όλες τις ομόφυλες ομοϊδεάτισσές μου- μόλις το 2 θα έδινε τη θέση του στο 3 και η προγραμματισμένη μετάλλαξη θα ξεκινούσε.

Μήπως εκείνο το βιολογικό ρολόι για το οποίο ανέκαθεν άκουγα μου έσπαγε τελικά τα τύμπανα με το ηχηρό τικ τοκ του και όλος ο κόσμος άλλαζε χρώμα αφού πλέον θα τον κοίταζα μονίμως και αποκλειστικά μέσα από το φίλτρο της επιθυμίας μου για μητρότητα; Θα έψαχνα κι εγώ απεγνωσμένα για το κατάλληλο γεννετικό υλικό που ενώνοντάς το με το δικό μου θα έφτιαχνα το τέλειο μικροσκοπικό ομοίωμά μου, αυτό το παιχνίδι από κύτταρα; Θα ένιωθα λειψή και ανεπαρκής αν δεν εκπλήρωνα τον προορισμό μου ως έμβιο ων; Θα με κυρίευε ο φόβος για το ποιος θα μου έφερνε ένα ποτήρι νερό στα γεράματά μου; Θα επηρεαζόμουν από τους γύρω μου καθώς ο ένας μετά τον άλλο θα γινόταν γονιός; Και οι ομοϊδεάτισσές μου; Όλες αυτές με τις οποίες κάποτε σκεφτήκαμε να ιδρύσουμε το κίνημα των γυναικών που δεν επιθυμούν να γίνουν μητέρες (αλλά αποφασίσαμε πως κακό του κεφαλιού όσων δεν μας πιστεύουν και ας βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα) θα άλλαζαν γνώμη μόλις περνούσαν τα 30;

louΤο πλήρωμα του χρόνου έφτασε και τίποτα από όλα αυτά δεν συνόδευσε τη μετάβασή μου στην βιολογική ωριμότητα. Αυτό που προέκυψε, όμως, ήταν πολύ πιο ενοχλητικό από όσα είχα φανταστεί. Ξάφνου οι εκπρόσωποι του αποκαλούμενου ως ισχυρό φύλου άρχισαν να με αντιμετωπίζουν ως δυνητική κυοφορούσα των απογόνων τους. Δεν ήμουν πια απλώς η ερωμένη τους ή η γυναίκα με την οποία στόχευαν να περάσουν Χ χρονικό διάστημα της ζωής τους παρέα. Ήμουν η Απειλή, με σάρκα και οστά. Στη φαντασία τους από το στόμα μου ξεχυνόταν το χιτάκι του Μέντελσον (γνωστό και ως γαμήλιο εμβατήριο) κι ας απείχε η εικόνα αυτή έτη φωτός από την πραγματικότητα αφού την ίδια ακριβώς στιγμή τα χείλη μου το μόνο που άρθρωναν ήταν η άρνησή μου να υποκύψω στους κανόνες της φύσης και της κοινωνίας μια που ο γάμος και συνεπαγωγικά τα παιδιά εξακολουθούσαν να μην ανήκουν στο δικό μου πλάνο ζωής. Αποφασισμένοι πως η ωρολογιακή βόμβα μητρότητας από στιγμή σε στιγμή θα εκραγεί με αντιμετώπιζαν με ανάμεικτα συναισθήματα καχυποψίας και προσδοκίας. Ναι μεν τους έλουζε κρύος ιδρώτας στην ιδέα πως μια γυναίκα 30+ έχει μόνο ένα στο μυαλό της: να γίνει μητέρα αλλά, κυρίως, ήλπιζαν πως μια γυναίκα 30+ είναι στην κατάλληλη ηλικία να γίνει μητέρα των παιδιών τους.

Εν μία νυκτί μετατράπηκα στο δοχείο που θα φιλοξενούσε το DNA τους και θα διαιώνιζε το είδος (μας). Ουδείς διαθέτει αποκλειστικότητα στο να αντιμετωπίζεται ως απειλή. Δεν ήμουν εγώ που είχα μεταλλαχθεί, ήταν όλοι οι άλλοι γύρω μου. Και το να πείσεις  τους άνδρες πως η δική σου βόμβα παραμένει ανενεργή είναι κομματάκι δυσκολότερο από το να τους κάνεις να πιστέψουν πως ο γάιδαρος πετάει. Είτε για να κατευνάσεις τον φόβο τους είτε για να διαλύσεις τις ελπίδες τους –που είναι όλες φορτωμένες στην καμπούρα σου, ή μάλλον καλύτερα, στις ωοθήκες, τις σάλπιγγες και τη μήτρα σου.

