O!Α!Ε!Ε! και πάλι

Σήμερα είναι η μέρα που το δημόσιο και ο παραλογισμός του κατάφερε να λυγίσει τη Μ., να την κάνει να σκουπίζει τη μάσκαρα που έσταζε στα κλαμένα μάτια της και να φύγει από τον Ο.Α.Ε.Ε. αποφασισμένη πως τίποτα δεν θα την κάνει να αλλάξει γνώμη όσον αφορά στην απόφασή της να εγκαταλείψει αυτή τη χώρα (και, αν γίνεται, να τη βλέπει να καίγεται έτσι όπως θα φεύγει).

Θα θυμάστε, ίσως, το ξεκίνημα της ιστορίας της Μ. και τη συνέχειά της, επίσης. Το επόμενο επεισόδιο του έργου παίχτηκε σήμερα και εύκολα μπορεί να ταξινομηθεί σε πληθώρα κατηγοριών: θρίλερ/ δράμα/ splatter.

Η Μ. λοιπόν, η οποία σε όλη της τη ζωή είχε αυτή την ανόητη επιθυμία και εμμονή να είναι νόμιμη έμπλεξε πριν από ένα χρόνο στα γρανάζια του πρώην ΤΕΒΕ νυν ΟΑΕΕ και απέκτησε έναν ακόμα λόγο να νιώθει πως σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο αν δεν είσαι λαμόγιο είσαι απλώς μαλάκας. Λαμόγιο αδυνατεί να γίνει και μαλάκας δεν τη βολεύει και τόσο που είναι.

Η Μ., που λέτε, εδώ και μερικές μέρες είναι πλέον ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ασφαλισμένη στο ΙΚΑ (σε λίγο θα μάθετε γιατί θεωρητικά και όχι πρακτικά). Σύμφωνα με το νόμο ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993 πρώτη ασφάλιση) δεν μπορεί να είναι σε δύο ασφαλιστικούς φορείς. Επειδή το ΙΚΑ αποτελεί σχέση εξαρτημένης ασφάλισης με τον εργοδότη και ο εργοδότης δεν δύναται να μην την πληρώνει η Μ. οφείλει να κάνει διακοπή (εξαίρεση το λένε) από τον ΟΑΕΕ (τον οποίο ο κάθε ασφαλισμένος πληρώνει μόνος του ανεξαρτήτως του αν έχει δουλειά/ έσοδα/ κέρδη ή όχι).

Στο μεταξύ εδώ και ένα χρόνο, από τη στιγμή που γράφτηκε στον ΟΑΕΕ ως ασφαλισμένη του πληρώνει ανελλιπώς τις εισφορές της (σύνολο για ένα έτος: 4.000 €) αλλά δεν της παρέχεται βιβλιάριο ασθενείας διότι αν δεν την καλέσουν σε μια επιτροπή για να λύσει το θέμα της υποτιθέμενης οφειλής δεν δικαιούται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ΠΑΡΟΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ (όπως είπαμε) και αναρωτιέται γιατί διάλο τις πληρώνει at all αφού τα μισά (και παραπάνω) από αυτά που πληρώνει δεν έχουν αντίκρυσμα.

Στη δουλειά, λοιπόν, που ξεκίνησε (η οποία δεν είναι ακριβώς δουλειά, είναι μια γελοιότητα της εκπαίδευσης αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) απαιτούνται κάποιες εξετάσεις. Ρωτά η Μ. που να τις κάνει εφόσον είναι ανασφάλιστη και της απαντούν: στο ΙΚΑ. Πάει στο ΙΚΑ. Και μαντέψτε τι της απαντά το ΙΚΑ. Στο ΤΕΒΕ. Γιατί; Διότι το ΙΚΑ ασφαλίζει ανθρώπους μόνο μετά από 90 ένσημα συν δύο μήνες. 

Το ΙΚΑ, επίσης, δε γνωρίζει το νόμο σύμφωνα με τον οποίο η Μ. ως νέα ασφαλισμένη (μετά το 1993) δεν επιτρέπεται να έχει δύο ασφαλιστικούς φορείς και άρα πρέπει να απεγγραφεί από το ΤΕΒΕ. Παρόλα αυτά και το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δε συγχωρούν, όπως έχει μάθει η Μ. από το παρελθόν, άγνοια νόμου. Μόνο στους εαυτούς τους τη συγχωρούν και πάμε παρακάτω. Η Μ. πηγαίνει και πάλι στο ΤΕΒΕ (ναι ΟΑΕΕ και ΤΕΒΕ είναι το ίδιο πράγμα) και ζητάει ΞΑΝΑ βιβλιάριο ασθενείας. Παίρνει ΞΑΝΑ την απάντηση πως εφόσον χρωστάει χρήματα δεν μπορεί να έχει βιβλιάριο. Ρωτάει γιατί διάλο πληρώνει επί του παρόντος. Απάντηση δεν προβλέπει το καταστατικό. Και το μόνο που της λένε είναι να πάει νωρίτερα στην επιτροπή. Σάμπως είναι στο χέρι μου, αναρωτιέται μεγαλόφωνα. Και τη στέλνουν στη διευθύντρια. Η διευθύντρια την μαλώνει για την αναβολή που ζήτησε την περασμένη φορά λόγω αδυναμίας του δικηγόρου της να παραστεί και όταν τη ρωτά θυμωμένα “τι τον θες τον δικηγόρο” η Μ. που έχει ταλαιπωρηθεί παραπάνω από όσο αντέχει αν και καθ’ όλα νόμιμη σε όλη της τη ζωή ξεσπάει σε λυγμούς. Μελό, ναι.

Η κατάληξη είναι πως ακόμα και αν η Μ. αποκτήσει βιβλιάριο ασθενείας (έχοντας πληρώσει επί έναν χρόνο εισφορές χωρίς αντίκρυσμα) εφόσον ζητάει εξαίρεση το βιβλιάριο το παίρνει πίσω το ΤΕΒΕ/ OAEE. Και το ΙΚΑ δεν δίνει βιβλιάριο αν δεν συμπληρωθούν 90 ένσημα + 2 μήνες. Το ΤΕΒΕ, όμως, όπου είναι ασφαλισμένη η Μ. εδώ και 13 μήνες δεν πληρώνει εισφορές στο ΙΚΑ (όπως τα περισσότερα άλλα ασφαλιστικά ταμεία) για να έχει η Μ. τα απαιτούμενα ένσημα. Οπότε βιβλιάριο ΙΚΑ γιοκ. Και βιβλιάριο ΤΕΒΕ (ακόμα και αν αναγνωρίσει η επιτροπή το σφάλμα τους) επίσης γιοκ.

Με λίγα λόγια: η Μ. πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές ανελλιπώς σε ΟΑΕΕ και ΙΚΑ αλλά είναι ανασφάλιστη. Και, αν της συμβεί κάτι, ευτυχώς έχει ιδιωτική ασφάλιση.

Και πολλή όρεξη να διεκδικήσει όλα αυτά τα χρήματα που έχει πληρώσει αδίκως δικαστικώς.

to be continued…

Tags: exterminate Greeks, Greece, σκατά ρε, Ελλάδα, κάνε πως δε συμβαίνει τίποτα, μισελληνισμός, ουρτ, life sucks, poop

Singin’ in the Rain

Μπορεί εμείς οι σύγχρονοι δυτικοί fashionistas να κρατάμε ομπρέλες για να προστατευτούμε από τη βροχή αλλά ο ρόλος της δεν ήταν ανέκαθεν αυτός.

Το κάθε άλλο, για να είμεθα σαφείς. Για χιλιάδες χρόνια στην Αίγυπτο, στην Κίνα, στη Μεσοποταμία, στην Ινδία και στην Αρχαία Ελλάδα τα σκιάδεια χρησιμοποιήθηκαν για να προστατεύουν τους ανθρώπους από τον ήλιο. Οι εύποροι πολίτες όλων αυτών των χωρών και πολιτισμών όταν ο καιρός ήταν βροχερός απλώς δεν έβγαιναν από τα σπίτια τους ή μετακινούνταν με σκεπαστές άμαξες και καρέκλες.

Οι ομπρέλες που προορίζονταν για να κρατούν τον κόσμο όσο το δυνατόν στεγνότερο γίνεται, προστατεύοντάς τον από τις στάλες της βροχής, δεν έκαναν την εμφάνισή τους παρά τον 17ο και 18ο αιώνα και χρειάστηκε ένας ακόμα αιώνας υπομονής ώσπου να κατασκευαστούν από ελαφριά, εύχρηστα υλικά και να αποτελέσουν μέρος της υγρής καθημερινότητάς μας.

Η λέξη ομπρέλα πάντως έχει μια παραδοξότητα ως προς την προέλευση και τη σημασία της: η αγγλική umbrella (για τη βροχή, ενώ το ίδιο αντικείμενο για την προστασία από τον ήλιο ονομάζεται parasol -όπου sol σημαίνει ήλιος στη λατινική γλώσσα) προέρχεται από τη λατινική umbra που σημαίνει σκιά η προέλευση της οποίας είναι η αρχαία ελληνική λέξη όμβρος που σημαίνει βροχή.

Η Mary Poppins, πάντως, ανακάλυψε και άλλη χρήση της ομπρέλας και τη χρησιμοποίησε ως μεταφορικό μέσο πετώντας μαζί της και άδοντας supercalifragilisticexpialidosius!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο queen.gr 

Tags: art, common knowledge, fashion, style, supercalifragilisticexpialidosius

Girl on the Moon

Το 1964 ο André Courrèges φαντάστηκε πως το μέλλον θα είναι φωτεινό, λευκό και ευχάριστο. Οι γυναίκες θα έπρεπε να φορούν ρούχα βολικά, άρα απλά και κοντά ώστε να αφήνουν ελευθερία κινήσεων και από εύκολα διαχειρίσιμα υλικά επίσης, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Τα κορίτσια που θα ταξίδευαν στο φεγγάρι έγιναν, στα χέρια του Γάλλου σχεδιαστή, sci fi φιγούρες που έμοιαζαν σαν να ξέφυγαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας, ντύθηκαν με συνθετικά υλικά και φωτεινά χρώματα και εξύμνησαν μέσα από το στιλ τους τις κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές που συνέβαιναν στον δυτικό κόσμο, στα 60′s.

Με κίνδυνο να αφαιρέσει κάθε ίχνος θηλυκότητας από το γυναικείο κορμί σχεδίασε μίνι φορέματα και φούστες με γεωμετρικά σχήματα και γεωμετρικά μοτίβα, επίσης, και σχολίασε με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της εποχής που συντέθηκε από τον Ψυχρό Πόλεμο και τη διαρκώς αυξανόμενη μανία κατανάλωσης και την εμμονή με την τεχνολογία που χαρακτήρισε την περίοδο στην οποία ο Courrèges δημιούργησε το συγκεκριμένο στιλ. Η ταινία «Alphaville» του 1965, σε σκηνοθεσία Jean Luc Godard διαθέτει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές εκδοχές του φορέματος που έμεινε γνωστό ως Moon Girl.

Extra Info: ο Γάλλος σχεδιαστής είναι αυτός που μαζί με τη Βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας Mary Quant διεκδικούν την πατρότητα της μίνι φούστας και του μίνι φορέματος. Νικητής δεν έχει αναδειχθεί ουδείς.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο queen.gr.

Tags: André Courrèges, art, fashion, αριστούργημα, Moon Girl, style

Give me a reason to love you

Ανέκαθεν ερωτευμένη με το χάος της Αθήνας δε θέλω καν να τη βλέπω μπροστά μου πλεόν.
Η ερώτησή μου είναι: θα αλλάξει ποτέ αυτό; Θα μου δώσει έναν (ή και περισσότερους) λόγους να την αγαπήσω πάλι; Ή η μόνη λύση είναι η από-μακριά-και-αγαπημένες;
Πείτε μου κυρία.

Tags: athens, Greece, σκατά ρε, αριστούργημα, αθήνα, κάνε πως δε συμβαίνει τίποτα, lovely

Ο!Α!Ε!Ε! (η συνέχεια)

Θυμάστε την ιστορία της Μ; Η συνέχειά της είχε τόση χρονοκαθυστέρηση όση αποφάσισε το αγαπημένο μας ΤΕΒΕ (που πλέον ονομάζεται ΟΑΕΕ γιατί είναι και σούπερ υπερταμείο και άμα λάχει έχει και πολλούς ικανοποιημένους ασφαλισμένους).

Το νέο επεισόδιο παίχτηκε σήμερα, λοιπόν.

Το ΤΕΒΕ είχε στείλει ένα προσκλητήριο -το οποίο έκανε εδώ και ένα μήνα παρέα με τα άφθονα για βαφτίσεις και γάμους, πάνω στο τραπεζάκι σαλονιού της Μ.- πριν από ένα μήνα περίπου που την καλούσε να κάνει εμφάνιση σε μια επιτροπή που θα εξέταζε την ένστασή που είχε υποβάλλει το Νοέμβριο του 2010 και η ημερομηνία του RSVP ήταν 19 Σεπτεμβρίου. Σήμερα δηλαδή.

Η Μ. είχε οπλιστεί με υπομονή και με δικηγόρο αλλά, λόγω ανωτέρας βίας, ο δικηγόρος της δε μπορούσε να παραστεί στο ραντεβουδάκι. Η Μ. πήγε μοναχή της για να ζητήσει αναβολή. Συμπλήρωσε το ονοματάκι της σε μια λίστα (από αυτές τις χειρόγραφες που κυκλοφορούν σε κάθε δημόσια υπηρεσία, από Πανεπιστήμια και Γραφεία Πρωτοβάθμιας/ Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι ΙΚΑ και ΤΕΒΕ κλπ) και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της αν και είχε ήδη δηλώσει την ανάγκη της για αναβολή. Οι ώρες περνούσαν και η σειρά της δεν έφτανε.

Αφού μια παθούσα που είχε μεγαλύτερο νουμεράκι αναμονής έκανε skip την ουρά και ζήτησε αναβολή αποφάσισε και η Μ. να διεκδικήσει το να μην ροκανιστεί όλος ο χρόνος της άνευ λόγου αφού το στόρι θα επαναλαμβανόταν. Χτύπησε μια πόρτα, ζήτησε ευγενικά αναβολή.
Της είπαν να περιμένει τη σειρά της.
Για να ζητήσει αναβολή (…).
Επέμεινε.
Της έκλεισαν την πόρτα.
Την ξανάνοιξαν μετά από 30′.

Ξαναέθεσε το αίτημά της και έλαβε την απάντηση: μα θα καθυστερήσει η νέα πρόσκληση αν πάρετε αναβολή. “Μα δεν έχω επιλογή” είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε η Μ. Η πόρτα έκλεισε ξανά, οι γκουρού του ΤΕΒΕ (που τώρα λέγεται ΟΑΕΕ) το διαπραγματεύτηκαν κάνα 20λεπτο ακόμα.
Η πόρτα άνοιξε ξανά.
Η Μ. ήταν αόρατη.
Για μια ακόμα φορά ζήτησε την αναθεματισμένη αναβολή.
Είπαν να της κάνουν τη χάρη. “
Πότε να υπολογίζω;” τόλμησε να ξεστομίσει η Μ. “σε έναν χρόνο;”.
“Όχι και έναν χρόνο κυρία μου, αυτά δεν γίνονται” είπε η γκουρού.
“Μα ένας χρόνος πέρασε για να με καλέσετε την πρώτη φορά” μουρμούρισε η Μ. κρατώντας την ένσταση με πρωτοκολλημένη την ημερομηνία κατάθεσης επάνω της.
“Όχι κυρία μου, κάνετε λάθος” είπε η γκουρού. Η Μ. έτριψε τα μάτια της, αναρωτήθηκε αν έχει ξεχάσει την σειρά των αριθμών, την αριθμητική, την πρόσθεση και έφυγε με το κεφάλι κατεβασμένο, όπως κρίνεται απαραίτητο σε κάθε δημόσια συναλλαγή. Τώρα η Μ. περιμένει το επόμενο προσκλητήριο που θα πέσει από τα χέρια των γκουρού του ΤΕΒΕ (που λέγεται ΟΑΕΕ).

Η Μ. φοβάται πως θα χρησιμοποιήσει και τη φράση “ήτανε νια και γέρασε “ως το επόμενο ΤΕΒΕ party.

to be continued…

Tags: common knowledge, Greece, σκατά ρε, Ελλάδα, δημόσιο, κάνε πως δε συμβαίνει τίποτα, μισελληνισμός, OAEE, public sector, TEBE