manΚαι τι γίνεται με το πατρικό ένστικτο που αφυπνίζεται περίπου ταυτόχρονα και αναζητά το απαιτούμενο δοχείο με πολλή περισσότερη μανία από όση το 98% του ανδρικού πληθυσμού είναι πρόθυμο να παραδεχτεί; Επικίνδυνες οι γυναίκες που μόλις διάβηκαν το κατώφλι της  3ης δεκαετίας; Μπορεί. Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι δύσμοιρες κατ’ επιλογήν άτεκνες που βρίσκονται αντιμέτωπες όχι μόνο με την εξ αρρένων προερχόμενη επιμονή μα και με την αμφισβήτηση. Έλα όμως που εκτός από γαϊδάρους (που όντως δεν πετάνε) και άλογα με στιλπνό τρίχωμα και κατάλευκα δόντια (επιβήτορες) υπάρχουν και τα μουλάρια. Ο υβριδικός συνδυασμός των δυο τους, δηλαδή, ο οποίος εκτός από αμέτρητα χαρίσματα φέρει και ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό: αδυνατεί να τεκνοποιήσει. Και, ναι, κάποιες γυναίκες είναι μουλάρες. Δηλαδή, πολύ απλά, δεν επιθυμούν να γίνουν μάνες.

Η επανάσταση του δοχείου 

Καλώς ή κακώς η επιστήμη δεν έχει επιτύχει (ή δεν θέλει να αποκαλύψει για λόγους ηθικής ορθότητας πως τα έχει καταφέρει) να υποκαταστήσει τη μήτρα και τα γυναικεία χρωμοσώματα στην αναπαραγωγική διαδικασία και, με αυτό το δεδομένο, το γυναικείο κορμί παραμένει απαραίτητο εξάρτημα τεκνοποίησης μέχρι στιγμής. Αυτό το θηλυκό σαρκίο μου έσυρα στο μαιευτήριο δεκάδες φορές τα τελευταία χρόνια συμμετέχοντας εκ του σύνεγγυς το baby boom που συνοδεύει τα 30+.

Προσπαθώντας να ταρακουνήσω το κοιμισμένο μητρικό μου ένστικτό μου έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου. Αγκάλιασα κάθε νεογέννητο που εμφανίστηκε ως εξαργύρωση της ταλαιπωρίας των φιλενάδων μου που για 9 μήνες σέρνονταν με φουσκωμένες κοιλιές, πρησμένους αστραγάλους, άβαφα μαλλιά και ναυτίες. Παρατήρησα με προσοχή τα εκθαμβωτικά τους χαμόγελα και ξόδεψα ατελείωτες ώρες ακούγοντάς τις να μιλούν για μασάζ θηλασμού, επισκληρίδειους, καισαρικές, μωρομάντηλα και πορτ μπεμπέ. Διάβασα ανάμεσα στις γραμμές τη σκέψη τους «εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα έρθεις», έγνευσα συγκαταβατικά και έφυγα αποφασισμένη πως εκείνο το μητρικό ένστικτο που χρόνια με απειλούσαν πως θα με κάνει κάποτε μαριονέτα του κάπου είναι καταχωνιασμένο και απρόθυμο να εμφανιστεί. Όσο κι αν αγάπησα τα μωρά που έπειτα έγιναν παιδιά, όσο κι αν κανάκεψα τα καινούργια που μόλις άνοιξαν τα μάτια τους στον μάταιο τούτο κόσμο, όσο κι αν συγκινήθηκα με την ευτυχία των φίλων μου που έγιναν περήφανοι γονείς η θέση μου παραμένει ακλόνητη. Αυτό που αλλάζει, όπως είπα, είναι η στάση των άλλων απέναντί μου: Η πίεση των εκάστοτε συντρόφων μου να μεταβούμε παρέα στον πλανήτη οικογένεια, ο διακαής πόθος της μαμάς μου να γίνει γιαγιά, η επιχειρηματολογία των φίλων μου για τις χαρές της μητρότητας/ πατρότητας.

Κάποιες από τις συμμάχους μου άλλαξαν στρατόπεδο και απέκτησαν παιδιά και κάποιες προσπέρασαν το όριο (εφικτής) ηλικίας τεκνοποίησης χωρίς να μετανιώνουν για την επιλογή τους. Ίσως και η υπογράφουσα να διαβάζει μετά από χρόνια το κείμενο αυτό με ένα μωρό στην αγκαλιά, κανείς δεν ξέρει. Το θέμα είναι πως για ορισμένες –πιο πολλές από όσες φαντάζεστε- η τεκνοποίηση δεν ανήκει στο top 10 των προτεραιοτήτων τους, ανεξαρτήτως ηλικίας. Το αν θα αλλάξουν κάποτε γνώμη είναι ένα ζήτημα που επί του παρόντος ούτε καν τις απασχολεί.

Στο πρόσωπο της Τζούλιαν Μουρ στις «Ώρες» ενώ αποστρέφει το βλέμμα της από τον γιο της που της ζητάει να του δηλώσει πως τον αγαπάει –αλλά δεν μπορεί διότι, απλώς, δεν τον αγαπάει όπως θα «έπρεπε» μια μάνα να αγαπάει το παιδί της- ίσως να βρίσκεται η απάντηση. Δεν είναι κάθε γυναίκα προορισμένη να γίνει μητέρα. Κι αυτό το αναθεματισμένο βιολογικό ρολόι ενδέχεται τελικά να μην χτυπήσει ποτέ.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό GK της Καθημερινής, από τη Μυρόεσσα Μεταξά.

Advertisements
%d bloggers like this: